บทที่ 321 ห้ามใจอ่อน

คำพูดของวีระทำการเตือนจอมพล

อารมณ์ที่กำลังจะระเบิดแตกของเขาคลายลงทันที จู่ๆก็ยืนขึ้นและคิดตระหนักไปสองวินาที "ไม่ทันแล้ว แจ้งความแจ้งว่าร้านหม้อไฟเรื่องสื่อลามกการพนันและยาเสพติด ในตอนนี้ ไม่มีใครสามารถไปได้เร็วและมีประสิทธิภาพมากกว่าตำรวจแล้ว!"

วีระหยิบโทรศัพท์ออกมา แต่ไม่ได้กดโทรทันที "......นี่ถือว่าเรากำลังแจ้งความ อีกอย่าง เราแค่พบรถของคุณหนูวิวาห์ที่นั่น และไม่แน่ใจจริงๆว่าคุณหนูวิวาห์จะอยู่ที่นั่น หากเธอไม่อยู่......"

จอมพลมองผ่านไปด้วยนัยน์ตาที่เย็นชา

วีระหุบปากทันที และกดปุ่มโทรออกอย่างรวดเร็ว...

ในห้องส่วนตัว วันวิวาห์ดูเหมือนจะเปิดฟังก์ชันความสามารถการอาเจียน

ความยับยั้งชั่งใจในก่อนหน้านี้ถูกย้อนกลับคืนทั้งหมดในขณะนี้ อาเจียนจนไม่สามารถหยุดได้

เทพบุตรทนต่ออาการคลื่นไส้ ถอดเสื้อผ้าสกปรกบนร่างกายของเธอออก จากนั้นจึงจะอุ้มเธอขึ้นมาแล้วย้ายสถานที่

ทันทีที่วางลง เธอก็เริ่มอาเจียนอีกครั้ง

ทั้งห้องเต็มไปด้วยกลิ่นเปรี้ยวของอาเจียนที่น่าขยะแขยง

สีหน้าของเทพบุตรแย่มาก

ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นไอ่โรคจิตที่ร้ายกาจ แต่ก็ยากที่จะมีความคิดแบบนั้นในสถานการณ์เช่นนี้

ยิ่งกว่านั้นคือจริงๆแล้วตอนนี้เขาจะ......ไม่รู้ว่าไหวหรือเปล่า

รฐาเองก็มองความคิดของเทพบุตรออก "ไอ่โง่!"

พุ่งขึ้นไป ฉีกเสื้อสเวตเตอร์บนตัวของวันวิวาห์ออก

ภายใต้เสื้อสเวตเตอร์ คือเสื้อซับที่ลายดอกไม้

รฐาหมดความอดทน คว้าคอเสื้อแล้วฉีกอย่างแรง

“ซือ! ปัง ปัง!”

ผ้าฉีกขาดและกระดุมหลุดออกมา

เสื้อเชิ้ตถูกฉีกจากกลางอกไปด้านข้าง เผยให้เห็นชุดชั้นในสายบางสีเขียวเข้มด้านใน

ผิวของผู้หญิงอ่อนนุ่ม ชมพูและแดงภายใต้การกระทำของแอลกอฮอล์ และพอมีชุดชั้นในสีเขียวเข้มเข้ามาร่วมด้วย ดูเย้ายวนมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

เทพบุตรตาโตค้าง

“อึก!”

กลืนน้ำลายโดยไม่ตั้งใจ

นัยน์ของรฐาแดงก่ำด้วยความหึงหวง

เป็นผู้หญิงเหมือนกัน สิ่งที่วันวิวาห์มีเธอเองก็มี

เพียงแต่ว่าระดับต่างกันเกินไป

รฐาลากเทพบุตรไปอย่างดุเดือด "ฉันรู้ว่าจอมพลทำร้ายนาย แม้ว่าจะโยนสิ่งมีชีวิตที่เย้ายวนหอมกรุ่นต่อหน้านายก็ไม่ได้ แต่ว่าเทพบุตร เธอไม่สามารถเอาใจนายได้ แต่นายสามารถเอาใจเธอได้นะ!"

ประโยคนี้ไม่ได้ทำร้ายมาก แต่มันเป็นการดูถูกอย่างยิ่ง!

สีหน้าของเทพบุตรเย็นชา ฟันกรามหลังของเขาเกือบจะกัดเยื่อนุ่มในปากจนเลือดออกแล้ว

รฐายังคงพูดยั่วยวนเขา"ตอนนี้ ขอแค่นายเอาเธอแล้ว ไม่แน่หลังจากนี้เธอก็ตายใจอยู่ข้างกายนายแล้ว?นายไม่ลงมือตอนนี้ คิดว่าจะรอถึงตอนไหน?"

เทพบุตรกำหมัดของเขาด้วยความอัปยศ นัยน์ตาที่เยือกเย็นร้ายกาจ

เขาจ้อไปทางรฐาอย่างเย็นชา

รฐามองกลับมาโดยไม่แสดงออกถึงความอ่อนแอ หัวเราะอย่างเสียดสี "ทำไม? คำพูดของฉันไม่น่าฟังเหรอ!"

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที เทพบุตรก็มองลงข้างล่าง “อาหญิงพูดถูก”

เขาปล่อยมือออก และพูดด้วยเสียงต่ำว่า "ผมไม่เคยเห็นวันวิวาห์ในสภาพแบบนี้มาก่อน เลือดพุ่งขึ้นสมอง แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาทางฮอร์โมนเลย ทันใดนั้นผมรู้สึก... "

ความเกลียดชังและความโกรธปะปนอยู่ในนัยน์ตาที่เย็นชาของเขา

เขาผลักมือของรฐาออก นั่งลงตรงหน้าวันวิวาห์ นัยน์ตาที่เย็นชาของเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง"มีบางอย่าง ที่ห้ามใจอ่อนจริงๆ...... "

มือที่ไม่ค่อยยืดหยุ่นคว้าเสื้อของวันวิวาห์ แล้วฉีกอย่างแรง

"ซือ!"

ผ้าทางด้านซ้ายถูกฉีกออกพร้อมกับแขนเสื้อ กลายเป็นเศษๆ

ผิวที่บอบบางของวันวิวาห์เผยออกมาและสัมผัสกับอากาศเย็น ขนลุกนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้นทันที

นัยน์ตาที่เย็นชาของเทพบุตรนั้นล้ำลึก และฉีกเสื้อผ้าทางขวาของเธอในลักษณะเดียวกัน ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

คือเจ้าของร้าน

อากาศที่ขุ่นและภาพที่ไม่น่าดูในห้องส่งผลต่อการมองเห็นและใบหน้าของเธอ

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป เธอก็ไม่สนใจสิ่งอื่น "ประธานรฐา มีคนแจ้งความว่าร้านของเรามีส่วนเกี่ยวข้องกับภาพอนาจารการพนันและยาเสพติด ตำรวจมาแล้ว เมก้าก็หยุดอยู่ข้างหน้า คาดว่าจะหยุดได้ไม่นานหรอก พวกคุณรีบไปเถอะ”

รฐาจ้องมองวันวิวาห์และเทพบุตรที่ไร้ประโยชน์อย่างโกรธแค้น สีหน้าเย็นชา “ตรงนี้นายจัดการเอง ฉันไปก่อนแล้ว”

พูดจบ เธอก็คว้ากระเป๋า เอามือปิดหัวที่บาดเจ็บ ผลักเจ้าของร้านแล้ววิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว