บทที่ 320 วิวาห์จู่โจมรฐา

วันวิวาห์เหยียดตัวอยู่บนเก้าอี้ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไม่รู้ว่าเธอได้ยินหรือไม่ แต่ถึงได้ยินหลังจากสร่างเมาแล้วคงจำไม่ได้

รฐาไม่ได้สนใจเรื่องนี้

หล่อนหยิบบุหรี่ของตัวเองออกมา เคาะเป็นเสียง “ป๊อก ป๊อก” แล้วจุดไฟ

“เธอคิดว่าเขารักเธอจริงๆ เหรอ คุณก็ไม่คิดสินะ ด้วยฐานะของเขา ผู้หญิงแบบไหนที่เขาจะไม่มี เธอล่ะมีอะไรบ้างวันวิวาห์ คุ้มค่าอะไรที่เขาจะแลกทุกอย่างเพื่อเธองั้นเหรอ”

เธอพ่นควันบุหรี่ออกมาอย่างแรง พลางเอ่ยเหน็บแนม “หึ เธอดูโง่อย่างนี้ ในหัวคงคาดเดาอะไรไม่ได้สินะ หรือจะให้ฉันบอกดีล่ะว่าที่เขาอยู่ข้างกายเธอ เพียงเพื่อทรมานเธอเท่านั้น ถ้าตระกูลจรัสพิบูรณ์รักได้จริงๆ นั่นคือนรก และในตอนนั้น จะเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายของเธอ! หมาบ้าอย่างจอมพล มีแผนการยิ่งกว่าพ่อแม่ของเขา แล้วก็โหดเหี้ยมยิ่งกว่า การกักขังคุณเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการเริ่มต้นแผนการเท่านั้น…”

ท้องของวันวิวาห์บิดด้วยอาการจุกเสียด และมีเสียงดังอื้ออึงอยู่ในหู

เสียงของรฐาดูเหมือนจะอยู่ไกลมาก แต่ก็ใกล้มากเช่นกัน

โลกทั้งใบกำลังหมุน มือของเธอเกาะขอบโต๊ะไว้แน่น สายตากำลังเห็นภาพซ้อนทับกัน ริมฝีปากสีแดงสดของรฐากำลังอ้าปากพะงาบๆ

ภาพมากมายแล่นเข้ามาในหัวของวันวิวาห์

ทั้งหมดนั้นคือจอมพล

เขาที่ดีกับเธอ และก็โหดร้ายกับเธอ

ในที่สุดมันกลับกลายเป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและจนปัญญาของเขาเมื่อไม่กี่วันก่อน

“วิวาห์ เราไม่ทะเลาะกันแล้วดีไหม? เราดีกันเถอะ…ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำร้ายคุณอีก เรื่องที่ผมเป็นหนี้คุณ ผมจะชดใช้ให้แน่นอน… เราจะมีลูก…”

วันวิวาห์อยากจะหัวเราะ แต่ความรู้สึกไม่สบายก็พุ่งเข้าที่ดวงตาของเธอ

เหงื่อกาฬหลั่งไหลออกมา ในไม่ช้าศีรษะและใบหน้าของเธอก็เปียกชื้น

เลือดฝาดบนใบหน้าที่ถูกกระตุ้นด้วยเหล้าจางหายไปที่สุด เธอเกาะขอบโต๊ะ และร้องคร่ำครวญออกมา “ฉันไม่เชื่อ! ฉันไม่เชื่อ!!!”

สุดท้ายก็ตะโกนลั่น เธอกวาดจานที่อยู่ตรงหน้าระบายความอัดอั้นตันใจ

เพล้ง!

ดวงตาของรฐาเบิกกว้างในทันที ร่างกายถอยหนีโดยอัตโนมัติ

ยังไม่ทันได้คืนสภาพเดิม ขวดเหล้าก็ถูกทุบจนแตก

“เพล้ง!”

ขวดเหล้ากระแทกลงหน้าผากอย่างแรง

รฐารู้สึกตกใจ จู่ๆ สมองพลันว่างเปล่าไปชั่วขณะ

เมื่อได้สติกลับมา ของเหลวร้อนชื้นก็ไหลลงมาตามหน้าผาก และเปื้อนเต็มใบหน้าของหล่อน

ความรู้สึกของวันวิวาห์พังทลาย เธอโยนขวดเหล้าที่แตกในมือทิ้ง สีหน้าดูตกใจเป็นอย่างมาก “คุณพูดเหลวไหล! เขาไม่ใช่คนแบบนั้น! ไม่ใช่!”

หลังจากถูกไล่ออกมา เทพบุตรเฝ้าอยู่หน้าประตูได้ยินการเคลื่อนไหวภายในห้อง เมื่อรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงรีบเข้าไปทันที

ภายในห้องเละเทะไปหมด

กลิ่นฉุนของเหล้าฟุ้งกระจาย รสชาติเผ็ดร้อนของหม้อไฟ หรือกลิ่นอาเจียนที่ผสมปนเปเป็นกันหนึ่งเดียวที่แผ่กระจายออกมานั้นไม่สามารถอธิบายได้

เขามองผู้หญิงสองคนที่เป็นตัวกลางในเหตุการณ์อีกครั้ง

ศีรษะของรฐาแตกและมีเลือดไหล

หลังจากที่วันวิวาห์ระบายอารมณ์ออกมาอย่างเต็มที่ ในที่สุดสติและการรับรู้ก็ค่อยๆ หายไปจนหมดสิ้น เธอทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้านข้าง และหมดสติไป

เทพบุตรตรวจดูลมหายใจของวันวิวาห์

โชคดี ยังมีลมหายใจอยู่

ก่อนจะรีบวิ่งไปหารฐาที่วิงเวียนจากการถูกฟาดศีรษะ “คุณอา เป็นยังไงบ้างครับ”

เขาถามอย่างร้อนรน ทั้งตะโกนไปทางประตู “เมก้า! เรียกรถพยาบาล เร็วเข้า!”

“อย่าเรียก!”

รฐาค่อยๆ หันกลับมา

เมก้ามองไปที่เจ้านายของตัวเองด้วยสภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

เทพบุตรเม้มปากและไม่เอ่ยอะไร

รฐายกมือข้างหนึ่งปิดหน้าผาก ส่วนมืออีกข้างดึงคอเสื้อของเทพบุตรผลักไปหน้าประตู กัดฟันด้วยความโกรธแค้นพลางตะโกนสั่งเมก้าที่อยู่หน้าประตู “ปิดประตู! อย่าปล่อยให้ใครก็ตามเข้ามาได้!”

“คุณอา หากมีเรื่องอะไรก็รอให้คุณหายเจ็บก่อน…”

“เพี้ยะ!”

เทพบุตรยังพูดไม่จบ รฐาก็ยกมือขึ้นแล้วตบหน้าเขา

ความชั่วร้ายและเยือกเย็นปรากฏขึ้นในแววตาของเทพบุตร

แต่รฐาไม่สนใจ ก่อนจะมองไปที่วันวิวาห์อย่างโหดเหี้ยม “แกไม่อยากได้เธอเหรอ เทพบุตร โอกาสมีแค่ครั้งเดียวหากทิ้งมันไปฉันจะไม่ช่วยแกอีก ปิดประตูเดี๋ยวนี้!”