บทที่ 298 เฝ้าดูพวกสุนัขข้างกายของคุณเอาไว้

ชายหนุ่มที่ถูกจับเพียงลำพังกัดฟันโกรธ: “นังสารเลว! กล้าหลอกกู”

“เก็บแรงไว้เถอะ!” วันวิวาห์ตะคอก

ใบหน้าของเธอเย็นชาเคร่งขรึม บังคับให้คนนั้นถอยออกไปทางประตู: “หลบไปให้หมด ถ้าไม่อย่างนั้นฉันจะพาพี่น้องของพวกแกออกไปตายด้วยกัน!”

โจรลักพาตัวสองคนในห้องต่างจ้องมองกันและกัน หลีกทางให้ออกจากประตูไป

วันวิวาห์จับตัวคนเอาไว้แน่นแล้วก้าวถอยออกไปด้านนอก ขาข้างหนึ่งเพิ่งจะเหยียบพ้นธรณีประตู

“ปัง!”

ข้อพับเข่าถูกของบางอย่างปะทะเข้าอย่างเร็วและแรง

วันวิวาห์ขาอ่อน โซเซล้มเข้าไปด้านในห้อง

โจรลักพาตัวที่ถูกเธอจับตัวไว้กลิ้งไปอย่างรวดเร็ว วิ่งหนีออกจากการจับกุมของเธอ

โจรลักพาตัวที่ซ่อนตัวอยู่ด้านนอกที่ไม่ยอมเข้ามาด้านในบ้านพุ่งออกมา คว้าแขนของวันวิวาห์ไว้แล้วบิด เอามือเธอข้างที่ถือใบมีดล็อกไว้ที่ด้านหลัง เท้าข้างหนึ่งเหยียบอยู่บนหลังของเธอ ข้อศอกกระแทกเข้าไปที่กลางหลังของเธออย่างรุนแรง

“โอ๊ย!”

วันวิวาห์เจ็บจนร้องเสียงต่ำออกมา

ลูกพี่โจรลักพาตัวยิ้มเย็นชาก้าวออกมาข้างหน้า ดึงเอาใบมีดที่ปลายนิ้วของเธอไป: “มิน่าล่ะไม่กลัวเพราะมีของให้พึ่งพิง ที่แท้ก็ซ่อนทางหนีทีไล่แบบนี้ไว้”

“เพียะ!” พลิกฝ่ามือแล้วตบเข้าที่บนใบหน้าอีกข้างของวันวิวาห์

“แค่ก!” วันวิวาห์สำลักเลือดออกมาคำหนึ่ง

สีหน้าของลูกพี่โจรลักพาตัวดูน่าขนลุก: “พาตัวเข้าไป เสพสุขให้เต็มที่!”

วันวิวาห์ขัดขืน แต่ที่ถูกกระแทกเข้ากลางหลังทีนั้นแรงมากจริงๆ ปวดจนเอวของเธอตั้งขึ้นตรงๆไม่ได้

พวกชายหนุ่มเข้ารุมล้อม เหมือนกับว่ากำลังเล่นอยู่กับลิงยังไงอย่างงั้น เธอที ฉันที และฉีกผ้าชิ้นสุดท้ายบนร่างกายของเธอออก

ในที่สุดวันวิวาห์ก็หวาดกลัวอย่างสุดขีด ความสงบเยือกเย็นบนใบหน้าค่อยๆแตกออก

ท่าทางของเธอจัดวางอยู่ในลักษณะพร้อมสู้ ข้างซ้ายโจมตีข้างขวาป้องกัน

แต่สุดท้ายแล้วก็ได้รับบาดเจ็บ ยากที่จะเริ่มนับจากศัตรูคนแรก

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็ถูกโถมเข้าใส่ล้มลงไปที่พื้น

“ไม่ใช่ว่าเก่งกาจมากหรอ? ลุกขึ้นมาสิ?”

รูปร่างที่ยั่วยวนถูกเปิดเผยออกมาให้เห็นทั้งหมด ดวงตาของโจรลักพาตัวแต่ละคนเป็นแดงก่ำ อดรนทนไม่ไหวที่จะโถมตัวเข้าใส่

วันวิวาห์พ่นน้ำลายปนเลือดออกไปคำหนึ่ง กัดฟันกรอด ขณะกำลังจะสู้อย่างสุดชีวิต——

“ปัง!”

เสียงปืนดังสะเทือนไปทั่วท้องฟ้า

พวกโจรลักพาตัวหันหน้าไปมองทางประตูอย่างตกใจกลัว ยังไม่ทันจะดูอย่างละเอียดว่าด้านนอกเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น จอมพลที่ใบหน้าราวกับอสูรพาผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่กำยำกลุ่มหนึ่งพุ่งตรงเข้ามา......

ประตูห้องโถงถูกคนถีบเปิดออกในเท้าเดียว

ผู้ชายที่ทับอยู่บนตัวของวันวิวาห์ยังไม่ทันรู้ตัวว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็ถูกคนถีบกระเด็นในเท้าเดียว กระแทกหล่นออกไป

เพิ่งจะตกลงมาถึงพื้น ตามมาด้วยเสียงดัง“ฉัวะ”ของมีดผ่าตัดประกายสีเงินวิบวับเล่มหนึ่งทันที ทะลุผ่านเสื้อผ้า แทงเข้าไปที่ท้องน้อยของเขา

หากมีดเลื่อนลงไปอีกหนึ่งนิ้ว ก็สามารถตัดจุดสืบพันธุ์ของเขาขาดได้

“อ่า......”

ชายหนุ่มเพิ่งส่งเสียงกรีดร้องออกมาเหมือนหมู ถูกพวกบอดี้การ์ดพุ่งเข้ามาควบคุมตัวเอาไว้ได้ในทันที

สีหน้าของจอมพลมืดมิดจนเหมือนจะกินคน จอมพลพลางก้าวเท้าอย่างเร็วพุ่งไปทางวันวิวาห์ พลางถอดเสื้อสูทตัวนอกที่อยู่บนร่างกายออก หุ้มเข้าไปที่ร่างกายของเธอ: “ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว ผมมาแล้ว......”

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความหวาดกลัว แขนของเขากำลังสั่นเทาในตอนที่อุ้มเธอไว้

ในดวงตาที่นิ่งเงียบของวันวิวาห์แสดงออกถึงความหวั่นไหวเล็กๆ: “จอม......จอมพล?”

น้ำเสียงของเธอแหบแห้งแตกพร่า ร่างกายกำลังสั่นเทา

เพราะตกใจ แล้วก็เพราะหนาวด้วย

“ใช่! ผมเอง!” จอมพลปัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้าของเธอออก จูบไปที่หน้าผากของเธอเพื่อปลอบโยนอย่างเจ็บปวดใจ: “ไม่ต้องกลัว”

ราชันรีบจัดการถอดเสื้อโค้ดยาวบนร่างกายของตนเองออกและยื่นออกไป

จอมพลก็ไม่เกรงใจเขา รับมาแล้วนำไปห่อตัววันวิวาห์เอาไว้อย่างมิดชิด จากนั้นถึงอุ้มคนขึ้นมา วางลงบนเก้าอี้ที่อยู่อีกข้างหนึ่ง: “รอผมสักครู่”

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอบอุ่น

น้ำเสียงเบามาก กังวลว่าหากดังกว่านี้อีกสักนิดก็อาจจะทำให้เธอตกใจกลัว

วันวิวาห์หน้าขาวซีดเม้มปากที่แตกเอาไว้แน่น ผ่อนคลายลง พยักหน้าอย่างเชื่องช้า

พวกโจรลักตัวถูกคนที่เขาพามาด้วยควบคุมตัวเอาไว้ได้หมดแล้ว คุมตัวคุกเข่าอยู่ที่มุมกำแพง