บทที่ 322 เกือบตายแล้วรู้ไหม?

วันวิวาห์โดนพิษจากแอลกอฮอล์จริงๆ และท้องของเธอก็ถูกกระตุ้นเพราะกินพริกมากเกินไป กลายเป็นกระเพาะและลำไส้อักเสบ

คุณหมอเข็นเธอเข้าไปในห้องฉุกเฉินโดยตรงและทำการล้างกระเพาะทันที

ท่อล้างกระเพาะเจาะผ่านจมูกเข้าไปในกระเพาะอาหาร

แม้ว่าวันวิวาห์จะอยู่ในสลบอยู่ แต่เธอก็ยังขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกไม่สบาย

ผิวของเธอเป็นช้ำและซีดขาว อาการคลื่นไส้รุนแรงทำให้ร่างกายของเธอสั่นเทา

พยาบาลหลายคนรีบวิ่งไปข้างหน้าและกดเธอไว้

จอมพล มองจากด้านข้างเพียงเพื่อรู้สึกหนาวในใจและตื่นตระหนกมากกว่าตอนที่เขาอยู่บนโต๊ะผ่าตัดเป็นครั้งแรก

“ประธานจอมพล คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”

พยาบาลข้างๆ ที่กำลังจดบันทึกเห็นว่าสีหน้าเขาไม่ค่อยดี จึงถามอย่างเป็นห่วง

“ไม่เป็นอะไร” จอมพลพูดสองคำออกมาอย่างเฉยเมย หันหลังกลับ ออกจากห้องฉุกเฉินไป

หลังจากหายใจเข้าอย่างเร่งรีบไม่กี่อึก จึงจะดีขึ้นจากแรงกดดันในห้องฉุกเฉิน

จอมพลกดไปยังตรงหัวใจ ตรงนั้นรู้สึกไม่สบายใจมาก

เขาถามวีระ "สืบชัดเจนหรือยังว่าตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นในห้องส่วนตัว"

วีระเปิดฝาขวดน้ำแล้วยื่นให้ไป จากนั้นก็พูดว่า “สืบชัดเจนแล้วครับ คุณหนูวิวาห์ไปหารฐาและเทพบุตร พนักงานเสิร์ฟที่ทำงานอยู่ข้างนอกห้องบอกว่า รฐาสั่งหม้อเผ็ดมาก บังคับให้คุณหนูวิวาห์ทานไปไม่น้อยยังมีแอลกอฮอล์ที่เปอร์เซ็นต์สูง คุณหนูวิวาห์ก็ดื่มไปไม่น้อยเหมือนกันครับ...”

แกรก!

จอมพลบีบขวดน้ำแร่ในมือของเขาโดยตรง "คือรฐาอีกแล้ว!"

ผู้หญิงคนนี้ที่จู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้น มาทำอะไรกันแน่?

ความรู้สึกเย็นชาบนตัวเจ้านายบ้านตัวเองนั้นช่างน่ากลัวอย่างยิ่ง วีระก็หุบปากอย่างชาญฉลาด ลดการปรากฏตัวของเขาให้เหลือน้อยที่สุด

...

ในตอนเช้า วันวิวาห์ก็ฟื้นขึ้นในที่สุด

ห้องมืดมิด มีกลิ่นยาฆ่าเชื้ออยู่ในอากาศ

ในพื้นที่เงียบ มีเสียงเคาะบนแป้นพิมพ์ดังผ่านมาเป็นระยะ

วันวิวาห์หันศีรษะไปด้านข้าง และคนแรกที่เธอเห็นคือโมโมะที่กำลังงีบหลับอยู่ข้างเตียงของผู้ป่วย

ถัดจากเธอ ในพื้นที่พักผ่อนที่ไกลที่สุดของวอร์ด จอมพลถือโน้ตบุ๊กนั่งอยู่บนโซฟา

แสงสลัวของหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องลงบนใบหน้าของเขา ทำให้ใบหน้าที่เย็นชาและหล่อเหลาของเขาเย็นลงกว่าเดิม

วันวิวาห์เสียสติไป ในตอนที่ได้สติกลับมา ความเจ็บปวดและความรู้สึกไม่สบายทั่วร่างกายของเธอก็พุ่งขึ้น

"ซือ……"

เธอหายใจเข้าเบา ๆ ท่าทางที่หันหลังค่อนข้างใหญ่รู้สึกปวดหัวเวียนศีรษะทันที รู้สึกแย่จนคลื่นไส้

เมื่อจอมพลได้ยินเสียงการเคลื่อนไหว รีบวางโน้ตบุ๊กลงทันทีแล้วเดินไป "ตื่นแล้วเหรอ!

เขาเปิดไฟในวอร์ด หยิบแก้วเก็บอุณหภูมิบนโต๊ะข้างเตียงมาที่ปากเธอ “น้ำอุ่น คงจะรู้สึกดีขึ้น”

มีหลอดอยู่บนแก้ว ซึ่งสะดวกสำหรับผู้ป่วยที่จะดื่ม

คอของวันวิวาห์แสบร้อนและอึดอัด และไม่เกรงใจกับเขา ดังนั้นเธอจึงใช้จากมือของเขาดื่มขึ้นมา

“กูลู!”

เจ็บมาก!

สิ่งที่กลืนลงไปดูเหมือนว่าไม่ใช่น้ำ แต่เป็นกรวดทราย

เธอเบือนหน้าหนี ไม่อยากดื่มอีก

จอมพลรีบวางแก้วลง ก้าวไปข้างหน้าเพื่อตรวจสอบ "เกิดอะไรขึ้น?ไม่สบายตรงไหน?"

โมโมะก็แค่งีบหลับ ไม่ได้หลับสนิท

ทันทีที่จอมพลส่งเสียง เธอก็ตื่นเลย

ขยี้ตา เมื่อเห็นวันวิวาห์ตื่นแล้ว รีบถามอย่างเป็นห่วง “หิวไหม?ฉันเตรียมโจ๊กไว้ให้เธอ จะดื่มหน่อยไหม”

วันวิวาห์อดทนกับความรู้สึกไม่สบายและดึงมุมริมฝีปากของเธอแล้วยิ้ม "ไม่เป็นไร"

เสียงแหบมาก ถ้าไม่ตั้งใจฟัง แทบไม่ได้ยิน

วันวิวาห์ตกตะลึงครู่หนึ่ง เดาออกว่าน่าคอน่าจะบาดเจ็บ

เธอฝืนพูดต่อว่า “แค่ไม่ได้กินหม้อไฟนานมากแล้ว ตะกละไปหน่อย...”

โมโมะเห็นเธอเป็นเช่นนี้ นัยน์ตาของโมโมะก็โหดร้ายขึ้นทันที

เธอไม่ได้เปิดโปง สูดจมูกแล้วหัวเราะ "ครั้งหน้าอย่าทำอย่างนี้อีกนะ ไปกินหม้อไปไม่พาฉันไปได้ยังไง"

"โอเค"

วันวิวาห์ตอบกลับด้วยเสียงแหบ