บทที่ 296 น่าเสียดายที่ไม่รู้จักการให้เกียรติ

หว่างคิ้วของจอมพลขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว

ช่วงนี้เรื่องที่วันวิวาห์ติดต่อกับทางตำรวจก็มีเพียงแค่คดีของตรีชฎา

และเขาก็ติดต่อกับทางตำรวจนั้นไว้ตั้งนานแล้ว ถ้ามีข่าวคราวให้แจ้งมาที่เขาทันที ทำไมอยู่ๆถึงมีตำรวจไปหาวันวิวาห์ได้?!

หนังตาของจอมพลเริ่มกระตุกอย่างไม่มีสาเหตุ จิตใจก็สับสนวุ่นวายขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

เขาพ่นลมหายใจ “ฟู่”แล้วยืนขึ้น เดินมาถึงด้านหน้าหน้าต่างที่เดินผ่านเข้าออกได้

จรัสพิบูรณ์กรุ๊ปกับPLอยู่ในอาคารสูงเดียวกัน แบ่งครอบครองพื้นที่เป็นABสองส่วนของอาคารสูงหลังนี้

ห้องทำงานของจอมพลกับห้องทำงานของปีเตอร์หันไปทางเดียวกัน

แต่ทว่าตอนที่เขามองลงไป ด้านล่างกลับว่างเปล่า อะไรก็ไม่มี

จอมพลรีบกล่าวกับปีเตอร์: “รีบจัดการให้รถตามไป”

ปีเตอร์ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ไม่ถามอะไรมาก: “ครับ”

จอมพลวางสายโทรศัพท์ ผลักประตูห้องทำงานออกทันที: “วีระ”

วีระที่อยู่ในห้องเลขารีบก้าวเดินออกมาอย่างรวดเร็ว

“รีบติดต่อไปทางตำรวจ ถามพวกเขาว่ามารับวันวิวาห์ไปทำอะไร?”

สีหน้าของเจ้านายตนเองจริงจังและหนักแน่น วีระไม่กล้าถามอะไรมาก รีบตอบรับ: “ครับ”

ตอนที่จอมพลสั่งงานวีระ ก็ได้ค้นหาเบอร์ของวันวิวาห์ในโทรศัพท์มือถือเอาไว้แล้ว กดโทรออก

บนรถตำรวจ

เสียงโทรศัพท์ของวันวิวาห์ดังขึ้น

เธอหยิบขึ้นมากวาดสายตามอง เป็นจอมพล

ขณะกำลังลังเลว่าจะรับหรือไม่รับสาย อยู่ๆโทรศัพท์มือถือก็ถูกตำรวจที่อยู่ข้างกายดึงไป

วันวิวาห์เลิกคิ้ว: “พวกคุณหมายความว่ายังไง?”

ตำรวจกดตัดสายโทรศัพท์ของจอมพล และถือโอกาสปิดเครื่องด้วย: “เพื่อป้องกันไม่ให้รายละเอียดของคดีรั่วไหล ก่อนที่จะถึงสถานีตำรวจ ไม่สามารถติดต่อใครได้ทั้งนั้น”

รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของวันวิวาห์ หางคิ้วยิ่งเลิกสูงคิ้ว: “ฉันไม่ใช่นักโทษ พวกคุณแน่ใจนะว่าไม่ได้เข้าใจอะไรผิด?”

ท่าทางของตำรวจผ่อนคลายลง: “คุณวันวิวาห์ พวกเราก็ดำเนินงานตามข้อเรียกร้องของหัวหน้าข้างบน ให้รีบนำคุณไปส่งโดยเร็ว ได้โปรดอย่าทำให้พวกเรารู้สึกลำบากใจ”

วันวิวาห์ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก: “ก็ได้ค่ะ”

สูดจมูกฟุดฟิด เธอเปิดกระเป๋าถือหยิบห่อกระดาษเช็ดหน้าออกมา ด้านหนึ่งสั่งน้ำมูก อีกด้านหนึ่งกล่าวอย่างช้าๆ: “พวกคุณไม่ใช่ตำรวจสินะ”

