บทที่ 317 เพลิดเพลินกับความสุขในชั่วเวลานี้

ถ้วยที่อยู่ตรงหน้าวันวิวาห์เต็มอย่างรวดเร็ว

รฐามองผลงานชิ้นเอกของตัวเองด้วยความพึงพอใจ “ไม่ใช่ว่าหลานไม่เต็มใจที่จะทานของที่อาตักให้ กับเหล้าที่เทให้หรอกนะ? หรือว่าหลานไม่กล้ากินของดีๆ แบบนี้? ”

วันวิวาห์จ้องมองผักและเนื้อที่เต็มไปด้วยพริกสีแดงฉาน แล้วยิ้มตอบ “ของที่คุณอาตักให้จะไม่ชอบได้ยังไงล่ะคะ”

เธอยกแก้วขึ้นมา “อย่าว่าแต่หม้อไฟกับเหล้าเลยค่ะ แม้แต่ภูเขาดาบหรือทะเลเพลิงหนูก็จะไปกับคุณอา คุณอาคะ เป็นเกียรติมากค่ะ”

รฐายกยิ้ม ก่อนจะหยิบแก้วเหล้าของตัวเองขึ้นมาชนกับแก้วของวันวิวาห์เบาๆ

วันวิวาห์กระอักกระอ่วนกับเหล้าในแก้ว

รสเผ็ดร้อนแผดเผาไหลผ่านจากปากลงไปสู่ท้อง

ความรู้สึกแสบร้อนภายในท้องแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย

ใบหน้าของวันวิวาห์แดงก่ำ เธอไอออกมาไม่หยุด

แม้รู้ว่ารฐากำลังกลั่นแกล้งตน แต่เธอก็ต้องน้อมรับด้วยรอยยิ้ม! จะขี้ขลาดไม่ได้!

รฐายกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ

หล่อนกระดกแก้วให้เหล้าสัมผัสริมฝีปากเบาๆ แต่ไม่ได้ดื่มเข้าไปจริงๆ “ฉันไม่ไหวแล้ว แก่ตัวลงคงสู้คนหนุ่มสาวแบบพวกเธอไม่ได้ ต้องรักษาสุขภาพ ให้กินอาหารรสจัดแบบนี้ไม่ไหวจริงๆ”

พูดจบ หล่อนก็ค่อยๆ ใส่ผักในหม้อน้ำซุปใส ต้มมันอย่างอ้อยอิ่ง ด้วยความสุขกายสบายอารมณ์ จนสุกแล้วรับประทานด้วยท่าทางสง่างาม

เทพบุตรจ้องมองรฐา และหันไปมองถ้วยของวันวิวาห์ “วิวาห์ คุณเอาแช่น้ำสักหน่อยเถอะ ร่างกายยังพักฟื้นได้ไม่ดี อย่ากินเผ็ดเลยนะ…”

“ไม่เป็นไร”

วันวิวาห์ตอบกลับอย่างเย็นชา “ฉันยังไม่แก่ อีกอย่างสุขภาพร่างกายก็ดีกว่าคุณอามาก กินเผ็ดแค่นี้รับได้สบาย”

เธอรับประทานเนื้อเข้าไปหนึ่งชิ้น

เนื้อรสเผ็ดที่อยู่ในปาก พาให้ฟันและเหงือกเผ็ดร้อนไปด้วย

ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของวันวิวาห์เปลี่ยนเป็นแดงสด ดวงตาเจิ่งนองไปด้วยน้ำตาใสๆ แต่สีหน้ากลับไม่ได้แสดงอาการใดๆ ออกมา

เธอมองไปที่รฐา และฉีกยิ้ม “คุณอาดูแลร่างกายของตัวเองดีจริงๆ เลยนะคะ แบบนี้คุณต้องมีร่างกายแข็งแรงไปจนถึงอายุร้อยแปดสิบปีแน่เลย ในอนาคตถ้าถูกคนหนุ่มสาวต้มจนตายได้ง่ายๆ จนหมดประเทศ คงน่าเสียดายแย่…”

รอยยิ้มมุมปากของรฐาเยือกเย็นลงทันที แววตาแข็งกระด้างขึ้นเล็กน้อย

นังนี่เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ!

กล้าท้าทายเธอแบบตัวต่อตัวแบบนี้เชียวหรือ

แต่ในอนาคตใครกันแน่ที่จะถูกต้มให้ตายไปก่อนกัน!

รฐายิ้มตอบ “ยังเป็นสาวอยู่แท้ๆ เทพ คุณไปซื้อโยเกิร์ตให้วิวาห์ดับเผ็ดหน่อยสิ ดูแล้วเหมือนเธอจะไม่ไหวแล้วนะ”

เทพบุตรพยักหน้าและเดินออกไป

วันวิวาห์ไม่ได้สนใจคนทั้งสองคน เธอหันมาซัดของกินตรงหน้าต่อด้วยคำโตๆ

ถ้าวันนี้เธอกินไม่หมดถ้วยนี้ รฐาคงไม่มีวันยอมแพ้

เธอจะปอดแหกไม่ได้เด็ดขาด!!

ผู้หญิงอย่างรฐาที่อยู่ท่ามกลางพวกคนใหญ่คนโต ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาที่จะเคี้ยวได้ง่ายๆ เธอต้องแสดงความเลือดเย็นออกมาให้หล่อนเห็น

ถึงจะถูกรังแก ทุบตีก็ต้องยืนขึ้นให้ได้! ห้ามคุกเข่าเด็ดขาด!

อาการปวดแสบปวดร้อนในท้อง แอลกอฮอล์วิ่งพล่านไปกับเลือดทั่วร่างกาย

วันวิวาห์ตัวแดงทั้งตัว เหงื่อไหลลงมาตามหน้าผากมน หยดผ่านปกเสื้อลงบนมุมขอบโต๊ะ เส้นผมลู่ลงมาแนบตรงกรอบแก้ม เป็นความยุ่งเหยิงแต่ก็ดูงดงาม

แม้แต่ผู้หญิงอย่างรฐาเมื่อได้เห็น ยังรู้สึกถึงความเย้ายวน

ภายในถ้วยมองเห็นก้นถ้วย ภายในแก้วไม่หลงเหลือเหล้ารัมดี

วันวิวาห์รู้สึกวิงเวียน หัวเริ่มหมุนไปมา สิ่งของที่ตกกระทบมาในสายตาเริ่มทับซ้อนกันมากขึ้น

เธอวางตะเกียบลง เช็ดมุมปากและเหงื่อจากหน้าผากของตัวเองด้วยกระดาษซับหน้า “ตอนนี้คุณอาพอใจหรือยังคะ ฉันต้องทุกข์ใจ และทรมานร่างกายเพื่อสิ่งที่ฉันอยากรู้ คุณจะพูดได้หรือยัง”

รฐามองดูความจนตรอกของเธอด้วยรอยยิ้ม และเพลิดเพลินกับความสุขในช่วงเวลานี้

วันวิวาห์มองไม่เห็นสีหน้าของหล่อนชัดเจน แต่เธอรู้ว่าหล่อนต้องกำลังภาคภูมิใจมากแน่ๆ