บทที่ 292 มีความลุ่มหลงอยู่ค่อนข้างมากจริงๆ

โรงพยาบาลภายใต้การบริหารของจรัสพิบูรณ์กรุ๊ป

ห้องผู้ป่วยวีไอพี

วันวิวาห์นอนหลับอย่างเงียบๆอยู่บนเตียงผู้ป่วย

จอมพลตามมาด้วยความรีบร้อน เหงื่อออกเต็มหน้าผาก

เขากำลังจะเข้าไป โมโมะและคุณหมอที่อยู่ด้านในเดินออกมา

ทั้งสองคนขวางทางที่จอมพลจะไปเอาไว้

คุณหมอกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำ: “ประธานจอมพล คุณวันวิวาห์เพิ่งจะหลับไป เธอไม่เป็นอะไร แค่เหนื่อยเกินไป อาการทรุดลงจึงทำให้หมดสติไป”

“อาการทรุด?” จอมพลขมวดคิ้ว: “วันนี้เธอไปทำอะไรมา?”

คุณหมอส่ายหัว

จอมพลมองไปทางโมโมะ

สายตาของผู้ชายคนนี้ทำให้คนรู้สึกกลัวมากจนเกินไป โมโมะถูกเขาทำให้ตกใจกลัวจนตัวสั่น: “ก็......ก็ไม่มีอะไร แค่......แค่ไปหาเทพบุตรพูดถึง......เรื่องการหย่า”

“แค่ไปพูดต้องใช้เวลาเป็นค่อนวัน?!”

“ยัง......ยังไปที่สถานกักกัน เพื่อพบตรีชฎาอีกด้วย”

คิ้วของจอมพลขมวดเข้าหากันแน่น

วีระรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เลือกคลิปวิดีโอช่วงหนึ่งออกมา: “ข่าวคราวที่ทางสถานกักกันทางนั้นส่งมา อารมณ์ของคุณวันวิวาห์ตื่นเต้นเป็นพิเศษหลังจากได้พบกับตรีชฎา”

ภาพที่วิดีโอแสดงเป็นภาพที่วันวิวาห์กำลังบีบคอของตรีชฎาจนเกือบตาย

ในเวลานั้นสีหน้าเธอดูเย็นชาและโหดร้าย หากไม่ใช่เป็นเพราะตำรวจพยายามดึงทั้งสองคนออกจากกัน ตรีชฎาป่านนี้จะเป็นยังไงไปแล้ว ใครก็บอกอะไรไม่ได้

จอมพลตกตะลึง

เขาไม่เคยวันวิวาห์โหดร้ายเช่นนี้มาก่อน พลังที่ทั่วทั้งตัวแสดงออกมานั้นรุนแรงและดุเดือด สายตาราวกับมีด ทุกรูขุมขนมีแต่ความโหดเหี้ยมแทรกซึมออกมา

ทำให้คนยอมถอยไม่กล้าสู้รบตบมือด้วย เพราะเพียงแค่เห็นก็เกิดความกลัว

แต่วันวิวาห์ที่เป็นแบบนี้กลับทำให้ดวงตาของจอมพลเต็มไปด้วยความปลื้มอกปลื้มใจ

เขากล่าวอย่างเข้าข้าง: “นี่ถึงเป็นนิสัยเดิมของเธอ ในที่สุดก็ได้แสดงออกมาอย่างเต็มที่แล้ว ใช้พลังชีวิตไปค่อนข้างมาก เหนื่อยก็เป็นเรื่องปกติ”

คุณหมอพยักหน้าแสดงความเห็นด้วย: “แต่ถึงยังไงคุณวันวิวาห์ก็จะต้องระมัดระวังมากกว่านี้ อย่างไรเสียก็เพิ่งแท้งลูกไป ผมเพิ่งจะตรวจเธอไปเมื่อครู่ ร่างกายฟื้นฟูได้ค่อนข้างดี ถ้าหากเธออยากจะออกจากโรงพยาบาลละก็ สามารถกลับไปพักฟื้นที่บ้านได้ จะต้องระมัดระวังช่วงก่อนที่ประจำเดือนครั้งต่อไปจะมา ไม่ควรโดนน้ำเย็น แล้วก็ไม่ควรทำงานหนัก ยกของหนัก ระวังเรื่องการรักษาความอบอุ่นก็พอแล้ว ”

ครู่หนึ่ง เขากล่าวเพิ่มเติม: “แน่นอน จะดีมากยิ่งขึ้นถ้าหากสามารถแช่เท้าด้วยสมุนไพรอย่างต่อเนื่องทุกคืน”

จอมพลจดคำพูดทั้งหมดของคุณหมอเอาไว้: “ครับ”

“อีกอย่าง......” คุณหมอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กำชับอย่างระมัดระวัง: “คุณวันวิวาห์อยู่ในสภาวะที่ร่างกายสามารถตั้งครรภ์ได้ง่าย ถ้าหากไม่มีแผนที่อยากจะมีบุตรละก็ จะต้องระมัดระวังเรื่องการป้องกันให้มากๆ”

เมื่อพูดประโยคนี้ออกไป โลกทั้งใบเต็มไปด้วยความเงียบสงัด

ราวกับว่าทั้งชั้นแทรกซึมไปด้วยความเก้อเขิน

โมโมะกระแอมออกมาเบาๆด้วยความเก้อเขิน หันหน้าไปอีกด้านหนึ่ง ทำเป็นว่าไม่ได้ยิน

วีระก็เป็นผู้ช่วยที่ปฏิบัติหน้าที่เหมาะสมมาโดยตลอด ตั้งแต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยได้ยินในสิ่งที่ไม่ควรได้ยิน

ดังนั้นในขณะนี้เขาจึงมองไปยังท้องฟ้ามองไปยังพื้น แต่ไม่มองไปที่เจ้านายของตนเองและคุณหมอ

จอมพลตกตะลึงไป นึกไปถึงก่อนหน้านี้ที่เคยบีบบังคับวันวิวาห์หลายครั้งตอนที่อยู่ข้างนอก หัวใจรู้สึกปวดร้าวขึ้นมา

สำหรับเรื่องนี้ เป็นความผิดของเขา

“ครับ” เขาตอบรับเสียงหนักแน่น

คุณหมอหายใจออกยาวๆหนึ่งครั้ง เตรียมตัวกำลังจะจากไป

จอมพลกล่าวขึ้นมาอีกครั้ง: “พวกเราไม่ออกโรงพยาบาล อยู่ครบหนึ่งเดือนเต็มค่อยว่ากันอีกที”

แน่นอนที่คุณหมอจะไม่พูดอะไรมาก พยักหน้าแสดงออกว่าตนเองเข้าใจแล้ว

จอมพลหันกลับไปทางโมโมะ: “ในระยะนี้ ยังคงจะต้องรบกวนคุณโมโมะต่อ”

ผู้ชายคนนี้พยายามที่จะระงับพลังที่จะแสดงออกมาอย่างสุดความสามารถ ท่าทางยังค่อนข้างที่จะอบอุ่นและพูดจาดี

โมโมะได้รับความโปรดปรานอย่างไม่คาดฝันจนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย รีบพยักหน้า: “ฉันยังไงก็ได้ ยังไงซะทางฉัน ก็ยังคงต้องรอไปอีกสักระยะถึงจะสามารถทำงานได้ตามปกติ”