สีหน้าที่เพิ่งผ่อนคลายลงของอีกฝ่ายเปลี่ยนไปทันทีทันใด เตรียมการป้องกันขึ้นมา

กระดาษเช็ดหน้าในมือของวันวิวาห์ถูกโยนไปทางตำรวจที่อยู่ข้างตัวทันที

ตำรวจโยกตัวหลบไปด้านหลังอย่างตื่นตัว

วันวิวาห์เหวี่ยงหมัดที่กำแน่นตามออกไป

เพิ่งเหวี่ยงไปถึงด้านหน้าของใบหน้าของตำรวจคนนั้น คนที่นั่งข้างคนขับรีบหันหน้ากลับมาทันที จับแล้วดึงข้อมือของเธอเอาไว้

เมื่อมือข้างหนึ่งถูกขัดขวางไว้ วันวิวาห์ก็ใช้มืออีกข้างหนึ่งจับกระเป๋าถือแล้วใช้เป็นก้อนอิฐ ยกแขนขึ้นแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างสุดชีวิต

แต่ว่าพื้นที่ในรถค่อนข้างแคบ และฝ่ายตรงข้ามมีสามคน แต่ทว่าเธอมีเพียงแค่หนึ่งคน สองหมัดยากจะสู้สี่มือ ทันใดนั้นก็ถูกปราบจนพ่ายแพ้ ถูกกดนิ่งอยู่บนที่นั่ง

“ตำรวจ”นายนั้นที่แย่งโทรศัพท์มือถือไปจ้องมองเธอด้วยสายตาอำมหิต: “ถ้าเธอให้ความร่วมมือสงบปากสงบคำหน่อย ฉันยังจะให้อิสระเธอจนกว่าจะถึงจุดหมายปลายทาง แต่น่าเสียดายที่เธอไม่รู้จักการให้เกียรติกัน”

พูดจบ ก็เอาผ้าผืนหนึ่งมาปิดไว้

บนผ้ามีรสชาติขมและฟาดเล็กน้อย

วันวิวาห์ไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะต่อสู้ดิ้นรนสติปัญญาค่อยๆหายไป หมดสติไป......ก่อนที่ตาจะปิดลง ในดวงตาใสสะอาดนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นที่เย็นชา

……

จรัสพิบูรณ์กรุ๊ป

จอมพลได้ฟังเสียงตู๊ดๆในโทรศัพท์มือถือ ลางสังหรณ์ไม่ดีภายในใจยิ่งเพิ่มความรุนแรงขึ้น

เขาโทรอีกครั้ง วันวิวาห์ปิดเครื่องไปแล้ว

วีระก็เข้ามาที่ห้องทำงานของเขาพอดี: “บอสครับ ผมยืนยันกับทางตำรวจฝั่งนั้นเรียบร้อยแล้ว เป็นคุณตรีชฎาที่อยู่ในสถานกักกันยืนกรานขอร้องที่จะขอพบคุณวันวิวาห์ ทางตำรวจยืนยันว่าได้เชิญคุณวันวิวาห์ไป แต่คุณวันวิวาห์ปฏิเสธไปแล้ว และพวกเขาก็ไม่ได้จัดการให้รถมารับคนไปด้วยครับ”

จอมพลหน้าดำคร่ำเครียด: “รีบไปตามหาคน! ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินเมืองโตตูก็ต้องหาคนกลับมาให้ฉันให้ได้ อีกอย่าง รีบติดต่อกับทางตำรวจฝั่งนั้น ตรวจสอบกล้องวงจรปิดตามทาง”

“ครับ!”

วีระฟังดูก็รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องที่ร้ายแรง รีบตอบรับและวิ่งไปจัดการทันที

จอมพลสั่งงานวีระเสร็จ เปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นอีกครั้ง กดโทรออกหาราชัน

“วิวาห์ถูกรถตำรวจคันหนึ่งพาตัวไปตอนอยู่ที่ด้านล่างบริษัทของฉัน ฉันเกรงว่าจะรอการปฏิบัติงานของทางตำรวจไม่ได้ คุณจัดหาแฮกเกอร์ที่ดีที่สุดสักสองสามคน ตามสืบกล้องวงจรปิดเริ่มตั้งแต่จากด้านล่างบริษัทผม ดูว่าพวกมันพาเธอไปที่ไหน”