บทที่ 307 ไม่ได้ทำตามกฎเกณฑ์

พยาบาลรับจ้างพยักหน้าลงอย่างแทบจะไม่รู้สึก

วันวิวาห์กำหมัด ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

พยาบาลรับจ้างคนนั้นเอ่ยพูดกับรฐาด้วยใบหน้าที่ลำบากใจ : “ประธานรฐา ถึงแม้ว่าตอนนี้พูดออกมาจะผิดต่อความเชื่อใจของคุณอยู่บ้าง แต่ความจริงแล้วก็ไม่มีวิธีอื่น ที่บ้านของฉันมีธุระด่วน ไม่สามารถช่วยคุณดูแลวิมาดาได้แล้ว ตอนที่มาวันนี้ ฉันเอาข้อมูลของเธอทั้งหมดมาด้วยแล้วนะคะ”

เธอเอาถุงข้อมูลออกมาจากทางด้านหลังวีลแชร์ วางไว้บนขาของผู้หญิงที่อยู่บนวีลแชร์

“ขอโทษด้วยนะคะ”

โค้งคำนับแล้ว พยาบาลรับจ้างก็ไม่รอให้รฐาพูด รีบวิ่งออกไปทันที

รฐาถอนหายใจออกมาอย่างลำบากใจ : “พี่ดา ตอนนี้จะทำอย่างไรดี? ช่วงนี้ฉันเองก็มีธุระเหมือนกัน ไม่สามารถดูแลพี่ได้เลย”

เธอมองไปทางวันวิวาห์แล้วยิ้ม คิ้วเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างดุเดือด : “ถ้าไม่อย่างนั้น ช่วงนี้ก็ให้เธอมาดูแลก่อนไหม?”

วันวิวาห์รู้สึกตกตะลึงไปเล็กน้อย คิ้วขมวดเล็กน้อย สบตากับรฐา

รฐาเอ่ยขึ้นมาอย่างมีเจตนาที่ลึกซึ้ง : “ในใจของเธอยังรู้สึกสงสัยอยู่ไม่ใช่เหรอ? พอดีเลยก็ใช้โอกาสในช่วงนี้ ทำให้ชัดเจนเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเธอไง”

ว่าแล้ว ก็ไม่ได้สนใจวันวิวาห์อีก และนั่งลงตรงหน้าวีลแชร์ อธิบายกับวิมาดาที่นั่งอยู่บนวีลแชร์อย่างอดทนและอ่อนโยน : “พี่ดา วิวาห์คือลูกสาวของพี่ ต่อไปให้เธอมาดูแลพี่นะ พวกพี่แม่ลูกแยกกันมาเป็นยี่สิบกว่าปี ในที่สุดก็สามารถมาอยู่ด้วยกันได้แล้ว พี่เองก็ดีใจเหมือนกันใช่ไหม?”

วิมาดาไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ

เธอมองรฐาแล้วยิ้มเหมือนคนโง่ : “ฐา”

รฐายิ้ม แล้วเอาเส้นผมที่ตกลงมาอยู่ตรงข้างแก้มทัดไปที่หลังหูให้เธอ ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเลย

ในห้องเหลือเพียงวันวิวาห์ที่ยังไม่ได้ดึงสติกลับมาจากความตกใจกับวิมาดาที่มีรอยยิ้มอย่างซื่อๆอยู่บนใบหน้า

ทั้งสองคนมองสบตากัน

วิมาดายิ่งหัวเราะออกมาอย่างเต็มที่ ไร้เดียงสาเหมือนกับเด็ก

ในใจของวันวิวาห์รู้สึกหายใจไม่ออก ดึงสติกลับมาแล้ว ก็หันกลับไปจะไปตามรฐามา

เธอคิดว่ารฐาจะใช้แม่มาข่มขู่เธอ แต่คิดไม่ถึงว่าจะเอาตัวคนมาให้เธอเลยแบบนี้?

นี่เป็นวิธีที่ไม่ได้ทำตามกฎเกณฑ์เลยนี่ เธอรับมือไม่ทันอยู่บ้างเล็กน้อยจริงๆ

เธออยากจะถามให้ชัดเจน แล้วจู่ๆข้อมือก็ถูกคนจับเอาไว้

แรงไม่ได้มากนัก แต่วันวิวาห์ก็ไม่กล้าดิ้นให้หลุดออก

เธอหันกลับมา

วิมาดายังคงยิ้มโง่ๆอยู่แบบนั้น : “ฐาบอกว่า เธอคือ....ลูกสาวฉัน?”

สีหน้าท่าทางของวันวิวาห์นั้นดูซับซ้อน ไม่ได้เอ่ยพูดออกมา

วิมาดามองเธอ ดวงตาที่ด้านชาและไร้ความรู้สึกในที่สุดก็มีสีสันแวววาวขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว : “เธอคือ....วันวิวาห์?”

วันวิวาห์รู้สึกถึงความรู้สึกที่หลากหลาย เหมือนกับมีแรงกดหนักๆจากศีรษะมาจนถึงห้องหัวใจ รู้สึกกลุ้มใจ อึดอัดเสียจนลนลาน

เธอนั่งยองๆ น้ำเสียงดูคลุมเครือและสั่นเล็กน้อย : “คุณรู้ชื่อฉันได้อย่างไรคะ?”

มุมปากของผู้หญิงคนนี้ยิ้มกว้างขึ้น ใบหน้าผอมๆมีรอยยิ้มลึกๆปรากฏขึ้น : “ฐาบอก ฐามักจะพูดถึงเธอ เธอชื่อ วิวาห์ วัน วิ วาห์.....”

วันวิวาห์รู้สึกแสบจมูก มีสิ่งที่ร้อนชื้นพุ่งขึ้นมาที่ขอบตา

เธอรีบมองต่ำลง แล้วพยักหน้าลงอย่างกังวล : “อืม ฉันคือวันวิวาห์ค่ะ”

หยิบซองเอกสารที่วางอยู่บนขาของวิมาดาขึ้นมาเปิดออกดู

ชื่อวิมาดา 46ปี

13ปีก่อน เธอถูกส่งมาที่เมืองโตตูมารักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชแพทย์แผนจีนและตะวันตกเคเอ็ม ในเอกสารนั้นมีสถานการณ์ในการรักษาของเธอในช่วงหลายปีมานี้ และเอกสารพื้นฐานส่วนหนึ่ง

ในช่องครอบครัวนั้นกลับกรอกชื่อรฐาเอาไว้

วันวิวาห์อ่านผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่อ่านเสร็จแล้วนั้นก็รู้สึกสับสนวุ่นวาย

จิตใจผิดปกติ บางครั้งก็มีสติ บางครั้งก็สับสน ออกห่างเป็นระยะยาวไม่ได้

แต่ข้อมูลที่เกี่ยวกับสถานะของเธอนั้นไม่มี ไม่ว่าจะเป็นบัตรประชาชน หรือว่าทะเบียนบ้านฉบับสำเนาก็ไม่มีอยู่เลย

วันวิวาห์มองผู้หญิงที่ซูบผอมตรงหน้า แววตาดูซับซ้อนและเสียใจ

จู่ๆเธอก็หา “แม่”ของตัวเองเจอแล้วอย่างนั้นเหรอ?