บทที่ 297 อย่าปล่อยให้ความลุ่มหลงทำร้ายตนเอง

ภายในใจของวันวิวาห์ยิ้มด้วยความเย็นชา

เธอไม่เพียงจะไม่ทำให้พวกมันสมปรารถนา ยังจะต้องถามออกมาให้ได้ว่าใครเป็นคนจ่ายเงินจ้างพวกมันมา

ชายหนุ่มเพ่งมองใบหน้าขาวซีดที่งดงามบอบบางน่าทะนุถนอมของวันวิวาห์อย่างละเอียด

ในตอนนี้หญิงสาวรู้สึกจนตรอกอย่างมาก บนใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำโคลน ผมเผ้าก็ยุ่งเหยิงติดอยู่บนใบหน้า แต่ไม่ได้มีผลต่อความสวยงามของเธอเลยแม้แต่น้อย

โดยเฉพาะดวงตาของเธอคู่นี้ ใสจนนำความโกรธแค้นและคำเตือนภายในใจตอนนี้แสดงออกมาทางเส้นเลือดฝอยในตาเป็นเส้นๆ

ช่างเป็นผู้หญิงที่น่าสนใจจริงๆ! แววตาที่แข็งกร้าวดุร้ายแบบนี้แต่กลับดูยั่วยวนเป็นพิเศษ

ชายหนุ่มยิ้มอย่างลามก: “มุทะลุง่ายราวกับว่าทำลายสิ่งของให้เสียหายตามอำเภอใจมากเกินไปหน่อย ก็ไม่ง่ายสำหรับน้องชายพวกนี้ของฉันกับฉันเหมือนกัน คุณก็เสียสละสักหน่อยเถอะ”

หลังจากพูดคำว่าเถอะจบ ปลายมีดพุ่งไปอย่างรวดเร็ว กรีดลงมาตามคอเสื้อของวันวิวาห์อย่างแรง

ซิปของเสื้อนวมแตกออก เสื้อไหมพรมที่สวมทับอยู่ด้านในก็แยกออกเป็นสองชิ้น กล้ามเนื้อและผิวหนังที่ขาวหมดจดนิ่มนวลเปิดออกปะทะกับอากาศหนาวเย็น ขนละเอียดทั้งแผ่นก็ลุกขึ้นพร้อมกันทันที

“เอื๊อก”

ไม่รู้ว่าเสียงกลืนน้ำลายนั้นเป็นของใคร เสียงดังชัดเจนเป็นพิเศษในห้องที่มีความเงียบสงบเช่นนี้

“ลูก......ลูกพี่ จะให้พวกเราทำจริงๆเหรอ? บนพื้นไม่สบายตัวเอามากๆ ผมไปหาพวกที่รองก่อน”

คนที่พูดสูดน้ำลายแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็วหาที่รองมาสองสามอันและโยนลงบนพื้น

เขาอดทนรอไม่ไหวคว้าเสื้อของวันวิวาห์และโยนเธอลงไปบนที่รอง: “ทำข้างบนนี้จะต้องสบายและสนุกมากแน่นอน”

ชายหนุ่มพูดด้วยความหื่นกระหาย แล้วเข้าไปแกะเสื้อผ้าของวันวิวาห์

วันวิวาห์ที่ผ่านอะไรมามากมายในตอนนี้ไม่ว่าจะต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์แบบไหนก็สามารถทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไรได้

ถึงแม้ว่าจะยังคงรู้สึกหวาดกลัวอยู่ก็ตาม แต่ทว่ากลับต้องมีมากยิ่งขึ้นคือความใจเย็นและสติสัมปชัญญะ

เธอถูกโยนจนมีเสียงหอบออกมา ในขณะเดียวกันมือก็มีโอกาสล้วงเข้าไปข้างในเสื้อที่ด้านหลังเอว

แควกแควก!

