บทที่ 295 ลุคประธานบริษัทมาดนายผู้หญิง

โมโมะมองไปทางวันวิวาห์อย่างเป็นกังวล

วันวิวาห์คล้ายกับว่าครุ่นคิด กล่าวกับพ่อและแม่ของตรีชฎา: “ก็ได้ ความหมายของพวกคุณฉันก็เข้าใจแล้ว ฉันจะพิจารณาดู โม พวกเราไปกันเถอะ”

ทิ้งคำตอบที่คลุมเครือเอาไว้ เธอลากโมโมะเดินไปแล้ว

ขึ้นรถไป

ใบหน้าของโมโมะเต็มใบด้วยความกลัดกลุ้ม: “วาห์ คำพูดเมื่อกี้ของคนตระกูลฉวีวงษ์ไม่ใช่ไม่มีเหตุผล ถ้าหากเป็นกนกวรรณแม่มดแก่นั่นทำจริงๆ พวกเราจะปล่อยเธอไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!”

“โม ฉันแย่มากไหม?”

โมโมะ: “อืม?”

“ทำไมกนกวรรณไม่ให้ลูกชายแต่งงานกับฉัน?! และยังคิดจะจัดการฉันให้ตาย ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก จะต้องมีสาเหตุสิ”

“ใช่สิ เพราะอะไรกันนะ?” โมโมะก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

วันวิวาห์กล่าวเสียงเบา: “จะช้าจะเร็วก็ต้องสืบออกมาจนได้ แต่ว่าตอนนี้ ฉันยังนัดเพื่อนเก่าคนหนึ่งไว้ จะไปคุยเรื่องการร่วมมือกัน แม่มดแก่อยากเป็นผี ตอนนี้ก็ให้เธอทำแบบนั้นไปก่อน แค่ไม่แตะถึงเส้นตายของฉัน สองสามวันนี้ฉันจะให้เธอได้กระโดดโลดเต้นไปก่อน เธอก็ไปทำธุระของเธอเถอะ”

คนที่วันวิวาห์นัดพบคือปีเตอร์แห่งPL

ได้เห็นออฟฟิศที่คุ้นเคย คนที่คุ้นเคย แต่วันวิวาห์กลับมีความรู้สึกว่าไม่ได้พบกันเป็นเวลานานราวกับอยู่กันคนละภพ

หลังจากที่เธอกับปีเตอร์จับมือทักทายกันเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ตรงเข้าประเด็น: “คุณปีเตอร์ ขอบคุณคุณที่เปลี่ยนใจให้เวลาและโอกาสแก่ฉัน”

เดิมทีทั้งสองคนพูดคุยกันเสร็จสิ้นแล้ว เธอเอาลิขสิทธิ์ขายให้ปีเตอร์ในราคาต่ำ

ตั้งแต่ตอนนั้น เธอก็ไม่เคยไปเข้าใกล้ผลิตภัณฑ์ที่เกี่ยวข้องกับลิขสิทธิ์อีก

โดยมีปีเตอร์เป็นผู้ร่างสัญญา หลังจากร่างสัญญาเสร็จก็แจ้งให้เธอลงนาม

แต่ปีเตอร์กลับเลื่อนเวลาที่อยู่ในขั้นตอนการร่างสัญญานี้ออกไป ดังนั้นสัญญาซื้อขายจึงไม่ได้ลงนามมาโดยตลอด

ตอนหลังก็เกิดขึ้นเรื่องอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งถึงตอนนี้......

ปีเตอร์ยิ้มจนดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งคู่นั้นหรี่ลง: “พูดมาแบบนี้ ตอนนี้มีการตัดสินใจใหม่แล้ว?”

