บทที่ 301 แพ้แล้วจูบฉันนะ

เธอใช้ตะเกียบกลางคีบอาหารให้แสงใต้อย่างต่อเนื่อง : “เป็ดผัดขิงนี่ทั้งสดใหม่และไม่เผ็ดด้วย พี่แสงใต้ลองชิมดูนะแล้วก็ยังมีอันนี้.....”

โมโมะคีบให้พลางแนะนำไปด้วย

แสงใต้มองดูเป็ดผัดขิงในชามด้วยสีหน้าท่าทางที่อ่อนโยน : “วิวาห์ชอบรสจัด นี่เป็นหนึ่งในอาหารที่วิวาห์ชอบมากที่สุด ผัดเห็ดสามอย่างเธอมักจะบอกว่ากินแล้วจืดชืดไม่มีรสชาติ.....”

อาหารแต่ละอย่าง เขาล้วนแต่นึกถึงวิวาห์ทั้งนั้น

อารมณ์ของโมโมะลดลงเล็กน้อย เธอยิ้ม : “วิวาห์พบกับความลำบากมามาก แต่พี่แสงใต้ เรื่องพวกนี้ไม่ได้เกี่ยวกับพี่เลย ตอนนี้คนที่เธอเชื่อใจก็มีไม่มาก แต่พี่จะต้องเป็นคนที่เธอแคร์ที่สุดอย่างแน่นอนค่ะ”

เธอมองเขา แววตาที่จริงจังกำลังซ่อนความคิดที่รอบคอบเอาไว้ : “พี่แสงใต้พี่จะต้องดีกับตัวเองหน่อยนะคะ พี่มีความสุข วิวาห์ถึงจะวางใจได้”

แสงใต้เงียบลงทันทีแล้ววางตะเกียบลง : “แต่ว่าเธอใช้ชีวิตได้ไม่ดี แล้วฉันจะดีได้ยังไง....”

อารมณ์ความรู้สึกดีใจของโมโมะหายไปหมดแล้ว

ทั้งสองคนเผชิญหน้ากับอาหารอร่อยหอมหวนอย่างเหม่อลอย ไม่มีความอยากอาหารแล้ว

เธอหยิบถังหูลู่ที่แสงใต้ซื้อขึ้นมา แล้วยื่นไปป้อนเขาอยู่ตรงข้างๆปาก : “ทานซักลูกนะคะ”

แสงใต้ขมวดคิ้วเข้มๆขึ้น แล้วเบี่ยงศีรษะไปทางด้านหลังอย่างไม่รู้ตัว

เขาไม่ชอบของเปรี้ยวๆหวานๆพวกนี้

มือของโมโมะยื่นไปอีกครั้ง มองเขาอย่างดื้อรั้น

ทั้งสองคนชะงักกันอยู่สองสามวินาที แสงใต้รับมากัดไปหนึ่งลูก

ดวงตาของโมโมะใสเป็นประกาย : “เป็นยังไงบ้างคะ หวานไหม?”

“หวาน”

โมโมะแย่งถังหูลู่ที่อยู่ในมือที่เขากินแล้วมา แล้วก็กัดไปหนึ่งลูกก่อนที่แสงใต้จะห้ามเอาไว้

ฮอว์ธอร์นทั้งกลมทั้งใหญ่แตกอยู่ในปาก รสชาติเปรี้ยวๆหวานๆเต็มปากไปหมด

ในปากของโมโมะมีบางอย่างอยู่จึงพูดออกมาไม่ชัด : “ฉันรู้สึกว่าธรรมดานะคะ รสเปรี้ยวจะเข้มกว่ารสหวานด้วยซ้ำ”

เปรี้ยวมากกว่าหวาน

รสชาติที่อยู่ในใจของเธอ

“พี่แสงใต้รู้ไหมว่าทำไม?”

