บทที่ 293 มีพรสวรรค์โง่ๆ

“ตอนนี้ยังไม่ชัดเจน แต่ถ้าดูจากข้อมูลในมือที่ได้มา ไม่มีสัมพันธ์เกี่ยวข้องกัน”

ราชันขมวดหว่างคิ้ว: “ผมสืบมาแล้วว่าแม่กับลูกสาวคู่นี้ ครอบครัวของพวกเธอ นอกจากพวกเธอสองคนแล้ว ก็ไม่มีลูกสาวหลงเหลืออยู่แล้ว”

จอมพลตอบรับอืมเสียงต่ำ กำชับ: “ตอนนี้ให้เก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับก่อน”

ราชันแปลกประหลาดใจ: “กว่าจะสืบค้นมาได้ไม่ง่ายเลยคาดไม่ถึงว่าคุณอยากจะเก็บไว้เป็นความลับ? ตั้งใจไม่อยากให้พี่สะใภ้รู้?”

จอมพลหันกลับไปมองที่ห้องพักผู้ป่วย: “ช่วงนี้เธอต้องการพักผ่อนร่างกายอย่างสงบ ถึงเวลาค่อยว่ากันอีกที”

ขณะที่กำลังพูดคุยกันอยู่ ด้านในห้องพักผู้ป่วยก็มีความเคลื่อนไหวลอยออกมา

ราชันรีบลุกขึ้นยืนอย่างรู้จักวางตัว: “นี่ก็ดึกมากแล้ว ผมขอตัว”

จอมพลพยักหน้า นำข้อมูลที่ถืออยู่ในมือเก็บอย่างดี จึงค่อยเดินเข้าไปในห้องพักผู้ป่วย

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เขาเดินไปถึงด้านหน้าของเตียงผู้ป่วย เพิ่งเปิดไฟดวงใหญ่ในห้องพักผู้ป่วย ก็มีเสียงลมที่รุนแรงและรวดเร็วลอยผ่านมาที่ข้างหู

จอมพลเอียงหัวหลบอย่างไม่รู้ตัว ยกมือขึ้นขวางไว้ สกัดฝ่ามือที่กำลังจะพัดเข้ามาข้างใบหน้าออกไปได้อย่างสบายๆ

เขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ควบคุมเอาไว้อย่างไม่หลวมและไม่แน่นจนเกินไป: “ฝันร้ายหรือว่าจำผิดคน?”

เจ้าตัวเล็ก!

นึกไม่ถึงเลยว่าเพิ่งตื่นขึ้นมาก็จะตีเขา?

“ไม่ใช่ฝันร้าย แต่เป็นฝันที่น่าขยะแขยง!”

วันวิวาห์ลุกขึ้นนั่ง ดึงมือกลับอย่างดุร้าย กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ตอนนี้ฉันตีคุณไม่ได้ ไม่โง่ถึงขนาดเอาไข่ไปกระทบหิน แต่รอให้ฉันหายดีก่อน ต้องมีสักวันที่คุณต้องพ่ายแพ้ฉัน ถึงเวลานั้นค่อยแก้แค้นก็ไม่สาย”

จอมพลได้เห็นถึงพลังความดุร้ายที่เธอใช้มองตรีชฎาในดวงตาของวันวิวาห์อีกครั้ง

ใจของเขาสั่นไหวครู่หนึ่ง: “คุณเป็นอะไร? หรือว่าไม่สบายตรงไหน?”

ยื่นมือออกไปทางหน้าผากของเธอ อยากรู้ว่าเธอมีไข้หรือเปล่า

มือเพิ่งจะยื่นออกไปได้เพียงครึ่งเดียว ก็ถูกตบกลับมา

วันวิวาห์โมโหจนหางตาแดง: “คุณทำร้ายลูกทั้งสองคนของฉัน ทำให้ฉันต้องแท้งลูกเพราะคุณสองครั้ง คุณคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นฉันจะปล่อยคุณไปง่ายๆอย่างนี้เหรอ?!”

เธอมองไปที่เขาอย่างดุร้าย: “จอมพล คุณเป็นผู้ชายสารเลวเบอร์หนึ่ง! ไสหัวไปให้ไกลจากฉันยิ่งมากเท่าไหร่ยิ่งดี!”