“ใช่ค่ะ”

วันวิวาห์พยักหน้า: “ลิขสิทธิ์ยังคงขายให้คุณเช่นเดิม ในขณะเดียวกัน ฉันจะทำงานให้PLชั่วชีวิต ถ้าหากว่าในอนาคตฉันลาออกจากPL ถ้าอย่างนั้นก็แสดงว่าฉันถอนตัวออกจากธุรกิจนี้ไปตลอดกาล จะไม่ไปแตะงานที่เกี่ยวข้องกับเครื่องสำอางและผลิตภัณฑ์ดูแลผิวอีก”

ปีเตอร์เลิกหางคิ้วขึ้น บนใบหน้ามีรอยยิ้มที่ควบคุมเอาไว้ไม่ได้: “สำหรับการตัดสินใจนี้ของคุณ ผมค่อนข้างยินดีและสนับสนุน วาห์ ในฐานะที่เป็นหัวหน้าเก่าคุณ เพื่อนเก่า ผมอยากจะถามสักหนึ่งประโยค ครั้งนี้ คุณพิจารณาดีแล้วจริงๆเหรอ?”

“แน่นอน”

ภาระที่หนักหน่วงและความลังเลภายในใจของวันวิวาห์หายไปแล้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่: “เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ เงินที่ได้จากการขายลิขสิทธิ์ครึ่งหนึ่งฉันจะนำไปเข้าร่วมหุ้นของPL นอกจากการบริหารแล้ว คุณสามารถเอาฉันไปใส่ไว้ในตำแหน่งไหนก็ได้ ให้ฉันไปทำการค้นคว้าและวิจัยเงียบๆก็ได้ ฉันมีข้อเรียกร้องเพียงอย่างเดียว ทีมงานของฉัน ให้ฉันเลือกด้วยตัวเอง”

“ไม่มีปัญหา”

ปีเตอร์ตอบตกลงอย่างสบายใจ: “ผมจะให้ฝ่ายกฎหมายร่างสัญญาให้เสร็จภายในหนึ่งวัน คุณยังมีข้อเรียกร้องอะไรอีกไหม สิ่งที่นึกออกก่อนวันพรุ่งนี้ล้วนแต่เสนอมาได้ทั้งหมด พรุ่งนี้หลังจากที่สัญญาร่างเสร็จ ผมจะแจ้งให้คุณมาลงนามสัญญาเข้าดำรงแหน่ง”

“ได้ค่ะ”

วันวิวาห์ลุกขึ้น จับมือกับปีเตอร์อีกครั้ง: “ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน”

ปีเตอร์กุมมือของเธอเอาไว้และกล่าว: “ผมชื่นชมคุณมาโดยตลอด ได้ร่วมงานกับคุณ ต้องมีความสุขเป็นพิเศษอย่างแน่นอน”

เขาส่งวันวิวาห์กลับไป: “พูดตามตรง วันนี้คุณทำให้ผมรู้สึกทึ่งมาก”

“อืม?!”

วันวิวาห์ก้มหัวสำรวจตัวเองหนึ่งที

เสื้อนวมกางเกงยีนใส่คู่กับรองเท้าออกกำลังกาย บนใบหน้าก็ปัดเพียงบลัชออนนิดหน่อยเพื่อให้ดูสดใสขึ้นมาบ้าง แม้แต่เมคอัพเบสก็ไม่มี มีตรงไหนควรค่าแก่การทำให้คนรู้สึกทึ่ง?

“ไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก” ปีเตอร์สังเกตเธอ: “แต่เป็นนิสัยเฉพาะตัว หรือพลังในการพูด”

เขาเป็นคนตลก: “เริ่มตั้งแต่ช่วงเวลาที่คุณก้าวเข้ามาในห้องทำงานของผมเป็นต้นมา ผมก็รู้สึกว่าคุณไม่ได้มาเพื่อสมัครงาน แต่จะมาเพื่อเป็นจักรพรรดินีให้ผม……”

วันวิวาห์เผลอยิ้มออกมา ขยิบตาหนึ่งครั้งด้วยความมีชีวิตชีวา: “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่แน่”