บทที่ 286 ทำได้ทิ้งไว้อันเดียว

ในสายตาของจอมพลที่จับจ้องมีความป่าเถื่อนขึ้น “หลังจากที่คุณหายดีแล้ว ต้องเชื่อฟังให้ไปทำเรื่องหย่ากับเทพบุตร นานแล้วคงจะจอแจมากพอแล้ว”

เขายื่นมือออกมาลูบข้างแก้มน้อยๆที่ขาวใสของเธออย่างอาลัยอาวรณ์ “วิวาห์เชื่อฟังนะ อย่าบังคับให้ผมต้องไปทำให้คุณ ถ้าให้ผมออกมาก็คงจัดการอย่างสงบไม่ได้หรอกนะ”

ความซาบซึ้งยุ่งเหยิงของวันวิวาห์ก่อนหน้านี้ได้หายไป

เธอหันหน้าไปทางอื่น พูดอย่างเยือกเย็นว่า “คุณเคยชินกับการเป็นป๋าแล้วสินะ เลยอยากจะเป็นป๋าต่อหน้าคนอื่นล่ะ? จอมพล ฉันมีสิทธิ์อะไรฟังคุณ! ตอนนี้ฉันไม่มีที่ไปจริงๆ อีกอย่างต้องหาที่ที่ฟื้นฟูร่างกาย หรือว่าคุณนึกว่าฉันอยากอยู่ที่บ้านี่จริงๆ?”

ใจของจอมพลเศร้าสลด

เขาเก็บสายตา “ถึงเวลาแล้ว

หยิบผ้าขนหนูที่อยู่ด้านข้างแล้วเช็ดน้ำที่อยู่บนเท้าเธอจนแห้ง และอุ้มเธอกลับไปยังเตียง ช่วยเธอห่มผ้าเสร็จ “ตอนนี้อบอุ่น นอนได้อย่างสบายใจ”

แช่จนร่างของวันวิวาห์มีเหงื่อออกมาจริงๆ

อารมณ์ยุ่งเหยิงมาก ทำได้แค่มองเขาด้วยสีหน้าที่ไร้อารมณ์

จอมพลคอยๆหันตัวเอาน้ำที่อยู่ในถังเทใส่ชักโครง แล้วปิดไฟปิดประตูเดินออกไป

ในห้องผู้ป่วยได้มืดขึ้นมาทันใด

ภายใต้แสงยามราตรีน้อยๆ อารมณ์ของวันวิวาห์ที่อดกลั้นมานานก็ปรากฏขึ้น รอบดวงตาแดงขึ้นมาอีกครั้ง

เธอมองไปที่ประตู พูดด้วยเสียงสะอึกสะอื้นในห้องผู้ป่วยว่า “จอมพล คุณจริงๆหรอว่าถ้าฉันหย่าแล้ว พวกเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้”

มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้หรอก

ระหว่างพวกเขามีความเจ็บปวดเอาไว้มาก มีทั้งชีวิตและเลือด

พวกเขาจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมด้วยอีท่าไหนอีก?!

จะมีหน้าอะไรกลับไปได้อีก?!

……

ตระกูลชนะดินทร์

ลูกน้องยื่นกองภาพถ่ายให้ด้วยความเคารพ “มีข่าวใหม่ล่าสุดมาจากโรงพยาบาลครับ ว่ามา….”

“ว่าไง?”

ม่านฟ้าถามขึ้น รูปภาพทีละใบจากส่งจากด้านซ้ายมายังด้านขวา

ยิ่งดูสีหน้ายิ่งเคร่งขรึม

คนที่อยู่ในรูปเป็นจอมพลและวันวิวาห์

ที่กินข้าวเป็นเพื่อนเธอ เดินเล่นเป็นเพื่อนเธอ ช่วยเธอคลุมเสื้อ และ….ล้างเท้าให้เธอ!

ปลายนิ้วของม่านฟ้าที่หนีบแน่นกับภาพไว้ใช้แรงบีบจนขาว

ลูกน้องพูดด้วยความระมัดระวังว่า “นับวันคุณจอมพลยิ่งดีกับวันวิวาห์ครับ หลายวันมานี้ล้างเท้าให้เธอเกือบจะทุกวัน….”

ม่านฟ้าเห็นแล้ว รูปภาพมันอยู่ในมือเธอ

นิ้วทั้งห้าใช้แรงบีบจนรูปภาพเปลี่ยนทรง

กัดฟันกรอด “นังชั่ว!”

“ฮึ! ฮึฮึ!”

รูปภาพที่อยู่ในมือของเธอถูกฉีกเป็นสองท่อนสี่ท่อน….

รูปภาพที่ขาดรุ่งริ่งนั้นถูกเธอโยนไปในอากาศจนเต็มทั่วห้อง

วันวิวาห์!”

ม่านฟ้ากัดฟันกรอด สองมือกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปกลางฝ่ามือก็ไม่ให้รู้สึกอะไร “ฉันทนอะไรทนได้หมดนะ! แต่นี่แกบีบฉันเอง!”

ทางดีๆมีให้ตั้งมากมายแกไม่เดิน เลือกที่จะเดินทางไปนรก

แกรนหาที่ตายเองก็อย่ามาโทษฉันว่าไม่ปรานีเลย

เธอมองลูกน้องพูดด้วยเสียงโหดเหี้ยมว่า “ในเมืองโตตูนี้ ฉันกับวันวิวาห์มีได้แค่คนเดียวเท่านั้น มันไม่ตาย ก็เป็นฉันที่ตาย! รู้ยังว่าควรทำไง?!”

“ครับ!”

……

จรัสพิบูรณ์กรุ๊ป。

จอมพลออกมาจากห้องประชุม วีระก็รีบเดินเข้ามา “Bossครับ แสงใต้มาครับ รออยู่ที่ห้องโถงชั้นหนึ่งอยู่นานแล้วครับ”

จอมพลเดินเข้ามาในห้องทำงาน “ให้เขาขึ้นมา”

“ครับ”

แสงใต้เข้ามาในห้องทำงานของจอมพลด้วยการนำของวีระ

“ท่านประธานจอมพล ขอโทษนะครับที่มารบกวน”