จอมพลขมวดคิ้วเล็กน้อย ภายในแววตาที่เย็นชาแสดงออกถึงความไม่เข้าใจ

อยู่ๆ ทำไมถึงพูดเรื่องพวกนั้นขึ้นมาอีก?

เขามองดูเธอที่ไม่มีการเคลื่อนไหว

วันวิวาห์เริ่มหายใจเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ทั้งสองคนจ้องมองกันและกันอยู่หลายวินาที เห็นเขาไม่ขยับ เธอเปิดผ้าห่มออกด้วยความโมโหและจะลงจากเตียง

ขาทั้งสองข้างเพิ่งจะแตะถึงพื้น ยังไม่ทันได้ยืนขึ้นสมองก็วิงเวียนขึ้นมาฉับพลัน

ร่างกายของเธอโยกไหว ล้มกลับลงไปบนเตียงผู้ป่วย

“วิวาห์!”

หัวใจของจอมพลบีบแน่นขึ้นมาทันที ไม่สนใจว่าเธอจะต่อสู้ดิ้นรน นำขาทั้งสองข้างของเธอกลับไปวางไว้บนเตียง รีบกดกริ่งเรียกทันที

หมอวิญาหัวหน้าแผนกสูตินรีแพทย์มาอย่างรวดเร็ว

หลังจากการตรวจสอบอย่างวุ่นวายก็ปรากฏสิ่งที่ไม่สามารถอธิบายได้: “ไม่น่าจะเป็นเช่นนี้ ร่างกายแต่ละด้านก็ไม่มีปัญหาอะไร ทำไมถึงเป็นลมกะทันหันอีกทั้งที่เพิ่งตื่นขึ้นมา?!”

เธอมองไปที่วันวิวาห์: “คุณวันวิวาห์ วันนี้คุณทานอะไรไป”

วันวิวาห์ที่อาการดีขึ้นบ่นพึมพำอย่างอ่อนแอและไม่มีเรี่ยวแรง: “ถ้าฉันได้ทานอะไรลงไปยังจะหิวจนเป็นลมเหรอคะ?”

ห้องผู้ป่วยตกอยู่ใต้ความนิ่งเงียบอย่างสุดขีด

หมอวิญาถอนหายใจด้วยความโล่งอก พยายามกลั้นหัวเราะและกล่าว: “มิน่าล่ะ”

จอมพลรีบจัดการให้คนนำอาหารที่สั่งทำไว้ขึ้นมาส่ง

วันวิวาห์เหลือบมองตัวหนังสืออาหารสำหรับหลังคลอดหนึ่งเดือนที่พิมพ์อยู่ด้านบนกล่องอาหารนั้น ก็หมดความสนใจในทันที

ช่วงนี้เธอกินแต่อาหารที่รสชาติจืดชืดพวกนี้ทุกวันจนไม่มีรสชาติอะไรในปากแล้ว ในตอนนี้แค่มองดูก็รู้สึกว่าไม่มีความอยากอาหารเอามากๆ

“รับไป อย่าคิดว่าบุญคุณแค่เพียงเล็กๆน้อยๆพวกนี้จะสามารถชดใช้ความผิดได้ ไม่มีทาง!”

ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง เปิดผ้าห่มออกแล้วลุกออกจากเตียงอีกครั้ง

จอมพลเต็มไปด้วยความจำใจ แต่บนใบหน้าไม่แสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย

เขาเดินตามไปอย่างรวดเร็วดึงคนกลับมาไว้บนเตียง: “คุณเชื่อหรือไม่ว่าเพียงแค่คุณลงจากเตียง ไม่ต้องเดินไปถึงหน้าประตูก็จะเป็นลมเพราะหิว”

กล่องอาหารถูกเปิดออก

อาหารสำหรับหลังคลอดหนึ่งเดือนมองดูแล้วมีแต่น้ำและจืดชืด แต่กลับส่งกลิ่นหอมเข้มข้นแพร่กระจายออกมา ทำให้คนอยากกินจนน้ำลายไหล

ลำคอของวันวิวาห์ขยับไปมา

น้ำเสียงที่ทำเป็นไม่ใส่ใจของจอมพลฟังแล้วทำให้รู้สึกเกลียดถึงที่สุด: “อยากหิวตายจริงๆเหรอ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีโอกาสได้แก้แค้นผมแล้วนะ คุณต้องคิดดูดีๆ”