บทที่ 287 เห็นถึงการมีอยู่ของปัญหา

วีระไม่พูดอะไรอีก แล้วจัดแจงห้องทำงานที่ยุ่งเหยิงให้คืนสู่สภาพเดิมด้วยมือของเขาเอง

จอมพลก็หันไปห้องพักผ่อนที่อยู่ในตัวห้องทำงาน

ในห้องพักผ่อนนั้นมีห้องน้ำ

เขาเข้าไปล้างเลือดที่จมูก

วีระที่จัดเก็บด้านนอกเสร็จแล้วตามเข้าไป “ข่าวมาจากสถานที่ที่ควบคุมตัวผู้ต้องสงสัยครับ ตรีชฎาภรรยาของเทพคุณกัดฟันไม่ยอมรับว่ายานั้นเธอเป็นคนลงมือเอง ตอนนี้พวกเรายังไม่มีหลักฐานอื่นที่จะมาชี้ตัวเธอ ตอนนี้เรื่องนี้จัดการยากครับ รอให้พวกเราได้รับหลักฐานใหม่ เธอก็คงก็ถูกประกันตัวออกมาแล้วครับ”

ความโกรธทำให้จอมพลตาที่เย็นชาของจอมพลแดงก่ำขึ้น นัยน์ตากลอกไปกลอกมาอย่างโหดเหี้ยม “ตระกูลภูวศักดิ์สมควรตาย! ตรีชฎาเป็นแค่คนนอกของครอบครัวเขา เป็นตัวตีแตกที่ดีที่สุด ในเมื่อตัวมันไม่ยอมปริปาก ก็บังคับให้พูด!”

วีระพยักหน้ารับ ดวงตาเขาสบกับบอสในกระจกในดวงตานั้นมีความคิดที่อยากจะฆ่าคน

ทำให้เขาสะดุ้งโหยง รีบยืนตัวตรงทันที “เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมไปจัดการให้เดี๋ยวนี้!”

เขารีบหันตัวกลับเหมือนวิ่งออกไป

นอนพักอยู่โรงพยาบาลหลายวัน ร่างกายของวันวิวาห์ก็ฟื้นตัวขึ้นมาบ้างแล้ว

อย่างน้อยสีหน้าก็ดีขึ้นมาบ้าง

เธอยืนหยัดที่จะออกจากโรงพยาบาล

สีหน้าของโมโมะจนปัญญา “คนอื่นอยู่เดือนสี่สิบวัน แม้ว่าเธอจะแท้ง ไม่พูดถึงเดือนนึงก็ได้ อาจจะยี่สิบกว่าวันก็ต้องอยู่เปล่า นี่มันแค่กี่วันเอง? อย่าฝืนร่างกายตัวเองเลย”

วันวิวาห์เก็บข้าวของของตัวเอง “ยุคนอนบนเตียงแบบนั้นสี่สิบวันไม่อาบน้ำได้ผ่านไปแล้ว สาวน้อย พูดอะไรให้เป็นวิทยาศาสตร์หน่อย”

โมโมะอึดอัดใจ

อยากร้องไห้

นี่จอมพลให้เธอนำตัวเธอมาพักฟื้นอย่างดีที่โรงพยาบาลนะ

แม้ว่าเธอจะไม่กลัวการใช้อำนาจบาตรใหญ่

แต่เมื่ออำนาจบาตรใหญ่มีกำลังขึ้นมาก็ทำให้คนกลัว

“ก็ได้” เธอพยักหน้าแล้วรีบช่วยเก็บของ “ก่อนออกจากโรงพยาบาล พี่จะพาเธอไปที่นึงก่อน ถือว่าเซอร์ไพรส์เธอ เป็นของขวัญที่ออกจากโรงพยาบาลแล้วกัน”

“ตกลง” วันวิวาห์ตกลงอย่างง่ายดาย ของที่เก็บเสร็จวางไว้อีกด้านนึงแล้วเดินตามโมโมะออกไปข้างนอก

ขณะที่เปิดประตูออกมานั้นก็เห็นแสงใต้ยืนอยู่ด้วยสีหน้าขรึม

“พี่?!”

“พี่แสงใต้?!”

วันวิวาห์กับโมโมะร้องขึ้นมาพร้อมกัน

“มาแล้วทำไมไม่เข้ามา?” วันวิวาห์ถาม

“ไปกับพี่”

แสงใต้ยื่นมือออกมาจับมือของวันวิวาห์แล้วพาไปยังข้างนอก

“นี่ไปเนี่ย?” แสงใต้สูงกว่าวันวิวาห์มาก

ร่างที่สูงสาวเท้าเดินออกไป

วันวิวาห์สาวเท้าน้อยๆของเธอตามไป

เธอเดินได้ลำบากสุดท้ายก็หยุดลง แล้วสลัดแสงใต้ให้หยุด “พี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

แสงใต้สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อปรับอารมณ์ “พี่จะพาเธอไปจากที่นี่ ไปจากเมืองโตตู ไปในที่ที่ไม่ว่าจอมพลหรือเทพบุตรก็หาตัวเธอไม่เจอ เธอจะได้ใช้ชีวิตสงบสุขอย่างที่เธอต้องการ ทำในเรื่องที่เธออยากทำ ไม่มีคนมารบกวน และจะไม่มีใครมาก่อกวนเธอ”

โมโมะที่ตามหลังมาติดก็ตะลึง “พี่แสงใต้ พี่วางแผนจะซ่อนวันวิวาห์หรอ?”

วันวิวาห์ก็ตะลึงเหมือนกัน

เธอชักมือที่อยู่ในฝ่ามือใหญ่กลับมา แล้วส่ายหน้า “พี่ หนูไปกับพี่ไม่ได้”