บทที่ 299 ค่อยๆเล่นเป็นเพื่อนเธอ

ลมหายใจถูกแย่งไป ในที่สุดคนที่เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไปคนนั้นก็คือวันวิวาห์

เธอสูญเสียพลังทั่วทั้งร่างกายไป ในสมองก็ค่อยๆว่างเปล่า ในที่สุดแขนขาของเธอก็ชาและไร้เรี่ยวแรง

พละกำลังของสาวน้อยในอ้อมกอดก็เริ่มหมดลง จอมพลกำลังจะถอนปากออก ก็เห็นหัวของเธอพุ่งมาชนเข้าที่ไหล่ของเขาทันที น้ำหนักของทั้งตัวก็กดทับลงมาที่บนมือของเขาทันที

การหายใจของจอมพลติดขัด: “วิวาห์? วันวิวาห์?!”

เขาจิตใจว้าวุ่น: “เร็วเข้า! ไปโรงพยาบาล!”

……

คฤหาสน์สุขสันต์

ที่แห่งนี้เป็นคฤหาสน์ที่เป็นส่วนตัวที่สุดแห่งหนึ่งของจอมพล แม้กระทั่งหนูกะทิที่เป็นลูกสาวก็ยังไม่เคยพามาที่นี่

ห้องนอนใหญ่

จอมพลค่อยๆนำวันวิวาห์ที่กำลังหลับอย่างไม่รู้สึกตัววางลงบนเตียงอย่างระมัดระวัง ห่มผ้าห่มให้เธออย่างนุ่มนวลแผ่วเบา

วีระพาแม่บ้านและพยาบาลระดับสูงเข้ามาข้างใน

เขาเหลือบมองวันวิวาห์ที่กำลังหลับอย่างสนิท: “บอส ตรงนี้ก็มอบหมายให้พวกเธอเถอะ”

จอมพลไม่ขยับ

หางตาของเขาแดงก่ำ ข้างในเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ: “คนพวกนั้นยอมรับสารภาพแล้ว?”

“ครับ!” วีระกล่าวเสียงเบา: “ผู้ที่บงการอยู่ด้านหลังคือ......คุณม่านฟ้า”

มือทั้งสองข้างของจอมพลดิ่งลงข้างกายและกำขึ้นแน่นจนกลายเป็นกำปั้นทันที: “ตอนนี้คนอยู่ที่ไหน?”

เขาไม่ได้พูดว่าคือใคร แต่น้ำเสียงเย็นชานั่นทำให้วีระเข้าใจอย่างชัดเจนว่าเขากำลังถามถึงใคร

“คฤหาสน์จอมพล”

จอมพลหันตัวไปอย่างรวดเร็ว กล่าวกับแม่บ้านและพยาบาลขั้นสูงหนึ่งประโยค: “ดูแลวันวิวาห์ให้ดี!”

สาวเท้าพุ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว

วีระรีบตามออกไป

……

คฤหาสน์จอมพล

ม่านฟ้าและจีรวรรณกำลังเลือกชุดเจ้าสาวจากหนังสือรูปชุดเจ้าสาว

จอมพลกลับมาแบบกะทันหัน

ทั้งสองคนต่างดีอกดีใจขึ้นพร้อมกัน

“พล......” ม่านฟ้ากำลังจะวางหนังสือชุดเจ้าสาวลง เสียง“ซวบ”ดังมาจากมีดผ่าตัดส่องประกายแสงสีเงินเล่มหนึ่ง แทงเข้าไปที่หนังสือที่อยู่ในมือของเธอ ตรงตำแหน่งหน้าอกของนางแบบผู้หญิงที่อยู่ในหนังสือพอดี

“อ๊ะ!”

ม่านฟ้ากรีดร้อง

หนังสือชุดแต่งงานถูกเธอโยนออกไป ตกลงไปบนโต๊ะสำหรับวางชุดน้ำชา

มีดผ่าตัดสั่นไหวอยู่บนหนังสือภาพ หยุดตั้งตรง

สีเลือดฝาดบนใบหน้าของม่านฟ้าจางหายไป

จีรวรรณก็ตกใจจนหยุดอยู่ที่เดิม ในหัวสมองเต็มไปด้วยความว่างเปล่า

ทั้งสองคนจ้องมองอย่างตกตะลึงไปยังผู้ชายที่กำลังเดินประชิดพวกเธอเข้ามาทีละก้าวราวกับอสูรที่มาจากนรก

“พล......พล......”

จีรวรรณลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ถึงอย่างไรก็คือลูกชายของตนเอง ถึงแม้ว่าเธอเองก็หวาดกลัวเช่นกัน แต่ก็รู้ว่า เป็นไปไม่ได้ที่เขาทำร้ายเธอจริงๆ

ฝ่ามือของจอมพลปัดป้องมารดาที่ก้าวมาขวางข้างหน้าออกไป มาถึงด้านหน้าของม่านฟ้า ฝ่ามือบีบเข้าที่ลำคอของเธอเอาไว้อย่างโหดเหี้ยม

“พล!”

จีรวรรณร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ

ม่านฟ้าก็ได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว อาการหายใจไม่ออกที่บริเวณลำคอทำให้ทั่วทั้งตัวของเธอสั่นเทิ้มไปด้วยความตกใจกลัว: “พล......พล คุณเป็นอะไรไป?! ฉันทำอะไรผิดอีกแล้วเหรอ?”

น้ำตาที่อยู่ในดวงตาสวยงามของเธอสั่นกระเพื่อมเป็นประกายระยิบระยับ