บทที่ 318 พี่น้องบ้าอะไร

“หึ!”

รฐายิ้มเย้ยอีกครั้ง

หล่อนค่อยๆ หยิบกล่องบุหรี่ออกมาเคาะหนึ่งที และโยนมันมาตรงหน้าวันวิวาห์ “สูบบุหรี่แก้เมา”

ส่วนตัวเองหยิบบุหรี่ออกมาคาบมันไว้ในปากและจุดสูบ น้ำเสียงคลุมเครือดังขึ้นพร้อมควัน “เลิกใช้วิธีปัญญาอ่อนแบบนี้เถอะ มันไม่ได้ผลกับฉัน”

รฐาพ่นลมหายใจออกเป็นวงแหวนควัน และหรี่ตามองผ่านม่านขาวขุ่น “วันวิวาห์ ฉันไม่ชอบต่อราคา และเหล้านั้นเธอต้องดื่มมัน แล้วเราค่อยคุยกัน”

เมื่อควันลอยหายไป สายตาเย็นชาของทั้งคู่ต่างจ้องมองอีกฝ่าย

ภาพตรงหน้าของวันวิวาห์ บางทีก็เบลอ บางครั้งก็ชัดเจน

รฐานิ่งไม่ขยับเขยื้อน

แม้ว่าวันวิวาห์จะตอบสนองช้า แต่ก็รู้ว่าที่เธอมาวันนี้เพราะคำเชิญของรฐา เธอจะไม่ปล่อยหล่อนไปแน่นอน หรือบางทีหล่อนอาจไม่บอกสิ่งที่เป็นประโยชน์กับเธอด้วยซ้ำ

เหล้าแรงตีขึ้นมาจนท้องไส้ปั่นป่วนมีอาการคลื่นไส้ ความไม่สบายกายทั้งหมดกลับกลายมาเป็นความโกรธ

วันวิวาห์ลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธ คว้าบุหรี่จากปากของรฐา ทิ้งมันลงในหม้อน้ำซุป

น้ำซุปเดือดพล่านกระเด็นโดนหลังมือของเธอ ทั้งเจ็บปวดและเผ็ดร้อน แต่เธอกลับไม่รู้สึกอะไร วันวิวาห์เอื้อมมือไปบีบคอรฐา “คุณคิดจริงๆ เหรอว่าคุณทำทุกอย่างที่คุณต้องการได้ กับแค่เบาะแสเล็กน้อยแค่นี้? รฐา ฉันไม่ต้องการมันแล้ว!การแก้แค้นมันเหนื่อยเกินไป คุณอยากข่มขู่ยังไงก็เชิญตามใจ! คุณแม่อยู่กับฉันที่นี่ มันก็เป็นแค่คำพูด ไม่มีความทรงจำช่วงแรกของชีวิตที่ต้องเก็บเอาไว้ สิ่งสำคัญคือช่วงหลังที่ฉันกินดีอยู่ดีและการได้อยู่กับแม่ คอยดูแลอาหารและเครื่องนุ่งห่ม ให้ปลอดภัยจนถึงบั้นปลายชีวิต!จะแก้แค้นหรือไม่แก้แค้น ก็ทำให้ไปลงนรกอยู่ดี!”

เธอตวาด ตะโกนเสียงดังก้อง พลางจ้องมองด้วยความโกรธจนอยากจะฉีกออกให้ชิ้นๆ

ดวงตาขี้เมาคู่หนึ่งซึ่งกำลังเดือดดาลด้วยความโกรธ เส้นเลือดนูนปูดขึ้นตามหน้าผาก ราวกับกำลังจะกินคน

รฐาตกตะลึง แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้น

เธอไม่เคยรู้สึกอับอาย และไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่หยาบคายขนาดนี้มาก่อนในชีวิต

ความมุ่งร้ายในดวงตาของรฐาหายไป แปรเปลี่ยนเป็นแววตาเยือกเย็น

หล่อนไม่ได้ขัดขืน ไม่มีแม้แต่สีหน้าโกรธเคือง เพียงแค่ยิ้มเบาๆ “จริงเหรอ เธอปล่อยให้แม่อยู่คนเดียวได้ แล้วลูกเธอล่ะ!"

รฐาคว้าข้อมือของวันวิวาห์จ้องมองเธอโดยไม่ขยับไปไหน “วันวิวาห์ เธอลืมไปแล้วเหรอ เธอเสียลูกไปถึงสองคน? เธออยากรู้ว่าคืนนั้นใครนอนกับคุณและเป็นพ่อของเด็กใช่ไหม”

ราวกับถูกวางระเบิดเสียงดังตู้ม!

วันวิวาห์ตัวชาตั้งแต่หัวจรดเท้า

ความโกรธจางหาย พิษเหล้าความมึนเมาไหลผ่านไป เหลือเพียงสายตาที่คอยจดจ้องไปตรงหน้า

มือที่จับคอรฐาหลุดออกทีละน้อย

หล่อนเผยรอยยิ้มพอใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยชัยชนะ

วันวิวาห์นั่งลงเช่นเดิมด้วยความหงุดหงิด “คุณน่ากลัวเกินไป รฐาคุณเป็นใครกันแน่ ถึงรู้ราวมากมายขนาดนี้!”

เมื่อลำคอเป็นอิสระ การหายใจเข้าออกก็กลับเป็นปกติ

รฐาขยับคอไปมาเพราะรู้สึกไม่สบาย หล่อนยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะข้าไปตบหน้าวันวิวาห์อย่างแรง

เพี้ยะ! เพี้ยะ!

หล่อนกระชากผมของวันวิวาห์ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น แล้วกัดฟันพูด “รู้มากจนเธอคิดไม่ถึงเลยล่ะ! วันวิวาห์ เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้ามาท้าทายฉัน?”

วันวิวาห์อ้าปากค้างด้วยความเจ็บปวด

รฐายังไม่สาแก่ใจ หล่อนตบหน้าวันวิวาห์หวังให้เธออับอาย “ถ้าอยากรู้ก็ต้องซื่อสัตย์ เชื่อฟัง และอย่าได้คิดตั้งตัวเป็นศัตรูหรือคิดต่อกรกับฉัน! แม้แต่เทพชิตและประมุขยังไม่มีความสามารถแบบนั้น นับประสาอะไรกับคนอย่างแก!”

หล่อนกระชากผมวันวิวาห์ แล้วกดหน้าของเธอลงในถ้วย “ที่ฉันคืนแม่ให้แก ทั้งหมดเพราะเห็นแก่ปู่ของแก ให้เขาจากไปได้อย่างสงบ ไม่ต้องอับอายขายขี้หน้า!”

วันวิวาห์ยกมือทั้งสองขึ้นยันโต๊ะเอาไว้ ไม่ยอมให้รฐากดหัวตัวเองลงในถ้วยตรงหน้า

รฐาสะบัดมือออกจากผมของวันวิวาห์ “กินซะ!”

ลำคอของวันวิวาห์กระตุกเกร็ง รู้สึกคลื่นไส้ในลำคอ แต่เธอก็ข่มมันเอาไว้

แม่ ลูก…

รฐาเป็นนังปีศาจ! ปีศาจ!!

เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาด้วยความอับอาย คีบผักจากหม้อน้ำซุปที่กำลังต้มเขม่าบุหรี่ แล้วส่งเข้าปากคำโต...

ท้ายที่สุดก็เคี้ยวจนหมด เธออุทานออกมาอย่างอดไม่ได้

รฐามองอย่างเย็นชา