ตอนที่ 291
บทที่ 291 เหยียบย่ำนังโสเภณีที่ชั่วร้าย ฟิน
October 28, 2026
“ไม่......ไม่ต้องแล้วล่ะ”
โมโมะรีบร้อนโบกมือ
หลังจากผ่อนคลายลง เธอก็ระงับความตื่นเต้นเอาไว้ไม่ไหว กล่าวอย่างกระโดดโลดเต้น: “ฉันไม่ได้มีความหมายอย่างอื่น แค่กลัวว่าหลังจากเธอฉีดเสร็จ ตัวเองนึกกลัวในภายหลังว่าอาการจะทรุดลงอีก ดังนั้นจึงลองทดสอบรักษาอาการแพ้ให้เธอ”
วันวิวาห์เลิกคิ้วเหมือนกับจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม: “รักษาอาการแพ้? เธอคิดอะไรอยู่ตลอดทั้งวันน่ะ”
เธอยกมุมปากขึ้นเบาๆ เป็นรอยยิ้มสวยงามอย่างแน่ชัด แต่กลับให้ความรู้สึกชั่วร้ายแต่มีเสน่ห์บางอย่าง: “เหยียบย่ำนังโสเภณีที่ชั่วร้าย รู้ไหมว่าฟินมากแค่ไหน!”
โมโมะ: “......”
ขออภัย รบกวนแล้ว
เป็นเธอที่คิดมากไป
วันวิวาห์โบกรถได้คันหนึ่ง ดันโมโมะให้นั่งไปด้วยกัน
“ตอนนี้พวกเราจะไปไหน?!” โมโมะถามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“สถานกักกัน”
ดวงตาเย็นชาของวันวิวาห์นิ่งไปเล็กน้อย พูดคำสามคำออกมาด้วยความเย็นชานิดๆ
โมโมะไม่กล้าถามคำถามมากมาย รู้สึกเสมอว่าลักษณะที่วันวิวาห์แสดงออกมาในตอนนี้กลับไปเป็นตอนที่ตีผู้คนอยู่ในห้องผู้ป่วยเมื่อสักครู่นี้
เธอค่อยๆยื่นมือออกไปจับมือที่เย็นนิดๆของเพื่อนรักเอาไว้: “ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหน ฉันก็จะไปกับเธอ”
......
สถานกักกัน
ตรีชฎานั่งอยู่ตรงข้ามกับทนายความฝ่ายจำเลยของเธอ
สีหน้าของทนายความจริงจังและหนักแน่น: “คดีของคุณ ตอนนี้จัดการยากมาก มีคนคอยขัดขวาง ขั้นตอนการประกันตัวก็ไปต่อไม่ได้ อีกอย่างก็คือ ในระยะนี้ตระกูลฉวีวงษ์จะเคลื่อนไหวก็ไม่สะดวก มีคนคอยสร้างความวุ่นวายอยู่ลับหลังให้กับตระกูลฉวีวงษ์พวกเขาปกป้องตัวเองยังลำบาก ส่วนเรื่องของคุณ ยิ่งพยายามอะไรไม่ได้ คำแนะนำส่วนตัวของผม...... เรื่องวางยาพิษบนกำไลข้อมือของวันวิวาห์ คุณสารภาพโทษหนักจะเป็นเบา ไม่มีความหมายอะไรถ้าดึงดันต่อไป และหลังจากนี้อาจจะทำให้เรื่องยุติได้ยากมาก”
ตรีชฎากำมือที่ใส่กุญแจมือไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
สีหน้าของเธอซีดเผือด ขมวดหว่างคิ้วเอาไว้แน่น: “สารภาพโทษหนักจะเป็นเบา? ถ้ายอมรับสารภาพ การลดหย่อนผ่อนเบาก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน”
ตรีชฎาครุ่นคิด กล่าว: “แบบนี้ คุณรีบติดต่อแม่สามีของฉัน ท่านจะต้องมีวิธีช่วยฉันออกไปได้อย่างแน่นอน ตอนนี้วันวิวาห์พวกเขาไม่หลักฐานอะไรที่พิสูจน์ได้ว่าฉันเป็นคนวางยาพิษ เพียงแค่ฉันไม่ยอมเปิดปาก พวกเขาก็จัดการอะไรฉันไม่ได้ เพียงแค่การปฏิบัติการของคุณต้องรวดเร็ว”
ทนายความไม่มีหนทาง ทำได้เพียงแค่พยักหน้า: “ผมจะพยายาม”
หลังจากคุยธุระเสร็จ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น
สีหน้าของทนายความเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดหลังจากรับโทรศัพท์
เขาวางสายโทรศัพท์ สีหน้าเคร่งขรึมเยือกเย็น: “เรื่องราวมีการเปลี่ยนแปลง ทางตำรวจไปที่บ้านของคุณแม่คุณพบกำไลข้อมือแบบเดียวกันเป็นจำนวนมาก ด้านบนมีพิษลักษณะเดียวกันทั้งหมด”
ตรีชฎาตกใจจนหน้าถอดสี: “เป็นไปได้ยังไง!”