ผ่านไปครู่หนึ่ง เสื้อผ้าที่อยู่บนร่างกายของวันวิวาห์ถูกฉีกขาดจนแทบจะเกือบหมด

เผยให้เห็นผิวขาวเนียนนุ่มแผ่นใหญ่ กระตุ้นให้พวกโจรลักพาตัวตาแดงก่ำจิตใจร้อนรุ่ม

อากาศหนาวเย็นค่อยๆคืบคลานเข้ามา ร่างกายของวันวิวาห์หนาวจนสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

ถึงแม้ว่าสภาพจิตใจจะแข็งแกร่งขึ้นมากพอแล้ว แต่สัญชาตญาณความกลัวของร่างกายยังอยู่

วันวิวาห์ทั้งหลบ ทั้งกรีดร้อง ยิ่งเพิ่มความกระตุ้นให้พวกโจรลักพาตัว

หนึ่งในนั้นระงับอารมณ์ไม่อยู่เริ่มถอดเสื้อผ้าของตนเอง ส่วนอีกคนก็ไม่รู้ว่าไปหาฮีตเตอร์สองตัวมาจากที่ไหน

ต่อไฟฟ้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ห้องที่หนาวเย็นในที่สุดก็มีความอบอุ่นขึ้นมาหน่อยแล้ว

โจรลักพาตัวที่ถอดเสื้อออกรู้สึกสบายจนถอนหายใจออกมา วันวิวาห์เองก็รู้สึกว่านิ้วมือที่หนาวจนแข็งของตนเองในที่สุดก็เริ่มมีความคล่องขึ้นเล็กน้อย

ชายหนุ่มที่เป็นคนถอดเสื้อผ้าของวันวิวาห์ด้านหนึ่งน้ำลายไหลอยู่กับผิวขาวหมดจดของวันวิวาห์ อีกด้านจ้องมองอย่างบ้ากามและกล่าวด้วยความเวทนา: “พวกพี่จิตใจเมตตามากพอแล้ว ในเวลาแบบนี้ยังกลัวเธอจะหนาว ก่อนตาย มีค่าตอบแทนแบบนี้ ก็ไม่เลวใช่ไหมล่ะ?”

ในที่สุดวันวิวาห์ก็คลำเจอสิ่งของที่ตัวเองต้องการแล้ว มือทั้งสองข้างซ่อนอยู่ข้างหลังไม่ให้เกิดร่องรอยของการเคลื่อนไหว บนหน้ากลับเสแสร้งทำสั่นเทา: “ใคร......ใครเป็นคนบงการพวกแกให้ลักพาตัวฉัน?! พวกมันให้เงินแกเท่าไหร่? ปล่อยฉันไป ฉันให้สองเท่า ไม่จะชดเชยให้พวกแกสิบเท่า”

“ในองค์กรมีกฎระเบียบขององค์กร น้องสาว อย่าไปครุ่นคิดกับอะไรพวกนั้น ปรนนิบัติต่อพวกเราดี จะให้แกตายอย่างสบายขึ้นนิดหน่อย”

ชายหนุ่มที่กำลังเล่นมีดคนนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ดวงตาของวันวิวาห์ผลุบลงเพื่อกดอารมณ์โกรธ: “ในเมืองโตตูนี้ ที่สามารถทำให้ทั้งฝ่ายคนดีและฝ่ายคนเลวค่อนข้างหวาดกลัวได้ ทั้งหมดก็มีแค่ไม่กี่ตระกูล คือคุณหญิงกนกวรรณสินะ?!”

“แควก!”

กางเกงยีนบนตัวของวันวิวาห์ก็ถูกมีดของลูกพี่คนนั้นกรีดขาด หล่นลงมาจากตัว

เผยให้เห็นเรือนร่างที่งดงาม ช่างน่าดึงดูดอย่างยิ่ง

โจรลักพาตัวทั้งสามคนกลืนน้ำลายอย่างอดใจไว้ไม่ได้ จิตใจลุ่มหลง วิญญาณลอยออกจากร่างไปแล้ว

“น้องสาวมองได้ทะลุปรุโปร่งจริงๆ แค่ทายก็ยังทายถูก แม่มดแก่นั่นรู้สึกขัดหูขัดตาแกมาตั้งนานแล้ว ครั้งนี้ก็เลยจ่ายเงินก้อนใหญ่ เธอพูดแล้วว่า ยิ่งน่าเวทนามากเท่าไหร่ก็จ่ายมากเท่านั้น พวกพี่มีความหวังดี เพียงแค่อยากให้แกปรนนิบัติพวกเราสักรอบ จะยกผลประโยชน์ให้แกแล้วกัน”

ลูกพี่โจรลักพาตัวพูดไป เอามือกดเข้าไปที่เอวบางนุ่มของวันวิวาห์อย่างแรง

วันวิวาห์เกร็งไปทั่วทั้งตัว ใบหน้าราวกับน้ำค้างแข็ง