“ปริมาณน้ำตาลของผลไม้แต่ละอย่างไม่เหมือนกัน มีความคลาดเคลื่อนอยู่ก็เป็นเรื่องปกติ”

โมโมะส่ายหน้า : “ไม่ค่ะ ความจริงแล้วเหมือนกัน แต่เป็นเพราะว่าความขมที่อยู่ในใจของพี่มีมากกว่าฉัน ดังนั้นเพียงความหวานแค่นิดเดียวพี่ก็จะรู้สึกว่าหวานแล้ว แต่ไม่เหมือนกับฉัน ฉันโชคดีที่ทำอะไรก็ราบรื่นมาตั้งแต่เด็ก ดังนั้นความหวานแค่นิดเดียวก็ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกว่ามันหวานเท่าไหร่นัก.....”

นอกจากเรื่องที่เธอแอบรักคนหนึ่งจนเป็นทุกข์แล้ว ชีวิตนี้ก็ไม่เคยได้รับความรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมใดๆเลย

โมโมะหยิบไวน์มาหนึ่งขวดกับแก้วสองใบออกมา

เปิดจุกไม้ออก เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของไวน์

รินไวน์ลงในแก้ว เธอยื่นส่งให้กับแสงใต้ : “ทานกับไวน์ รสชาติในปากของพี่ก็จะไม่เหมือนเดิมแล้ว”

โมโมะวันนี้ยังคงไม่จบไม่สิ้นง่ายๆ ความร่าเริงที่ซ่อนเอาไว้แบบหนึ่งทำให้คนมีความรู้สึกไม่อยากจะถามเจาะลึกแบบนั้น

แสงใต้ไม่รับ

เธอก็ยังดึงดันที่จะยื่นส่งแก้วให้เขาต่อ พลางมองเขา

ไม่รู้ทำไม จู่ๆแสงใต้ก็เกิดความรู้สึกทนไม่ได้ขึ้นมา

จับพลัดจับผลูเขารับแก้วไปเหมือนกับไม่รู้ตัว แล้วชนแก้วกับเธอ พลางค่อยๆชิมลิ้มรส

บางทีเป็นเพราะไวน์ หรือปล่อยวางได้หมดแล้ว บรรยากาศนิ่งๆเมื่อครู่ไม่มีอีกแล้ว ทั้งสองคนทานข้าวกันไปพลางดื่มกันไปพลาง อารมณ์ค่อยๆดีขึ้นมาแล้ว

ไวน์หนึ่งขวด ลดลงไปกว่าครึ่งโดยไม่รู้ตัว

แสงรักดื่มแล้วขึ้นหน้า จากเดิมทีผิวที่ค่อนข้างคล้ำกลายเป็นสีแดงเข้มแล้ว ทำให้ภาพลักษณ์ที่ดูเยือกเย็นของเขานั้นเพิ่มความอ่อนโยนขึ้นมา

โมโมะมองจนเสียสมาธิ จิตใจฟุ้งซ่าน

“พี่แสงใต้ รู้จักพี่มานานขนาดนี้แล้ว ดูเหมือนว่านี่เป็นครั้งแรกที่พวกเราได้มาดื่มด้วยกันนะคะ เรามาเล่นเกมกันเถอะ?”

บางทีแอลกอฮอล์ก็หลอกคน หรือบรรยากาศชวนให้น่าหลงใหล ในหัวของแสงใต้ว่างเปล่า : “เธออยากจะเล่นอะไร?”

โมโมะคิดอยู่พักหนึ่ง : “พูดความจริงหรือรับคำท้า”

“ได้สิ”

โมโมะย้ายเก้าอี้มาข้างแสงใต้อย่างตื่นเต้น

ภายใต้การขับให้เด่นขึ้นของกลิ่นอายของแอลกอฮอล์ กลิ่นหอมของผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ข้างๆแรงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เป็นที่น่าดึงดูดขึ้นมา

“เป่ายิงชุบ!”

ทั้งสองคนออกหมัดมา แสงใต้เป็นฝ่ายแพ้

“รับคำท้าหรือว่าพูดความจริง?”

“พูดความจริงแล้วกัน”

โมโมะมองเขาอย่างรอคอย : “พี่แสงใต้ ความรู้สึกที่พี่มีต่อวิวาห์....ไม่ใช่เพียงแค่พี่น้องใช่ไหมคะ?!”

ถามเสร็จเธอก็กลั้นหายใจเอาไว้ มองเขาอย่างตื่นเต้น

แสงใต้ไม่ตอบ