ตอนที่ 284
บทที่ 284 หลังจากนี้เจอกันทุกวัน
October 28, 2026
วันวิวาห์พยักหน้าเบาๆ “ใช่จ้ะ”
อาเธอร์เม้มปากสีชมพูเรื่อน้อยๆ ใบหน้าเล็กที่เป็นเด็กนั้นมีความหดหู่เผยอกมา “ผมก็ไม่มีเหมือนกันครับ แม่ไม่อยากได้ผมกับพ่อแล้ว ถ้าคุณน้าไม่รังเกียจหลังจากนี้เราเป็นเพื่อนสนิทกันก็ได้นะครับ ตอนที่ไม่มีใครผมเป็นลูกชายให้คุณน้าได้”
ใบหน้าหล่อเหลาของเด็กน้อยมีสีชมพูเรื่อๆ พูดเสียงทุ้มต่ำอย่างอายๆว่า “….บนร่างคุณน้าเหมือนมีกลิ่นอายของแม่เลย”
คนทั้งสี่ที่อยู่ตรงนั้นต่างชะงัก ทุกคนต่างก็มีความรู้สึกเหมือนกัน
โมโมะให้รู้สึกเสียใจแทนเพื่อนสนิทกับเด็กทั้งสอง
คนนึงไม่มีลูกแล้ว เด็กอีกสองคนไม่มีแม่ โชคชะตานี่มัน…..
วันวิวาห์กลับซาบซึ้งและเสียใจ
เธอตั้งใจยิ้มจางๆ “น้ายังวัยรุ่นอยู่เลย ยังไม่อยากเป็นแม่ให้กับพวกหนู พวกเราเหมือนกันอย่างนี้ มาปรากฏตัวอยู่ด้วยกันจะต้องเป็นพี่น้องแก่ขี้ปากคนอื่นแน่ ดังนั้น น้าจะเป็นพี่สาว!”
อาเธอร์กับหนูกะทิต่างร้องออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า “พี่สาว!”
“อื้ม น่ารัก”
วันวิวาห์ลูบศีรษะน้อยๆของเด็กทั้งสอง ตรงหางตามีน้ำไหลผ่านมา
เจ้าตัวเล็กสองคนและคนใหญ่หนึ่งคนนั้น ความรู้สึกสนิทสนมของคนทั้งสามเมื่ออยู่ด้วยกันก็กลมเกลียวจนคนอื่นหรือเรื่องอื่นมาแทรกมาได้เลย
โมโมะได้เห็นก็น้ำตาเอ่อ ความอิจฉาและความซาบซึ้งที่อยู่ในใจต่างทะลักอยู่ข้างใน
เด็กทั้งสองคนที่หน้าตาน่ารักแบบนี้ ไม่ต้องให้ตัวเองคลอดเองก็มีได้ ฮือๆ…เธออยากได้บ้างจัง!
วันวิวาห์หันหน้ามามองโมโมะที่ดวงตาสุกใส
เธอใช้แขนสะกิดแล้วพูดว่า “ทำไม ชอบหรอ?”
“ฮือๆ….ชอบมากๆเลย พอใจยัง!”
“แล้วทำไมไม่รีบมีแฟน หาผู้ชายที่หน้าตาหล่อๆสักคนเดี๋ยวก็มีลูกสักสองสามคนแล้ว?!”
ดวงตาสุกใสของโมโมะที่เผยออกมามีความหน่าย
เธอมองบนอย่างไม่ต้องสงสัย แล้วพูดว่า “เธอคิดว่าฉันบ้าหรอ? ตั้งแต่เล็กเห็นเธอมีแฟน ตอนที่หวานเนี่ยก็หวานเหลือเกิ๊น แต่ตอนที่เสียใจเนี่ย….”
โมโมะตัวสั่นเทา “ฉีกเลือดฉีกเนื้อได้เลยทีเดียว เจ้าวิวาห์โง่ ผลลัพธ์แย่ๆของเธอก็มีให้เห็นอยู่ ให้ฉันยืมความกล้าฉันก็ไม่กล้ามีความรักอยู่ดีนั่นแหละ”
เธอส่ายหน้ารัวๆแบบเว่อร์ๆ “ชิ เพื่อที่จะให้หวานกันขนาดนั้น วันๆเผชิญหน้าแต่กับที่ที่อันตรายๆ คิดว่าฉันไม่ชอบมีชีวิตที่ยืนยาวหรือไง?”
