บทที่ 319 ลบล้างความคิด

“แสงใต้!”

วาเลนไทน์ตะเกียกตะกายลุกขึ้นมา “ความสัมพันธ์แบบพี่น้องครึ่งๆ กลางๆ ของเรา ฉันไม่มีความสัมพันธ์แบบนั้นกับพี่! อย่าว่าแต่ความเป็นพี่เป็นน้องของพวกเราเลย แม้กับชูเกียรติและเทียนแข ฉันก็ไม่รู้สึกแบบนั้น! ตรงกันข้าม ฉันเกลียดพวกเขา เกลียดพวกเขาที่ทอดทิ้งฉันในตอนนั้น เกลียดพวกเขาที่ทำให้ฉันต้องทนทุกข์มาหลายปี และฉันต้องสูญเสียความรักจากครอบครัวไปมากขนาดนั้น ความรู้สึกที่พี่มีต่อวันวิวาห์ เดิมทีมันต้องเป็นของฉัน! เป็นของฉัน!!!”

วาเลนไทน์ระบายออกมาด้วยนัยน์ตาแดงก่ำ ราวกับคนเสียสติไปแล้ว

แสงใต้ที่ช็อกไปเมื่อครู่ ได้สติกลับมาในที่สุด

เขามองวาเลนไทน์ ใบหน้าคมไร้อารมณ์ ก่อนจะออกคำสั่ง “วาเลนไทน์ เธอดื่มไปเยอะแล้ว กลับห้องของเธอเดี๋ยวนี้ หรือจะให้ฉันทำให้เธอสร่างเมา!”

“ฮ่าๆๆ …”

วาเลนไทน์หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฉันดื่มมากไปงั้นเหรอ ฉันไม่กลับ”

เธอตะโกนลั่นพลางฉีกเสื้อผ้าตัวเอง

แสงใต้ข่มความโกรธ แล้วเบือนหน้าหนี

วาเลนไทน์กลับขยับเข้ามาใกล้

โน้มตัวเข้ามา แล้วโถมตัวเข้าหาแสงใต้ “พี่ชาย ในใจของฉัน ไม่เคยคิดว่าพี่เป็นพี่ชายหรอกนะ ทุกครั้งที่ฉันเห็นพี่ดีกับวันวิวาห์ ฉันอยากทำให้พี่หลับจนแทบบ้า ทำให้ร่างกายและหัวใจของพี่ตกเป็นของฉัน ไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับวันวิวาห์อีก”

แสงใต้ถูกความอาจหาญของวาเลนไทน์ลบล้างความคิด ความโกรธนั้นจึงยากที่จะระงับเอาไว้ได้

เขาดึงมือของเธอออก ก่อนจะหันหน้ากลับมา แล้วตบหน้าของเธออย่างแรง

เพี้ยะ!

วาเลนไทน์ถูกตบล้มพับลงกับพื้น มุมปากของเธอมีเลือดซึมออกมา

แสงใต้จัดชุดคลุมอาบน้ำตัวเองให้เรียบร้อยด้วยท่าทางเย็นชา “เธอทำให้ฉันได้สติแล้ว! ถ้ากล้าใช้เหล้าบ้าๆ นั่นอีกล่ะก็ ฉันจะทำให้เธอหวาดกลัวที่จะเห็นมันไปตลอดชีวิต!”

วาเลนไทน์ยิ่งโกรธ แต่ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

“ฮ่าๆๆ … แสงใต้ พี่คิดว่าพี่ยังมีโอกาสงั้นเหรอ”

เธอลุกขึ้นด้วยความยากลำบาก “ถ้าหากคืนนี้พี่ไม่เชื่อฟังฉัน ฉันก็จะทำให้พี่นึกเสียใจไปตลอดชีวิตเหมือนกัน”

แววตาของวาเลนไทน์ราวกับงูพิษ “พี่รู้ไหมว่าตอนนี้วันวิวาห์อยู่ที่ไหน เธออยู่ในถ้ำหมาป่าไง! ฮ่าๆๆ …”

หัวใจของแสงใต้หล่นวูบ ความเย็นชาปรากฏออกมาทางสีหน้า

วาเลนไทน์ไม่ทันสังเกตเห็น และเอ่ยต่ออย่างภาคภูมิใจ “หลังจากคืนนี้ น้องสาวผู้มีจิตใจบริสุทธิ์ของคุณจะถูกทำลายจนหมดสิ้น หมดสิ้นทุกอย่าง!”

แสงใต้สูญเสียความเยือกเย็น กระชากวาเลนไทน์ที่กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่งขึ้นมาจากพื้น “วาเลนไทน์ เธออธิบายมาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้ ทำลายหมดทุกอย่างหมายความว่ายังไง”

ใบหน้าของวาเลนไทน์แดงระเรื่อ คว้ามือของแสงใต้วางลงบนหน้าอกตัวเอง แล้วกดลงอย่างแรง

ความอ่อนนุ่มที่ฝ่ามือทำให้แสงใต้รู้สึกขยะแขยง

แววตาของวาเลนไทน์เต็มไปด้วยความยั่วยวน เธอหรี่ตาลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ถ้าพี่ต้องการฉัน ฉันก็จะบอกพี่”

แสงใต้ชักมือกลับอย่างเดือดดาล แล้วผลักเธอออก

วาเลนไทน์ล้มลงอีกครั้ง

แสงใต้ไม่แม้แต่จะชายตามอง หันหลังเดินเข้าห้อง หยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่หัวเตียงขึ้นมาต่อสายหาวันวิวาห์ทันที

“ตู้ด… ตู้ด… ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณา…”

หลังจากที่รอคอยอย่างมีความหวัง กลับเป็นเพียงบริการตอบกลับอัตโนมัติ

แสงใต้วางสายในทันที แล้วเปลี่ยนไปโทรหาโมโมะ

โมโมะรับสายอย่างรวดเร็ว

“วิวาห์ล่ะ? ยังไม่กลับเหรอ”

“ตอนนี้เธออาจจะกำลังตกอยู่ในอันตราย คุณรีบติดต่อเธอเดี๋ยวนี้เลย ค้นหาสถานที่ที่เธออาจจะไป หรือใครก็ตามที่คิดว่าเธออาจติดต่อ แล้วดูว่าเขารู้ที่อยู่ของเธอหรือเปล่า”

หลังจากอธิบายเสร็จ เขาวางสายและหยิบเสื้อผ้าในตู้เข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ

วาเลนไทน์ทั้งโกรธทั้งริษยา เธอลุกขึ้นจากพื้นวิ่งไปขวางทางเขาไว้ “แสงใต้ พี่ทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง! ต่อให้ฉันยืนเปลือยกายต่อหน้าพี่ พี่ยังเมินเฉยงั้นเหรอ”

แสงใต้ระงับอารมณ์ที่อยากจะฆ่าคนตรงหน้าให้ตายไว้ ก่อนจะเอ่ยว่า “วาเลนไทน์ เธอคือน้องสาวของฉัน น้องสาวแท้ๆ! ไสหัวกลับบ้านตัวเองไปซะ! แล้วคิดให้ดีว่าฐานะของตัวเองคืออะไร!”

“น้องสาวแท้ๆ บ้าอะไร!”

วาเลนไทน์หัวเราะทั้งน้ำตา “พวกเราไม่ได้โตมาด้วยกัน จะนับว่าเป็นพี่น้องอะไรกันล่ะ!”

“โง่! ไม่มีการศึกษา!”

แสงใต้กระแทกประตูห้องน้ำใส่หน้าเธอ

เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วออกมา คว้าโทรศัพท์แล้วเดินจากไป

วาเลนไทน์รีบไปขวางเขาไว้