ทนายความมองเธออย่างเงียบๆไม่พูดจา
ตรีชฎาตกตะลึงจนเหม่อลอย ราวกับว่าทั้งร่างถูกคนสูบเอาจิตวิญญาณและเรี่ยวแรงไปแล้ว
เธอประมาทเกินไปจริงๆ!
คิดว่าจะต้องรับมือกับวันวิวาห์แค่เพียงคนเดียว คิดไม่ถึงว่ายังมีอิทธิพลที่แข็งแกร่งขนาดนี้อยู่เบื้องหลังวันวิวาห์......เธอไม่ควรจะเชื่อฟังคำของแม่สามีเลย!
……
วันวิวาห์เดินเข้าไปในสถานกักกัน กลับถูกตำรวจประจำคุกขวางเอาไว้
“ไม่สามารถเข้าพบได้หากไม่ได้ยื่นคำร้องขอ”
“ฉันเป็นผู้เสียหาย”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้”
วันวิวาห์เหนื่อยหน่ายที่จะต้องยุ่งยากกับพวกเขาอีก ขมวดคิ้วและครุ่นคิด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและกดโทรออก: “วีระ ฉันต้องการพบตรีชฎา ไม่ได้ยื่นคำร้องขอไม่อนุญาตให้เข้า ตอนนี้ฉันอยู่ที่สถานกักกันแล้ว ฉันให้เวลาคุณห้านาที หากไม่ได้พบหน้าหล่อน ฉันจะเอาบัญชีนี้ไปคิดกับจอมพลสองเท่า”
วีระ: “......”
เขาสั่นเทาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้
ทำไมเขาจะต้องเป็นคนที่โชคร้ายเสมอ?!
“คุณวันวิวาห์......ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด......”
วีระเพิ่งคิดว่าจะอ้าปากร้องขอความเมตตา ในโทรศัพท์ก็มีเสียงจากการถูกตัดการเชื่อมต่อลอยออกมา
ราวกับว่าความรู้สึกหนาวเหน็บกลุ่มหนึ่งตามออกมาจากโทรศัพท์แล้วคืบคลานเข้าไปในหัวใจของเขา ทำให้เขารู้สึกหนาวสั่นขึ้นมาอีก
เขาไม่กล้าที่จะเสียเวลาอีก รีบร้อนเข้าไปในห้องประชุม ขัดจังหวะการประชุมของจอมพลด้วยความใจกล้า
“บอส เมื่อสักครู่......”
วีระเล่าเรื่องตั้งแต่ต้นจนจบด้วยน้ำเสียงเบาๆหนึ่งรอบ
จอมพลขมวดคิ้วลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้า: “แจ้งไปทางนั้น ให้เธอเข้าพบ”
“ครับ”
วีระถอนหายใจด้วยความโล่งอก จัดการอย่างรีบร้อน
……