วันวิวาห์ฟังคำวิจารณ์ความรักของตัวเองที่เธอพูดอย่างสงบ ในใจก็เกิดความคิดนึงขึ้นมา
“พูดได้มีวาทศิลป์ดีนะ แต่อย่านึกว่าฉันไม่รู้นะว่าพี่ชอบพี่ชายฉันน่ะ…..”
สีหน้าของโมโมะซีดลงไปให้เปลี่ยนเป็นเขินอายขึ้นมา
เธอใช้มือกอบแก้มทั้งสองข้างอย่างเด็กสาววัยรุ่น “ชอบแล้วยังไง?! รูปร่างหน้าตาของพี่แสงใต้แบบนั้น หน้าตาขึงขังซื่อตรง บวกกับเครื่องแบบทหารอีก….ซี้ดด”
โมโมะดูดน้ำลายอย่างระงับอารมณ์ไว้ไม่อยู่ “จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่ไม่หวั่นไหว?! และต่อให้ไม่หวั่นไหว นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาของพี่ชายพวกเรา มันจะต้องเป็นเพราะคนนั้นตาบอดเป็นแน่!”
พูดถึงผู้ชายที่ตัวเองชอบ ใบหน้าของเธอก็แดงแล้วก็มีความเขินอาย “พี่แสงใต้เพอร์เฟคอ่อนโยนซื่อตรงที่สุดแล้ว…ท่าทางของพี่เค้าทำได้แค่มองอยู่ห่างๆ แต่สัมผัสไม่ได้ เหมาะกับการเป็นเทพที่ไว้ให้คนก้มกราบบูชา ฉันก็แค่ผู้หญิงธรรมดาทั่วไป ที่เอาแต่ใจแล้วอารมณ์ร้าย จนตอนนี้ยอมไม่อยากที่จะทำธุรกิจ….กล้าที่จะวิ่งไปสารภาพรักกับพี่เค้านั่นจะเป็นการดึงเทพให้มาคลุกฝุ่น ทำให้เขาแปดเปื้อน! ฉันไม่เหมาะ!”
วันวิวาห์ “….”
คิดไม่ถึงเลยว่าพี่ชายจะอยู่ในตำแหน่งของใจเพื่อนสนิทสูงส่งอย่างนี้
เธอเลิกคิ้ว “หรอ? แล้วถ้ามีผู้หญิงคนอื่นมาเริ่มก่อนล่ะ? พี่ก็รู้ว่าพี่ชายฉันทั้งอ่อนโยนและสุภาพบุรุษมากๆ อีกอย่างก็มีเมตตาและมีความรู้สึกเป็นธรรม คงไม่ทำเรื่องที่ให้ผู้หญิงเสียใจแน่ ถ้ามีผู้หญิงที่หน้าด้านหน้าทนสักหน่อย เอาอกเอาใจสักหน่อย รู้จักร้องไห้เหวี่ยงอ้อน เขาคงห้ามใจไม่ไหว”
“….คงไม่ขนาดนั้นหรอกมั้ง!”
โมโมะคิดอย่างจริงจังชั่วครู่ รีบเอาภาพที่น่ากลัวที่วันวิวาห์พูดออกมาสลัดให้หลุดออกจากหัว “ไม่อย่างแน่นอน วันนั้นพี่หยั่งเชิงดูแล้ว เขาบอกว่าตอนนั้นไม่อยากคิดคบหาใคร ในใจคิดแค่อยากทำบริษัท พี่เค้าเป็นคนรักษาสัจจะ พูดได้ก็ทำได้ แต่ว่า….”
เธอกำมือ “ถ้ามีนังผู้หญิงหน้าไหนมายั่วเขาจริงๆ พี่จะไม่ปล่อยไว้แน่!”
วันวิวาห์พูดก่อไฟกรุ่นๆขึ้น “ไม่กลัวฟ้ากลัวฝนแบบพี่ยังมีความป๊อดแบบนี้เลย ชิ ถ้าพี่ชายฉันรู้คงต้องผิดหวังแน่นอน”