บทที่ 300 ความชอบเล็กๆภายในใจ

การเปลี่ยนแปลงอารมณ์ของจอมพลก่อนหน้าและตอนหลังทำให้ในห้องเงียบราวกับเป่าสาก

แม้กระทั่งเขาออกไปตอนไหน ม่านฟ้าและจีรวรรณก็ยังไม่ชัดเจน

ผ่านไปครู่หนึ่ง จีรวรรณได้สติ รีบปลอบโยนม่านฟ้าที่สิ้นหวังอย่างที่สุด: “ฟ้า พลเขาก็แค่หน้ามืดตามัวไปกับความสดใหม่แค่ชั่วขณะ ผู้ชายก็ล้วนแต่เป็นแบบนี้ ผ่านช่วงหลงความสดใหม่นี้ไป จะช้าจะเร็วยังไงก็ต้องกลับมา”

ม่านฟ้าหันหัวอย่างรวดเร็ว จ้องมองจีรวรรณอย่างดุร้าย: “คุณจะทำอะไรได้นอกจากพูดคำพูดไร้สาระพวกนี้! อีแก่ไร้ประโยชน์!”

ใช้ฝ่ามือผลักจีรวรรณออกไป จากไปด้วยอารมณ์และท่าทางที่ดูโหดร้ายน่ากลัว

จีรวรรณตกตะลึงอย่างถึงที่สุด จ้องมองไปยังม่านฟ้าที่ออกไปด้วยความโกรธเคืองอย่างตกตะลึงจนตาค้างพูดอะไรไม่ออก ไม่ได้สติอยู่นานค่อนวัน

เมื่อสักครู่ม่านฟ้าเป็นคนพูดคำพูดพวกนั้นเหรอ?!

ม่านฟ้าที่ตลอดเวลาที่อยู่ต่อหน้าเธอจะเดินหน้าหรือถอยหลังก็มีระเบียบ ช่างประจบประแจงเอาอกเอาใจคนนั้น?!

“ไม่! ไม่ใช่อย่างแน่นอน! ม่านฟ้าไม่กล้าอย่างเด็ดขาด! เธอจะกล้าได้ยังไง!”

จีรวรรณโมโหจนตาแดง โกรธจนมือไม้สั่นอย่างควบคุมไม่ได้

แต่ก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิงที่คนหนึ่งที่ตั้งใจอยากจะแต่งงานกับลูกชายของเธอเท่านั้นเอง เธอยังไม่ทันที่จะประจบสอพลอตนเอง ไม่มีทางทำหน้าตาน่าเกลียดแบบเมื่อสักครู่นั้นอย่างแน่นอน

แต่ว่า คำพูดที่ทำร้ายคนแบบนั้น ลูกชายเธอเคยพูดมาก่อน พวกคนที่อิจฉาริษยาเธอพวกนั้นก็เคยพูดลับหลังเธอ แต่ทำไมตอนนี้แม้กระทั่งหญิงสารเลวตัวเล็กๆคนหนึ่งที่ประจบสอพลอตนเองก็ยังกล้าพูด?!

ถ้าหากไม่ใช่เพราะมุขสั่งเสียไว้ก่อนเสียชีวิตว่าจะต้องให้ลูกชายแต่งงานกับม่านฟ้า เธอก็คงจะไม่ผิดใจกับลูกชายแบบนี้!

แต่สุดท้ายแล้ว ไม่นึกเลยว่าม่านฟ้าจะด่าเธอ?

ปัญหามันอยู่ที่ตรงไหนกันแน่?

สุดท้ายแล้วทำไมถึงกลายมาเป็นความผิดของเธอล่ะ?!

จีรวรรณคิดไม่ตก ก็ไม่อยากเข้าใจ

ในเวลานี้ราวกับว่าโลกเปลี่ยนแปลงไปเป็นไม่คุ้นเคย......

ม่านฟ้าพรวดพราดออกไปจากคฤหาสน์จอมพลด้วยความโกรธ

จอมพล!

วันวิวาห์!

พวกแก คอยดูเถอะ!

เธอผ่อนคลายอารมณ์ลง หยิบโทรศัพท์ออกมาด้วยหางตาที่เย็นชา กดหมายเลขโทรศัพท์และโทรออกไป

“มุข” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอ่อนช้อยน่ารักออกจากริมฝีปากสีแดงของเธอ “คุณยังจะแกล้งตายหายสาบสูญไปอีกนานขนาดไหน ฉันจะบอกคุณให้นะ ฉันอาจจะไม่ทำแล้ว ลูกชายสารเลวคนนั้นของคุณรังแกฉันอย่างมากเลย......”

