บทที่ 302 ขายบริการแล้ว?

บนเสื้อผ้านั้นยังมีอุณหภูมิร่างกายของเขาอยู่ และยังมีฮอร์โมนเพศชายอ่อนๆอยู่อีกด้วย

หัวใจของโมโมะเต้นขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ความหดหู่เสียใจก่อนหน้านี้หายไปอีกครั้ง

มุมปากของเธอยกขึ้นอย่างมีความสุข ในใจเหมือนกับจุดไฟขึ้นมา ความหวานโดนไฟจนร้อนวิ่งไปทั่วทั้งร่างกาย

มีความสุขจัง!

รถที่เรียกมาถึงตำแหน่งที่ทั้งสองคนอยู่อย่างรวดเร็ว

โมโมะรู้สึกหดหู่อยู่บ้างเล็กน้อย

ช่วงเวลาที่อยู่คนเดียวสั้นเสียจนทำให้รู้สึกหายใจไม่ออก

เธอมองแสงใต้ที่เดินไปที่รถ จู่ๆในใจก็รู้สึกเจ็บปวดขึ้นมา

แสงใต้ดึงประตูรถ ก่อนจะขึ้นรถก็หันกลับมา : “รีบกลับไปเถอะ”

โมโมะพยักหน้าลงอย่างอาลัยอาวรณ์ : “บ๊ายบายค่ะพี่แสงใต้”

แต่เท้ากลับไม่ขยับ

“รีบเข้าไปเถอะ เป็นผู้หญิงอยู่ข้างนอกลำพังตอนกลางคืนไม่ปลอดภัยนะ” แสงใต้เร่ง

ความรู้สึกหดหู่ของโมโมะนั้นยิ่งหนักขึ้น และดวงตาก็แหลมคมด้วยเช่นกัน : “ค่ะ”

รีบหันหลังเข้าตึกไป

แสงใต้เข้าไปนั่งในรถ แต่ยังไม่ได้ไป

เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังตำแหน่งห้องของเธอเห็นไฟสว่างแล้ว ถึงได้ละสายตากลับมา : “ไปเถอะครับ”

โมโมะมาตรงระเบียง

รถที่อยู่ทางด้านล่างค่อยๆขับไปทางประตู

เธอโบกมือให้เขา รู้ว่าเขามองไม่เห็นแล้ว แต่ก็ยังดึงดันที่จะทำ

หันหลังกลับมาในห้องถึงได้พบว่าร่างของตัวเองนั้นมีเสื้อคลุมอยู่

เดิมทีที่รู้สึกเจ็บปวดถูกความหวานชื่นเข้ามาแทนที่ในทันที

เธอกอดเสื้อเอาไว้ แล้วแนบใบหน้าลง หัวเราะออกมาโดยไม่มีเสียง

.........

คฤหาสน์สุขสันต์

ตอนที่วันวิวาห์ตื่นขึ้นมา ก็เป็นช่วงกลางดึกแล้ว

ห้องมืดมาก มีเพียงแสงเล็กน้อยที่สว่างขึ้นมาตรงหน้าโซฟาที่อยู่ไม่ไกล

เป็นคอมพิวเตอร์ที่สว่างขึ้นมา

แสงสว่างจากหน้าจอส่องไปยังใบหน้าของชายหนุ่มที่กำลังสวมแว่นตาอยู่ เป็นเค้าโครงสีฟ้าอ่อนที่มืดครึ้มเคลือบร่างของเขาเอาไว้ ช่างงดงามและชวนฝันยิ่งนัก

เธอเห็นเขาใส่แว่นตาน้อยครั้งมาก

จอมพลที่เป็นแบบนี้มีดูมีความเย็นชาและความเผด็จการน้อยลง และมีความอ่อนโยนมากขึ้น

พูดได้ว่าร่างกายนี้จะไม่ทำให้หวั่นไหวได้ก็ยากเกินไปแล้ว....

แต่ในหัวของวันวิวาห์นั้นกลับมีคำนี้ออกมา : แต่งตัวภายนอกดูดี แต่จิตใจคดโกง

“ตื่นแล้ว?” จอมพลรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอจึงละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ขึ้นมาบนเตียง

วันวิวาห์ไม่ได้ส่งเสียงออกมา เปิดผ้าห่มแล้วลงมาจากเตียง

“แกร๊ก”

ไฟในห้องสว่างขึ้น

จอมพลถอดแว่นตาแล้วเดินมาทางเธอ : “นอนเถอะครับ”

วันวิวาห์ไม่ฟัง เท้าสองข้างถึงพื้น เพิ่งจะยืนขึ้นมา ก็หยุดชะงักไป

เธอก้มหน้าลง มองไปที่ขาทั้งสองข้างของตัวเอง แล้วยกขึ้นก้าวเดินไปอย่างระวัง

คิ้วของจอมพลขมวดขึ้น พลางเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้น : “เป็นอะไรครับ?”

วันวิวาห์เดินไปได้สองก้าว ขาก็รู้สึกอ่อนแรงอยู่บ้าง

เธอกรอกตาใส่เขา : “เพียงแค่อยากจะแน่ใจว่าจะหิวจนเป็นลมไปเหมือนกับครั้งที่แล้วหรือเปล่าน่ะค่ะ”

ความจริงพิสูจน์แล้วว่ายังโอเคอยู่

ถึงแม้จะอ่อนแรง แต่ไม่ได้ถึงกับยืนเดินไม่ได้

จอมพลรู้สึกเอ็นดูและทั้งเลี่ยงไม่ได้ : “ผมให้คนเตรียมอาหารเอาไว้ให้อยู่ตลอดแล้ว ตอนนี้จะให้พวกเขาส่งมาเลยแล้วกัน”

“ไม่ต้องค่ะ ไม่หิว!”