บทที่ 288 แตกหักกับเทพบุตร

โมโมะเหลือบมองแสงใต้ ถือโอกาสตอนที่เขาไม่สังเกต พูดกับวันวิวาห์ว่า “แน่นอนสิ เธอพูดมาอย่างนี้แล้ว ถ้าพี่ไม่พยายามอีกหน่อยหลังจากนี้จะเป็นเพื่อนกับเธอยังไง?”

เธอพูดด้วยเสียงทอดถอนใจปนความเยาะเย้ยน้อยๆ “หลายปีมานี้พึ่งพอพึ่งแม่ และพี่ก็เป็นลูกคนเดียวของเลยไม่ได้อะไรมาก แม้ว่าจะเปิดห้องภาพที่เมืองนราวัณ วันๆก็รังแต่สร้างสรรค์ผลงาน ผลลัพธ์ก็ชิลเกิน หลายปีมานี้ไม่ได้อะไรเลย เห็นพี่ขยันทุ่มเททำงาน มีแพสชั่นในการใช้ชีวิต แม้ว่าจะลำบากไปบ้าง แต่ก็โอเคเลย พี่อิจฉาจัง”

“ถ้าเปรียบกันแล้วก็รู้สึกว่ารู้สึกผิดกับพ่อแม่มากๆเลย คิดๆไปเลยมาที่เมืองโตตูดีกว่า อย่างแรกคือจะได้พึ่งพาตัวเอง จะเกาะพอแม่กินไม่ได้แล้ว อย่างที่สองเธอก็อยู่ที่นี่ด้วย พี่ก็จะลงหลักปักฐานที่นี่จะได้อยู่เป็นเพื่อนเธอ ต่อจากนี้พวกเราจะได้มีเพื่อน”

โมโมะพูดอ้อมค้อมอยู่นาน สุดท้ายแล้วจึงเอาจุดประสงค์ที่สำคัญที่สุดเอ่ยออกมา

วันวิวาห์ฟังออก

หญิงสาวคนนี้ทำเพื่อตัวเธอ

เธอซาบซึ้งอย่างที่สุด รอบตาแดง เดินเข้าไปแล้วกอดโมโมะ “โมขอบคุณจริงๆนะ จริงๆแล้วพี่ไม่ต้องทำแบบนี้เลย อยู่ข้างกายพ่อแม่น่ะดีแล้ว พวกท่านไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวพี่มากหรอก ขอแค่พี่มีสุขภาพที่แข็งแรงและมีความสุขก็พอ”

เธออยากที่จะอยู่ข้างกายของพ่อแม่แต่ไม่มีโอกาสเลย

โมโมะไม่ควรที่จะทำเพื่อตัวเธอ แล้วสละทุกอย่างที่เมืองนราวัณ

แสงใต้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลมองดูสองสาว

โมโมะและวันวิวาห์ส่งยิ้มให้เขา

เธอตบที่หลังของวันวิวาห์ ตั้งใจพูดแซวว่า “จริงๆแล้วเธออยากก้าวหน้าคนเดียว ไม่อยากที่จะให้พี่อยู่ด้วยใช่มั้ย?! วันวิวาห์นั่นไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ”

รู้ว่าพี่ชายยืนอยู่ไม่ไกล วันวิวาห์กดเสียงให้ต่ำลง แล้วพูดอย่างเสียใจว่า “พวกเราไม่เหมือนกัน ฉันไม่มีครอบครัว ถ้าฉันมีครอบครัวเลี้ยงฉันให้ความรักฉัน ฉันก็อาจจะอยากชิว….”

โมโมะยิ้มเจื่อนๆ ปล่อยตัวเธอแล้วหยิกที่แก้มเบาๆ “อื้ม งั้นรอให้พวกเราลงหลักปักฐานที่เมืองนี้ด้วยกันแล้วหลังจากนั้นคอยชิวๆด้วยกันนะ มีฉันอยู่ก็คือครอบครัวของเธอ!”

แสงใต้ฝึกการฟังมาเป็นพิเศษจากกองทหาร

สองสาวคิดว่ากดเสียงต่ำลงแล้วจะไม่มีคนได้ยิน

จริงๆแล้วพวกเธอไม่รู้ เขานั้นได้ยินคำพูดของพวกเธอทุกคำ

ความเสียใจเจ็บปวดปกคลุมภายในจิตใจ

แต่ว่าได้เห็นพวกเธอได้ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ก็ทำให้เขาซาบซึ้ง

อาจจะเป็นเพราะตัวเขาเองอยากที่จะพาเธอไป มันก็เป็นวิธีที่ไม่ถูกต้อง

แสงใต้หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วปล่อยมันออกมา ในขณะที่ลืมตาขึ้นมาอีกรอบเขาได้ตัดสินใจแล้ว

ถ้าความเจ็บปวดและมีความสุขเป็นชีวิตที่เธอชอบ เธออยากอยู่ต่อ ก็อยู่ต่อไปแล้วกัน

เธอไม่ไป เขาก็จะต้องคุ้มครองเธอให้ได้!

เยี่ยมชมห้องภาพเสร็จ คนทั้งสามก็กลับขึ้นรถใหม่

วันวิวาห์รอบตาแดง แต่มุมปากกลับยกขึ้นยิ้ม “พี่ โมโมะมาที่นี่แล้ว หลังจากนี้จะมีเธอเป็นเพื่อนหนู พี่วางใจนะ หนูจะทำให้ชีวิตตัวเองกลับเข้าที่เข้าทางเหมือนเดิมให้เร็วที่สุด”

แสงใต้พยักหน้าไม่สบายใจ พูดด้วยเสียงแหบๆว่า “อื้ม”

……

ห้องผู้ป่วยของเทพบุตร

เมก้ากำลังรายงานงานในช่วงนี้ให้กับเขา ประตูห้องผู้ป่วยถูกผลักออกจากด้านนอก

เทพบุตรขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ

เขาถูกคนทำลายเอ็นข้อมือไป แต่ก็ไม่ได้ทำลายไปจนคนอื่นกล้าที่จะมาหยามต่อหน้าเขา!

“ไสหัวไป!” เทพบุตรแผดเสียงอย่างเยือกเย็น

เมก้าหันมาก็เห็นวันวิวาห์

เขาจะเอ่ยปากขึ้นเพื่อที่จะเตือนเจ้านายของตัวเอง แต่ไม่ทัน

เมก้าเงียบ

เทพบุตรแผดเสียงเสร็จก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง