บทที่ 283 ไม่ใช่ว่าไม่เคยตรวจ

ในทุกๆการชื่นชมนั้น เด็กทั้งสองให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทุกๆท่วงท่าการเต้นและท่าทางอย่างมินิฮาร์ทก็ส่งไปให้วันวิวาห์

วันวิวาห์ให้อบอุ่นหัวใจ เข้าไปตรงนั้นโดยที่มุมปากยกขึ้นอย่างไม่รู้สึกตัว นัยน์ตาร้อนผ่าวๆ

โมโมะก็ถูกความน่ารักเข้าครอบงำ ทั้งตื้นตันทั้งโมโห “จอมพลเจ้าคนประสาทคนนี้ ทั้งๆที่มีลูกสาวสองคน ทำไมถึงซ่อนไว้คนนึง กลัวว่าคนจะแย่งไปหรอ น่าไม่อายตอนนั้นถ้าไม่ใช่เธอที่เริ่มก่อน ป่านนี้แม่ก็คงฟ้องเขาหลอกแต่งงาน ปิดบังครอบครัวที่แท้จริงไปแล้ว…..”

ยิ้มที่อยู่บนมุมปากของวันวิวาห์ถูกข่มไว้ มีความรู้สึกขื่นขม “เดิมทีเป็นการแต่งงานที่ตัวเองเลือกเอง ใครต่างก็ไม่อาสาขอร้องให้ใครต้องเอาอดีตของตัวเองมาเผยให้ชัดเจนหรอก”

แต่เธอก็ให้อยากรู้เหมือนกันว่าเด็กอีกคนนึงที่หน้าตาเหมือนกับกะทินั้นคือใคร?

“มันก็พูดได้นะ แต่ว่า….”

ในใจของโมโมะก็ให้นึกโกรธอยู่ แต่พอเห็นรอยยิ้มที่ยากที่จะปรากฏอยู่บนมุมปากของวันวิวาห์ได้ก็เงียบปากไปตามระเบียบ

สายตาของเธอเริ่มมองไปเด็กน่ารักทั้งสองคนอีกครั้ง แล้วขมวดคิ้วถามว่า “ตกลงกะทิคือคนไหน?!”

“ซ้ายมือนั่น” วันวิวาห์พูดยืนยัน

“เธอรู้ได้ไง?” โมโมะถามอย่างสงสัย

วันวิวาห์ไม่ได้ตอบ

เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่เธอนั้นก็ยืนยันได้ว่าทางซ้ายมือนั้นเป็นคุณหนูกะทิ

ส่วนที่อยู่ขวามือนั้น…..

สายตาของวันวิวาห์เผยให้เห็นถึงความไม่รู้ รู้สึกมีความคุ้นเคยมากเหมือนเคยเจอที่ไหน

ในระหว่างที่คิดอยู่

เพลงได้จบลง

คนที่พากันมามุงดูก็ต่างพากันปรบมือขึ้น

วันวิวาห์กับโมโมะก็พากันปรบมือตามไปด้วย

คางน้อยๆของหนูกะทิยกขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

เด็กที่อยู่ข้างกายของเธอกลับเขินอายจนหน้าแดง

หนูกะทิขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ “ก็เป็นซะอย่างนี้ แล้วยังอยากเป็นพี่ชายอีกนะ”

เด็กคนที่ถูกไม่พอใจนั้นมองน้องสาวอย่างสุภาพบุรุษและไม่ได้โกรธแต่อย่างใด “พี่อายุมากกว่าเธอ”

หนูกะทิ “….”

น่าโมโห!

หนูกะทิโมโหไม่สนใจเด็กที่อยู่ข้างๆ

เห็นว่าบริเวณรอบๆนั้นเต็มไปด้วยผู้คน ทำให้รบกวนการพักผ่อนของวันวิวาห์ เธอจึงยกหน้าน้อยๆขึ้นวิ่งเข้าไปพูดกับผุ้คนที่อยู่บริเวณรอบๆนั้นว่า “พี่ๆน้องๆ คุณปู่คุณย่า คุณลุงคุณป้าทั้งหลายคะ การแสดงฟรีได้จบลงแล้ว ถ้าอยากจะดูอีกคงต้องเสียค่าบัตรแล้วค่ะ”

ทุกคนได้ฟังน้ำเสียงของเจ้าตัวเล็กที่จริงจังขึงขังต่างก็ให้พากันหัวเราะ

ถึงขนาดมีคนเห็นดีเห็นงามด้วย “ได้สิ ค่าบัตรเท่าไหร่ น้าเหมาหมดเลย”

ใบหน้าของเด็กหญิงนั้นเคร่งขรึม “พวกน้าเหมาไม่ไหวหรอก! ที่หนูเต้นเพราะมีคนป่วย จิตใจไม่เบิกบาน แต่พวกน้าได้รบกวนการพักผ่อนของเธอแล้วล่ะค่ะ”

ผู้คนนั้นต่างถูกเจ้าเด็กที่หน้าตาสะสวย อ่อนโยนอีกทั้งน่ารักดุเข้าให้

แม้ว่าจะตัดใจไม่ลง แต่ก็ยอมแยกย้ายไปอย่างเข้าอกเข้าใจ

หนูกะทิไล่คนไปหมดแล้ว เลยวิ่งมาที่ด้านหน้าของวันวิวาห์ เงยใบหน้าน้อยๆและถามอย่างจริงจังว่า “อารมณ์ดีขึ้นบ้างหรือยังคะ?”

วันวิวาห์ซาบซึ้งใจอย่างที่สุด “โอเคแล้ว ดีขึ้นแล้ว ขอบใจนะกะทิ”

ลูบหัวน้อยๆของกะทิ สายตาค่อยเคลื่อนไปอีกที่นึงมาตกอยู่ที่ร่างของเด็กที่น่ารักที่อยู่ด้านหลังเธอ ยิ้มถามอย่างอ่อนโยนว่า “นี่เป็นเพื่อนตัวน้อยที่หนูจะแนะนำให้ฉันรู้จักหรอ?”

เด็กน้อยที่ถูกมองนั้นเดินเข้ามา เขาถอดหมวกออกแล้วเม้มปากยิ้มพูดอย่างอายๆว่า “สวัสดีครับคุณน้า พวกเราเจอกันอีกแล้วนะครับ”

เจอกันอีกแล้ว?

วันวิวาห์ชะงัก ความทรงจำต่างไหลเข้ามา

“ฮะ หนูคือ…คือ…..” ทันใดนั้นเธอเลยพูดว่า “จรวดกระดาษ!”

“จรวดกระดาษ!”

วันวิวาห์กับอาเธอร์ต่างพูดพร้อมกันว่า “จรวดกระดาษ”

โมโมะชักงง “จรวดกระดาษอะไร? เธอทั้งสองรู้จักกันนานแล้วหรอ”

วันวิวาห์ยิ้มพยักหน้า “ก่อนหน้านี้ไปกินข้าว เคยเจอกันที่ร้านอาหาร”

หนูกะทิไม่พอใจ

พวกเขารู้จักกันลับหลังเธอหรอเนี่ย

เธอจ้องมองที่อาเธอร์อย่างไม่พอใจแล้วพูดว่า “เซ่ออยู่อีก ยังไม่รีบแนะนำ”