บทที่ 303 เซอร์ไพรส์และประหลาดใจหรือเปล่า

ท่าทีที่อ่อนโยนในใจของจอมพลพังลงอีกครั้ง

เขาจับไหล่ของเธอเอาไว้ แล้วดึงเธอออกมาจากอ้อมกอด มองเธอด้วยดวงตาที่โมโห

ปากร้ายๆนี่ ทำไมถึงได้ทำให้คนไม่พอใจได้ขนาดนี้กัน?

เกิดมาเพื่อเอาชนะเขาใช่ไหม?!

มุมปากของวันวิวาห์ยิ้มอย่างอ่อนโยนสวยหยาดเยิ้ม ลมหายใจที่พ่นออกมาล้วนแต่มีการยั่วยวนทั้งสิ้น

เธอยื่นแขนเรียวยาวออกมาโอบต้นคอของเขาเอาไว้ : “แค่นี้ก็โมโหแล้วเหรอคะ? อย่าสิ ฉันยังเตรียมเอาไว้อีกเยอะเลย....”

อะไรเยอะนั้นเธอไม่ได้พูดออกมา เสียงหายไปจากริมฝีปากของเธอ อีกทั้ง ริมฝีปาก....ยังอยู่ตรงลูกกระเดือกของเขาอีกด้วย

“อึก!”

จอมพลอดที่จะกลืนน้ำลายลงไปไม่ได้ ลูกกระเดือกกลิ้งไปมา ถูที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอ เหมือนกับมีกระแสไฟไหลผ่านจุดสัมผัสเข้ามาทั่วทั้งร่างกาย

วันวิวาห์ไม่ได้หยุดมือลง ริมฝีปากเลื่อนลงไปที่ไหปลาร้าของเขา แล้วเลื่อนลงไปอีก แล้วกัดกระดุมเม็ดแรกของชุดนอนเขาออก

ดวงตาเย็นชาของจอมพลค่อยๆแดงขึ้นมา แสดงออกถึงความปรารถนา ลมหายใจก็หอบถี่แรงขึ้นอย่างไม่สามารถควบคุมได้

มือของวันวิวาห์ขึ้นไปตามลำคอของเขา ห้านิ้วนั้นแทรกเข้าไปที่ผมสั้นๆของเขา แล้วกดลงบนหนังศีรษะของเขาอย่างไม่หนักและไม่เบาจนเกินไป

เธอจูบ กด ร่างกายแนบชิดกับร่างของเขา ออกแรงบิดเบาๆ

เป็นการกระตุ้นยิ่งนัก!

จอมพลถูกยั่วเสียจนเหงื่อผุดขึ้นมาบนหน้าผาก กลั้นเอาไว้ไม่ได้ขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว

เขายกมือขึ้น และขณะที่กำลังจะเปลี่ยนสถานะจากแขกมาเป็นเจ้าบ้านนั้น จู่ๆวันวิวาห์ก็ถอยออกไป

มุมปากของเธอยิ้มเยาะออกมา มือที่ดึงกลับมาจากเส้นผมของเขาลูบลงที่คอแดงๆนั่น : “อยากใช่ไหมคะ? รู้สึกแย่ใช่หรือเปล่า? จอมพล รู้ว่าอะไรคือการเอาอกเอาใจไหม?”

เธอเป่าลมไปที่เขา น้ำเสียงทุ้มต่ำดูลึกลักยิ่งนัก : “นี่สิถึงจะใช่”

ผลักเขาออกไป เธอเสยผมเบาๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความถากถาง : “คุณไม่เพียงแค่เอาอกเอาใจผู้หญิงไม่เป็นเท่านั้น ถูกผู้หญิงยั่วยวนไปได้ง่ายๆแบบนี้ สิ่งมีชีวิตที่เอาแต่คิดถึงช่วงล่างแบบคุณ มีสิทธิอะไรที่จะมารู้สึกว่าฉันจะชอบคุณได้กัน?”

เหมือนน้ำเย็นที่ราดลงมา ดับไฟทั่วร่างกายของจอมพล

เนื่องจากความปรารถนาและดวงตาแดงก่ำด้วยไฟแห่งความโมโห หรี่ตาลงอย่างอันตราย : “ยั่วผมแล้วจะไม่รับผิดชอบอย่างนั้นเหรอ?”

