บทที่ 282 ฝาแฝดปรากฏตัว

กนกวรรณจัดทรงผมสั้นๆของเทพบุตร “วันวิวาห์เป็นลูกเลี้ยงของตระกูลโสธรณาลัย ตอนที่มันกับลูกอยู่ด้วยกัน แม่ได้ให้คนไปสืบที่เมืองนราวัณ ตอนนี้มันกำลังตามหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ตอนนี้น่าจะยังหาไม่เจอ”

เทพบุตรประหลาดใจ “หรือว่าผู้หญิงบนภาพจะเป็นแม่แท้ๆของวันวิวาห์จริงๆครับ?”

“เป็นไปได้ไง!” กนกวรรณมองไปที่ลูกชายอย่างน่าขัน “ถ้าวันวิวาห์เป็นลูกสาวของนังหญิงชั่วคนนั้นจริงๆ แล้วมาทำกับลูกแบบนี้อีก แม่จะอดทนมันได้ถึงตอนนี้หรอ? ตอนที่นังผู้หญิงชั่วคนนั้นกับพ่อของลูกมีความสัมพันธ์ที่คลุมเครือ แต่ทำไมมันถือได้ว่าเป็นลูกสาวที่มีฐานะอยู่ เบื้องลึกเบื้องหลังยังมี แล้วนับประสาอะไรกับวันวิวาห์”

เธอพูดด้วยเสียงเยือกเย็น “สาวลูกเลี้ยงของตระกูลด้อยคุณภาพในพื้นที่เล็กๆนั้น มันจะเป็นอะไรได้! พวกมันก็แค่หน้าตาเหมือนกัน แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว มีโฉมหน้าที่เหมือนกันอย่างนี้ ก็เพียงพอที่พวกเราจะทำบทความ….”

วันนี้เทพบุตรได้รับแรงกระทบมากมาย มันมากพอที่จะทำให้เขามึนหัวได้

“เรื่องนี้ผมจะพิจารณา”

เขามองที่แม่ “นอกจากแม่แล้วเรื่องพวกนี้ยังมีใครรู้อีกบ้าง?”

“ไม่มีใครแล้ว” กนกวรรณพูดเสียงเรียบ “พ่อของลูกปกปิดได้ดี แม่ก็เพิ่งรู้ตอนที่ไม่ได้ตั้งใจนี่แหละ แต่พ่อนึกมาตลอดว่าแม่ไม่รู้”

เทพบุตรพยักหน้า “งั้นก็ดีครับ เรื่องนี้มีแม่กับผมที่รู้ก็พอแล้ว แม่ปิดเป็นความลับต่อไปนะครับ เรื่องต่อจากนี้ผมจะค่อยๆคิด”

“ได้ ลูกคิดอยากทำอะไรก็บอกแม่ด้วยแล้วกัน”

กนกวรรณลูบใบหน้าที่ซูบผอมของลูกชายอย่างรู้สึกสงสาร “อย่าทรมานตัวเองอีกเลย ไม่ว่าลูกอยากทำอะไร แม่มีความคิดช่วยลูกให้สมความสมประสงค์อย่างแน่นอน!”

กนกวรรณไม่ได้อยู่ต่อ

หลังจากที่เธอเดินไปแล้ว คนที่รู้ลึกตื้นหนาบางอีกคนที่อยู่ในห้องผู้ป่วยฟังแผนการจบเดินเข้ามาถามข้างหน้าด้วยท่าทางระมัดระวัง “บอสครับ ต่อไปพวกเราจะทำยังไงดีครับ? หรือทำตามแผนคือให้เจ้านายน้อยนั้นสูญเสียความทรงจำครับ ถ้าเจ้านายน้อยสูญเสียความทรงจำแล้ว ก็จะได้อยู่ข้างกายของเจ้านายตลอดไป แบบนี้จะปลอดภัยกว่า”

ลังเลอยู่ชั่วขณะก็พูดอีกว่า “แม้ว่าแผนการที่คุณนายเสนอขึ้นมามันจะได้ แต่ผมให้รู้สึกว่าคุณนายน้อยไม่ใช่คนที่จะรับความคุกคาม ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้ที่มีคุณนายน้อยอยู่เลย การขู่บังคับให้คุณนายน้อยอยู่ข้างกายบอส ก็เหมือนระเบิดที่ไม่ได้ตั้งเวลา….”

