บทที่ 285 ล้างเท้าให้เธอด้วยตัวเอง

ช่วงกลางคืน

เมื่อจอมพลมาโรงพยาบาล วันวิวาห์ได้นั่งพิงหัวเตียงผล็อยหลับไป

ในมือของเธอยังคงถือ"ประวัติเครื่องสำอาง"ที่ใกล้จะไหลตกลงไปตามผ้าห่มที่จะหล่นจากเตียง

จอมพลรีบเข้าไปหยิบหนังสืออย่างเบามือมาวางไว้ที่ตู้บนหัวเตียง

ในเวลานี้หัวของวันวิวาห์ก็งอลงมานิด ส่วนตัวคนก็ไหลลงมาจากหัวเตียงไปด้านข้าง

นัยน์ตาของจอมพลนั้นอ่อนโยน เขายื่นมือออกมา ฝ่ามือหงายขึ้น

ใบหน้าน้อยๆใสๆของวันวิวาห์ก็มาอยู่ในฝ่ามือเขาโดยอัตโนมัติ

มุมปากของจอมพลยกขึ้นโดยไม่รู้สึกตัว แล้วประคองตัวให้เธอนั้นนอนลงไป แล้วห่มผ้าให้กับเธอ

ขณะที่กำลังจะลุกขึ้น วันวิวาห์ก็ใช้สองเท้าถีบอย่างรู้สึกไม่สบายใจ เท้าน้อยๆได้ยื่นออกมาจากผ้าห่ม

จอมพลแสดงสีหน้าหมดคำพูด หยิบผ้าห่มที่อยู่อีกมุม เตรียมจะห่มเท้าให้เธอ

ไม่ทันระวังหลังมือเลยโดนเข้ากับเท้าของเธอ

ผิวที่อยู่ใต้มือนั้นเย็น

เขาขมวดคิ้ว เอาเท้าของเธอวางไว้ในผ้าห่ม แล้วใช้มือลูบมือของเธอ และเพิ่งได้สัมผัสนั้น

ร่างของวันวิวาห์ก็ค่อยๆดีดขึ้น เธอเบิกตาขึ้นให้ตื่นจากการนอน

คนทั้งสองสบสายตากัน

ในห้องผู้ป่วยเงียบ ไม่มีเสียงใดๆ

หลังจากที่ผ่านความนิ่งอึ้งไป สายตาที่เยือกเย็นก็ถาโถมเข้ามาปกคลุมไปจนใบหน้า เธอพูดด้วยสีหน้าเรียบๆว่า “นอนที่โรงพยาบาลอย่าทำให้ฉันฝันร้ายเลยได้มั้ย”

มือชักกลับมา

แต่จังหวะของจอมพลเร็วกว่าเธอ เขาคว้ามือของเธอมากุมขณะที่เธอจะเอามันเข้าไว้ในผ้าห่ม

มือเย็นกว่าเท้านิดหน่อย แต่ก็มีความเย็นเหมือนกัน

“มือเท้าของคุณเย็นอย่างนี้ทำไมไม่บอก?!”

วันวิวาห์โมโห สีหน้ายิ่งเยือกเย็น รีบชักมือกลับอย่างแรง “มีอะไรให้น่าตกใจ จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่มือเท้าไม่เย็นน่ะ? อีกอย่างนี่มันฤดูอะไร มือเท้าเย็นก็เรื่องปกติไม่ใช่หรอ?”

จอมพลขมวดคิ้วแน่น แล้วกดกริ่งเรียก

หมอรีบมาอย่างไว เห็นคนทั้งสองอยู่ในห้องผู้ป่วย “ท่านประธานจอมพล คุณวันวิวาห์ไม่สบายตรงไหนครับ?”

จอมพลลุกขึ้นออกจากตำแหน่งที่อยู่ข้างเตียง “มือเท้าของเธอเย็น”

หมอชะงัก หลังจากที่สอบถามอาการแล้วแนะนำว่า “นี่เป็นปัญหาพื้นฐานสุขภาพของร่างกายนะครับ ร่างกายที่อ่อนแอทำให้เกิดมือเท้าเย็น ทำได้แค่ค่อยๆบำรุงรักษาครับ ไม่มีวิธีการรักษาที่พิเศษ ถ้าตอนนอนมือเท้าไม่อบอุ่น วิธีการที่ใช้ได้จริงคือก่อนหน้าให้แช่เท้ากับน้ำร้อนๆสม่ำเสมอ แช่จนให้ทั่วร่างเกิดเหงื่อ เพื่อปรับสมดุลในร่างกายให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

จอมพลพยักหน้า แล้วให้คนปรับเครื่องทำอากาศให้อุณหภูมิสูงขึ้น

และกลัวว่าเธอจะไม่สบายตัว ก็เพิ่มตัวความชื้นแล้วปรับอุณหภูมิใหม่

ด้วยความทรมานนี้ ทำให้ความง่วงของวันวิวาห์หายไป

เธอหงุดหงิด “มันก็ดึกแล้ว คุณไม่นอน แต่ฉันอยากนอน คุณกลับไปเถอะ”

“มีอะไรให้โทรหาผมนะ”

จอมพลพูดกำชับด้วยเสียงอ่อนโยน แล้วมองไปที่โทรศัพท์ของเธอเพื่อให้แน่ใจว่ามีแบตอยู่จึงเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย

เขาขับรถไปห้างที่อยู่ละแวกใกล้

เลยเวลาทำการไปแล้ว ในห้างจึงมืดสนิท

จอมพลขมวดคิ้ว แล้วโทรหาราชัน

ราชันพูดด้วยเสียงงัวเงียที่ดังมาจากโทรศัพท์ว่า “พล ดึกอย่างนี้แล้ว มีเรื่องอะไรหรอ?”

“ห้างที่อยู่ใกล้โรงพยาบาลเป็นของนายหรอ?”

“โรงพยาบาล?”

ราชันได้สติ รู้ตัวขึ้นมาว่าสิ่งที่เขาหมายถึงน่าจะเป็นโรงพยาบาลที่วันวิวาห์นอนรักษาตัวที่จรัสพิบูรณ์กรุ๊ปควบคุมหุ้นไว้อยู่

“ใช่ มีอะไรหรอ?”

“ให้คนมาเปิดหน่อย ฉันต้องการถังแช่เท้า”

ราชัน “……”

เขาถอนหายใจ “พี่ ตอนนี้มันเที่ยงคืนไปแล้ว…..พรุ่งนี้ตอนเช้าเดี๋ยวผมจะเอาถังแบบดีที่สุดไปให้ที่โรงพยาบาลเองดีมั้ย?”

“ไม่ได้ ต้องตอนนี้เท่านั้น”

“เพื่อพี่สะใภ้หรอ?” ราชันรับคำสั่ง “ได้ เดี๋ยวผมจะส่งคนไปเปิดเดี๋ยวนี้”

……

วันวิวาห์นอนหลับไปพักนึง ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือไปเข้าห้องน้ำ ขณะที่จะกลับไปนอนต่อที่เตียง จอมพลก็เข้ามา

“เดี๋ยวค่อยนอนต่อ”