“เหอะ!”วันวิวาห์หัวเราะเบาๆ อาศัยในช่วงที่เขาไม่ระวัง งอเข่าแล้วจู่โจมไปที่ด้านล่างของเขา

จอมพลรีบถอยหลังไป

แต่วันวิวาห์กลับอาศัยโอกาสนี้หมุนตัวกลับไปอย่างรวดเร็ว แล้วลากประตูเปิดวิ่งออกไป

จอมพล : “……”

ปิศาจจอมยั่วยวน!

เขาสูดหายใจเข้าแรงๆ แล้วตะโกนตามหลังเธอไปด้วยความโมโห : “ผมแม่งก็เป็นแบบนี้กับคุณเท่านั้นแหล่ะ!”

วันวิวาห์วิ่งออกไปไม่เห็นเงาตั้งแต่แรกแล้ว และก็ไม่รู้ด้วยเช่นกันว่าได้ยินหรือเปล่า

วีระที่อยู่ห้องข้างๆได้ยินการเคลื่อนไหวจึงรีบวิ่งมา เห็นวันวิวาห์ที่ไปไกลแล้ว และเห็นเจ้านายตัวเองที่โมโหอยู่

ผู้ช่วยวีระรู้สึกอยากตายอีกครั้ง

จำต้องเข้าไปข้างหน้า เขาเอ่ยถามขึ้นอย่างระมัดระวัง : “จะต้อง....ส่งคนไปตามไหมครับ?”

จอมพลใช้เท้าเตะตู้ลิ้นชักข้างๆ

แจกันดอกไม้บนตู้สั่นสะเทือน วีระรีบยื่นมือเข้าไปจับเอาไว้ หลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงระเบิดด้วยความโมโหของเจ้านายตัวเอง

“เรื่องแบบนี้ยังจะต้องให้ฉันสั่งอีกเหรอ?”

“ครับ! ผมให้คนไปตามมาเดี๋ยวนี้เลยครับ!”

วีระยังไม่ทันหันหลังกลับจะวิ่งไปนั้น

“กลับมา!”

จอมพลโมโหเสียจนในหัวเสียงดังอื้ออึงไปหมด เขาหลับตาลงพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า : “ช่างเถอะ เช็คให้แน่ใจว่าเธอกลับไปอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว”

“ครับ”

วีระไม่กล้าอยู่ต่อแล้ว รีบไปจัดการด้วยตัวเองทันที

จอมพลมองดูคฤหาสน์ที่ว่างเปล่า ในใจทั้งรู้สึกว่างเปล่าทั้งโมโห

เขาเดินไปเดินมาในห้องอย่างหงุดหงิด

“ผู้หญิงคนนี้ ถูกตามใจเสียนิสัยไปแล้วจริงๆ!”

นั่งลงบนขอบเตียงอย่างหงุดหงิด

บนเตียงนั้นยังคงมีอุณหภูมิที่เธอเคยนอนเอาไว้หลงเหลืออยู่ ทั้งห้องนั้นมีกลิ่นอายของเธอเต็มไปหมด

ความโมโหที่อยู่ในใจของจอมพลราวกับถูกปลอบประโลม

เขามองเตียงใหญ่ที่เรี่ยราดอยู่ คิ้วโค้งเหมือนดาบเลิกขึ้น

ความไม่เหมือนปกติของวันวิวาห์ในช่วงสองสามวันนี้ไม่ใช่ว่าเขาไม่เห็น เพียงแต่....

“กินยาผิดหรือเปล่า? ถึงแม้จะกินยาผิดก็ไม่น่าถึงกับแบบนี้นี่”

เหมือนกับเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยอย่างไรอย่างนั้น

ไม่ได้หน้าไม่อายเหมือนกับตอนแรกที่รู้จักกัน และก็ไม่เยือกเย็นและเย็นชาเหมือนกับต่อมาที่แตกหักกับเขาด้วยเช่นกัน

“แม่ง! ยัยบ้านี่ไปกินยาผิดที่ไหนมา เธอกินดินปืนมารึไง!”

ถึงแม้ว่าจะมีนิสัยที่บ้าระห่ำ และโหดพอ แต่ท่าทางที่เย็นชานี้ กลับทำให้ในใจของเขารู้สึกไม่สงบแปลกๆ

มักจะรู้สึกว่า เขาแทบจะไม่สามารถควบคุมเธอได้แล้ว....