บทที่ 290 เธอเปลี่ยนไปเป็นดุร้าย

เหงื่อที่อยู่บนหน้าผากของวันวิวาห์สามารถบอกเห็นได้ด้วยตาเปล่าอย่างรวดเร็ว มันจับตัวกันเป็นกลุ่ม แล้วไหลลงมาผ่านข้างแก้มที่ซีดเซียว

สองมือของเธอกุมศีรษะ แล้วจิกดึงผมอย่างไม่ได้สติ ปากเหมือนพึมพำอะไรสักอย่าง นัยน์ตาเยือกเย็นกลับแดงแล้วเต็มไปด้วยความเคียดแค้น

“เธออดทนไว้นะ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปหาหมอ”

โมโมะรีบประคองตัวเธอออกจากลิฟต์ “หมอคะ หมอคะ”

เธอร้องตะโกนขึ้น

วันวิวาห์จับข้อมือของเธอแน่น “โมโมะ”

เสียงของเธอแหบแห้ง

โมโมะตกใจจะร้องไห้ รีบหันกลับมา “ฉันอยู่นี่ ตกลงเธอเป็นอะไรไป?”

วันวิวาห์หายใจรัวๆ ในเวลานี้สีเลือดที่อยู่บนริมฝีปากก็ซีดเซียวไม่มีให้เห็น

นัยน์ตาที่เยือกเย็นของเธอเปลี่ยนเป็นหนักแน่น สายตาเฉียบคมเหมือนดั่งมีด “ไม่เป็นไร ฉันแค่คิดถึงอะไรบางอย่าง”

ร่างกายตอนนี้ไม่สั่นเทาอีก ช่วงเอวที่โค้งงอก็ให้เปลี่ยนเป็นตั้งตรง

วันวิวาห์ปล่อยมือของโมโมะ แล้วเดินเข้าไปในลิฟต์ “พี่รอตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันจะกลับไปหาเทพบุตร มีเรื่องที่ลืมจัดการ”

“สภาพเธอเป็นอย่างนี้ พักผ่อนก่อนดีมั้ยแล้วค่อยไปหาเขา?”

โมโมะเป็นห่วง รีบตามเข้าไปในลิฟต์

วันวิวาห์ไม่ได้พูดอะไร สายตากลับทวีความเยือกเย็นขึ้น

……

ชั้นบน

ในห้องผู้ป่วย

เมก้ากับหมอสะกดจิตกำลังยืนอยู่หน้าเตียงรายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมือกี้นี้ให้กับเทพบุตรฟัง

หมอสะกดจิตพูดอย่างมั่นใจว่า “คุณเทพบุตรวางใจได้ครับ ผมเป็นคนลงมือยังไม่เคยพลาดเลยครับ ตอนนี้คุณวันวิวาห์จำได้แค่ความรู้สึกที่ไม่ดีของจอมพลที่มีต่อเธอ ผมเอาความเคียดแค้นและความไม่ยอมนั้นเพิ่มพูนไปมากมาย ตอนนี้ถ้าเธอเห็นจอมพลคงเกลียดจนอยากจะฆ่าเขาเลยครับ”

หมอสะกดจิตคุยโวถึงผลงานตัวเอง

“ปั๊ง”

ประตูถูกแรงเท้าถีบออก

คนทั้งสามที่อยู่ในห้องต่างตกใจพร้อมกัน หันไปมองที่ประตู

ร่างของวันวิวาห์ให้เย็นสะท้านทั่วทั้งร่าง เหมือนกุมด้ามแส้ยืนอยู่ที่ประตูด้านนอก

“วิวาห์…”

หลังจากที่ตะลึงกันอยูนั้น เทพบุตรได้สติฉีกยิ้มแบบเกร็งๆขึ้น “คุณกลับมาทำไมครับ?”

บนใบหน้าของวันวิวาห์ไม่มีอารมณ์ใดๆ ดวงตากลมโตในตอนนี้ทั้งลึกซึ้งและดำขลับ แฝงไว้ด้วยความเคียดแค้นไว้มากมาย

เธอค่อยๆเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วย

จังหวะฝีเท้ามั่นคง แต่กลับเหมือนอยู่ในห้องหัวใจของคนทั้งสาม

หมอสะกดจิตอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย คำพูดเมื่อกี้นี้ของตัวเองคุณวันวิวาห์คงไม่ได้ยินหรอกนะ?!

เทพบุตรกลับรู้สึกประหลาดใจไม่หยุด

วันวิวาห์ในตอนนี้กับวันวิวาห์ตอนที่ยื่นใบหย่าให้เขาแตกต่างกันมาก

ดูเหมือนว่าจะสะกดจิตสำเร็จ

เมก้าก็ปลื้มปริ่ม

หมอสะกดจิตไม่ได้คุยโว

เทพบุตรรีบลงจากเตียงเดินเข้าไป “วิวาห์ สีหน้าของคุณไม่เอาสักเลย ทำไม….”

“ตึก!”

พูดยังไม่ทันจบ วันวิวาห์ก็ลงมือซัดลงไปที่หน้าของเขาอย่างรุนแรง

ทุกคนที่อยู่ในห้องเหมือนตะลึงงันไปกับเสียงตบนี้

ในห้องเหมือนปุ่มกดไร้เสียง มันเงียบเชียบ

โมโมะช้าไปสองก้าว แล้วให้ส่งเสียง “ซี๊ด”ออกมาทันใด

เมื่อได้สติแล้ว เธอรีบใช้มือปิดปาก

ใบหน้าของเทพบุตรถูกตบอย่างแรงจนเขาหันไปอีกด้าน ฟันขบกับลิ้น มีกลิ่นอายเลือดทันใด