อีกฝ่ายไม่รู้ว่าจะพูดอะไร สีหน้าของม่านฟ้าผ่อนคลายลงเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่แสดงออกมาเต็มไปด้วยความบึ้งตึงและเยือกเย็น

เธอกล่าวด้วยเสียงหวานหยดย้อย: “ไม่ว่ายังไง ฉันก็จะไปหาคุณตอนนี้ ถ้าฉันยังอยู่ที่นี่อีกต่อไปล่ะก็ คุณก็น่าจะต้องกลับมาเซ่นไหว้ที่หลุมฝังศพของแล้ว”

ตัดสายโทรศัพท์

ม่านฟ้าถอนหายใจออกด้วยความโหดเหี้ยม ยกมุมปากขึ้นอย่างชั่วร้าย: “จอมพล คุณคิดว่าจะหนีฉันพ้นเหรอ?! จะเร็วจะช้า คุณก็จะต้องกลายเป็นผู้ชายของฉัน!”

……

ตอนกลางคืน

ภายในห้องที่เงียบสงบ อยู่ๆโทรศัพท์มือถือของวันวิวาห์ก็ดังขึ้น

จอมพลสาวเท้าเข้าไปอย่างรวดเร็ว หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาและกดไปที่ปุ่มรับสายอย่างรวดเร็ว

ผู้หญิงตัวเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างเงียบสงบ ไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย

เขาจึงถอนหายใจออกมาเบาๆ หยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปข้างนอกห้อง: “ฮัลโหล”

พยายามกดเสียงต่ำลงอย่างสุดความสามารถน้ำเสียงทุ้มต่ำจนแหบแห้ง

ปลายสายด้านนั้นของโทรศัพท์ไม่มีเสียง

จอมพลก็นิ่งเงียบไปสองวินาที กล่าวน้ำเสียงเบา: “คุณโมโมะ วิวาห์หลับแล้ว วันนี้ไม่กลับไป ไม่ต้องเป็นห่วง และก็ไม่จำเป็นต้องโทรกลับมาอีกรอบ”

ปลายสายอีกด้านของโทรศัพท์ โมโมะฟังคำพูดธรรมดาตามปกติในโทรศัพท์ ราวกับว่ามีฟ้าผ่าเปรี้ยงดังก้องกังวานอยู่ข้างๆหู

“จอมพล แกมันไอ้สัตว์เดรัจฉาน! วิวาห์เพิ่งจะแท้งลูกไปได้ไม่กี่วัน เธอยังอยู่ในช่วงพักฟื้นหลังคลอด ร่างกายยังไม่ทันฟื้นคืนสู่สภาพเดิมแกก็พาเธอ......แกยังเป็นคนอยู่ไหม?!”

เสียงแหลมดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือ ดังก้องอยู่ภายในห้องที่เงียบสงัด

วีระที่กำลังถือแฟ้มเพิ่งจะเดินเข้าประตูมาตะลึงจนตัวแข็งทื่อ

แย่แล้วแย่แล้ว เขาทำบุญมาด้วยอะไรกันแน่ถึงโชคดีขนาดนี้ ทุกครั้งที่มีเหตุการณ์น่าขายหน้าขนาดใหญ่ทีไรจะต้องถูกเขาพบเข้าตลอด!

เงียบสงัด!

เงียบสงัดราวกับไม่มีใครหายใจ

เส้นเลือดบริเวณขมับของจอมพลเต้นตุ้บๆ

ถ้าหากว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เพื่อนของวิวาห์ละก็ ตอนนี้เขาก็คงจะทำให้เธอตายไปแปดร้อยรอบแล้ว!

เพื่อป้องกันไม่ให้วิวาห์ตื่นขึ้นมาแล้วมาคิดบัญชีกับเขา จึงตัดสายโทรศัพท์ทิ้งไปก่อนที่จะสูญเสียการควบคุมความโกรธ

โมโมะด้านนั้นกำลังด่าอย่างอารมณ์กำลังขึ้น โทรศัพท์สายตัดไปแล้ว

เธอโมโห โทรกลับไปอีกครั้ง โทรศัพท์ดังขึ้นหนึ่งครั้ง แล้วก็ปิดเครื่องไป

โมโมะ: “......”