เทพบุตรนัยน์ตาเยือกเย็นโหดเหี้ยม คิดแล้วพูดว่า “ไม่ว่าจะยังไงฉันก็มีความจริงใจต่อเธอ แต่เธอกลับทำร้ายฉันอย่างนี้ จอมพลทำให้ฉันกลายเป็นคนพิการ และเธอกลับทำให้ฉันขายหน้า ความแค้นนี้ฉันจะค่อยๆแก้คืน ส่วนที่ว่าจะไปจากฉัน…”

เขาพูดด้วยเสียงเยือกเย็น “ชีวิตนี้ เธออย่าได้คิดเลย!”

น้ำเสียงที่เยือกเย็นราวกับอยู่ในขุมนรกของเทพบุตรนั้นทำให้เมก้าสั่นสะท้าน

“เมก้า”

“ครับ”

เทพบุตรเหลือบมองรูปภาพที่วางเต็มอยู่บนเตียง “ไปสืบข้อมูลทั้งหมดของผู้หญิงที่อยู่ในรูปภาพนี้ ฉันต้องการรู้ เอาข้อมูลของน้ำค้างด้วย”

น้ำค้าง

เคยเป็นหญิงคนรักของเขา

เธอคนนั้นชอบยิ้ม พอยิ้มขึ้นมาก็มีลักยิ้มปรากฏ ผู้หญิงที่อ่อนโยนและหน้าตาเหมือนกับวันวิวาห์

“ครับ”

พอเมก้าจะเดินออกไป

เสียงของเทพบุตรทุ้มต่ำดังขึ้นมาจากด้านหลังเขาว่า “อย่าให้พ่อฉันรู้นะ”

“เข้าใจครับ!”

……

โรงพยาบาลที่อยู่ภายใต้จรัสพิบูรณ์กรุ๊ป

แสงแดดในตอนกลางวันนั้นพอดี วันวิวาห์และโมโมะให้คนนำโต๊ะอาหารย้ายออกไปในสวนดอกไม้ข้างนอก

“มา พี่ป้อนเธอ”

โมโมะเอาอาหารหลังที่ทำมาเป็นพิเศษขึ้นมา ทั้งกับข้าวและซุปเข้ากันได้ดี หยิบช้อนขึ้นมาเพื่อที่จะป้อนอาหารให้กับวันวิวาห์ด้วยตัวเอง

วันวิวาห์ยิ้มอย่างฝืนใจ “พอแล้วหน่าพี่ ฉันแค่แท้ง อารมณ์ไม่ค่อยดีเท่านั้นเอง แล้วก็ไม่ใช่คนพิการด้วย จะต้องให้ถึงขั้นพี่มาป้อนซะที่ไหน”

“โถ่ๆ เค้าอยากเพลิดเพลินในการปรนนิบัติเธอนี่นา เธอยังไม่ยินดีอีก”

โมโมะบ่น ช้อนที่อยู่ในมือได้ยัดเข้าไปในมือของวันวิวาห์

เธอพูดอย่างระมัดระวังว่า “เรื่องของเธอกับเทพบุตร คิดได้ยังว่าจะทำไง?”

“นอกจากหย่ากันยังจะทำอะไรได้อีก?” วันวิวาห์ยิ้มขื่นขม เขี่ยอาหารอย่างใจลอย “แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะหย่ายังไง ชีวิตนี้ฉันไม่อยากที่จะเจอเขาและคนในครอบครัวเขาอีกเลย ตอนนี้แค่คิดถึงพวกเขา ฉันก็รู้สึกขนพองสยองเกล้าแล้ว….”

“หวือหวือ….”

ในขณะที่คนทั้งสองกำลังพูดนั้น บนท้องฟ้ามีโดรนเครื่องนึงบินมา

โดรนหมุนไปรอบวนไปรอบๆบนอากาศ ส่งเสียงหวือหวือ

โดรนนั้นบินมาอยู่เหนือศรีษะของคนทั้งสองแล้วค่อยๆเคลื่อนตัวลงมา

โมโมะดีใจระคนแปลกใจ “เอ๊ บนโดรนยังแขวนกระเช้าดอกไม้เล็กๆ”

พูดจบ โดรนนั้นก็จอดลงอยู่ไกลออกไปไม่กี่ก้าว

“นี่ใครกันเนี่ย? เอ๊ หรือว่าจะส่งให้พวกเรา?!”