บทที่ 294 จอมพลไอ้คนหลอกลวง

อีกด้านหนึ่ง

แสงใต้พาวันวิวาห์ไปส่งถึงที่พักของโมโมะ

แค่ก้าวเข้าไปในห้องวันวิวาห์ก็ถูกระดับความหรูหราของห้องทำให้ตกตะลึง

เธอเดินทอดน่องไปทั่วห้อง: “โม เธอไปแอบหาห้องพักที่ดีขนาดนี้มาตอนไหน? อีกทั้งยังตั้งอยู่บนที่ดินแปลงนี้อีก แพงมากเลยสิ?”

โมโมะมีความหวาดผวาอยู่บ้าง

ไม่กล้าบอกเธอว่าห้องพักนี้จอมพลเป็นคนจัดการให้ เธอเพิ่งจะได้รับกุญแจเมื่อตอนบ่าย

เดิมทีเธอเตรียมตัวจะมาจัดการปลอมโฉมตอนกลางคืน ผลปรากฏว่าเธอเพิ่งจะได้ก้าวเท้าเข้าไปก่อนหน้าแค่เพียงนิดเดียว วันวิวาห์ก็โทรศัพท์มาบอกว่าจะมาที่นี่ตามหลังมาทันที

ทำให้เธอไม่มีแม้กระทั่งเวลาที่จะปลอมโฉม

“ก็......ก็ให้คนที่รู้จักคุ้นเคยกันช่วยหาให้ เธอก็รู้นี่ ว่าช่วงนี้ฉันอยู่กับเธอตลอดเวลา อีกทั้งยังต้องทำห้องทำงาน มีเวลาที่ไหนกันล่ะ”

วันวิวาห์พยักหน้า เธอก็คิดว่าใช่

ห้องชุดที่มีพื้นที่ขนาดใหญ่ สองร้อยกว่าตารางเมตร การตกแต่งหรูหราทันสมัย

โมโมะยังไม่ทันได้แม้แต่จะเข้าชม เวลาที่วันวิวาห์เดินไปรอบๆ เธอก็มองตามไปรอบๆด้วย

สามห้องนอนสองห้องโถง

ห้องนอนทุกห้องมาพร้อมกับห้องแต่งตัว อุปกรณ์อำนวยความสะดวกครบครันทั้งยังอบอุ่นและอ่อนหวาน

โมโมะเคยดูแผนที่การแบ่งสันลักษณะบ้านที่วีระให้เธอ เปิดประตูห้องนอนใหญ่: “ห้องนี้เป็นห้องของเธอ”

หนึ่งห้องแบ่งออกเป็นสองส่วน

ด้านขวาเป็นห้องนอน บนพื้นปูด้วยพรมปูพื้นขนหนานุ่มสีขาวหิมะ

ด้านขวาเป็นห้องแต่งตัว

ในตู้เสื้อผ้าบิวท์อินแบบเปิดโล่ง เต็มไปด้วยเสื้อผ้าที่แขวนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ตั้งแต่ฤดูหนาวจนถึงฤดูร้อน เสื้อผ้าตามฤดูกาลใหม่ของแต่ละยี่ห้อก็มีครบ

นอกจากนี้ยังมีเครื่องประดับ รองเท้า กระเป๋าต่างๆ

โมโมะตกตะลึงทันทีเมื่อได้เห็นสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้า

ไอ้บ้าจอมพลไอ้แม่งเอ๊ยสมองต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ

ทำสะใหญ่โตหรูหราขนาดนี้ ไม่ใช่ว่าเป็นการบอกให้วันวิวาห์รู้อย่างชัดเจนว่าที่นี่มีอะไรปิดบังอยู่หรือยังไง

เป็นอย่างที่คิดไว้ วันวิวาห์ตกตะลึงคาที่ไปแล้ว หันหน้ากลับมามองทางโมโมะด้วยความสงสัย: “โม นี่คือห้องของฉันจริงๆเหรอ?”

แต่ไม่ใช่เป็นงานแสดงเสื้อผ้าขนาดเล็กงานหนึ่ง?!

มุมปากของโมโมะกระตุกแล้วกระตุกอีก รอยยิ้มบนใบหน้าดูฝืนใจนิดๆ: “แน่นอน เซอร์ไพรส์ไหม? ประหลาดใจไหม? เป็นเซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมให้เธอตอนออกจากโรงพยาบาล เสื้อผ้าพวกนี้......เสื้อผ้าพวกนี้เป็นของลดราคาล้างสต๊อคกับไซซ์ไม่ครบถ้วนอะไรพวกนั้นจากเพื่อนของฉันคนหนึ่งที่เปิดร้านเสื้อผ้า คิดว่าตอนนี้เธอก็ไม่สะดวกไปย้ายของออกมาจากตระกูลภูวศักดิ์อย่างแน่นอน ดังนั้นอะไรที่เป็นไซซ์ของเธอฉันก็ไปเอามาให้เธอหมดเลย”

“ใช่เหรอ?!”

มีความสงสัยนิดหน่อย แต่พอมาคิดดูแล้วโมโมะก็เป็นคนที่รู้ใจและละเอียดรอบคอบมาตั้งแต่ไหนแต่ไร การทำแบบนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

อีกอย่างวันนี้เธอก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาทั้งวัน ถึงแม้ว่าตอนบ่ายจะนอนไปนิดหน่อยแล้ว แต่ว่าก็ยังคงเหนื่อยมากอยู่ดี ไม่มีปฏิกิริยากลับมาเลยสักนิด

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเธอรู้ ว่าคนทั้งโลกอาจจะหลอกตนเองได้ แต่โมของเธอไม่มีทาง

วันวิวาห์ไม่มีสมองที่จะไปคิดมากอะไรขนาดนั้นอีก จัดของนิดหน่อยล้มตัวลงบนเตียงแล้วก็นอนหลับไปอย่างสนิท

โมโมะถอนหายใจออกมายาวๆ

เพิ่งออกมาจากห้องของวันวิวาห์ ก็มองเห็นแสงใต้ที่กำลังยืนพิงกำแพง แขนทั้งสองข้างกอดอกรอเธอ

โมโมะตกใจ มุมปากกระตุก ฉีกยิ้มออกมาอย่างฝืน: “พี่แสงใต้”

“จอมพลเป็นคนจัดเตรียมห้องไว้”

เป็นน้ำเสียงยืนยัน ไม่ใช่ประโยคคำถาม

รอยยิ้มบนใบหน้าของโมโมะพังทลายลง แต่ทว่าไม่ได้ปิดบัง: “…….ใช่ค่ะ”

ดวงตาของแสงใต้หรี่ลงเล็กน้อย ทำให้คนมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่