บทที่ 323 สิ้นหวังยิ่งกว่าการเกลียดชัง

การไม่ได้รับคำตอบต่างหากที่ทำให้รู้สึกสิ้นหวังที่สุด

ถึงแม้ว่า จอมพลจะฉลาดมากจริงๆ สามารถรับรู้ทุกอย่างที่เธอรู้ได้อย่างชัดเจน

“ไม่สำคัญแล้ว” วันวิวาห์พูดถากถางพร้อมกระตุกมุมปาก “แต่ว่าคุณวางใจได้ ฉันยังไม่ได้โง่จนถึงขั้นที่คนอื่นพูดอะไรฉันก็เชื่อทุกอย่างหรอก”

เสียงของเธอยิ่งแหบแห้ง แหบจนแทบจะไม่มีเสียง

เก็บสายตากลับ หันหลังกลับไป

ร่างกายที่อยู่ในผ้าห่มขดตัวงอเหมือนกับกุ้ง “ฉันเหนื่อยมาก อยากจะนอนแล้ว ขอบคุณที่คุณช่วยฉันไว้นะ”

เสียงที่แหบแห้งจนไม่มีรูปปากให้อ่านจนแทบจะฟังไม่เข้าใจ

แต่จอมพลสามารถฟังออกได้ถึงความเย็นชาจากในนั้น ยังการปฏิเสธและความผิดหวังอย่าแท้จริง

หัวใจของเขาจมดิ่งลงล่าง คำพูดที่อยากจะถาม เรื่องที่อยากจะรู้ก็ไม่รู้ว่าควรจะเปิดปากพูดยังไง

“คุณพักผ่อนเถอะ ร่างกายของคุณได้รับบาดเจ็บรุนแรง อย่างน้อยต้องนอนติดเตียงสามสี่วันจึงจะสามารถฟื้นคืนสู่สภาพเดิม ก่อนที่ร่างกายจะฟื้นคืนสู่สภาพเดิม ไม่ต้องคิดอะไรมากนะ”

วันวิวาห์ไม่ได้พูดอะไรอีก

จอมพลขมวดคิ้ว จ้องมองแผ่นหลังของเธอนานมาก

บนใบหน้าหล่อเหลาสุดท้ายก็เหลือเพียงแต่ความรู้จนปัญญา ยกมือขึ้นปิดไฟหัวเตียง

กลับไปถึงตรงหน้าโซฟาเขตพักผ่อน หน้าจอโน้ตบุ๊กยังมีแสงสว่าง ทว่าตัวอักษรในเอกสารตอนนี้กลายเป็นเหมือนลูกอ๊อด อ่านยากมาก

จอมพลขมวดคิ้วขึ้น แต่ในไม่ช้าก็คลายลง

ใบหน้าดูเหมือนคลื่นลมสงบเงียบแล้ว แต่ในใจมีกระแสน้ำที่โหมกระหน่ำรุนแรง เดือดเป็นฟืนเป็นไฟ

มองดูสักพัก ก็ทนดูไม่ไหวแล้วจริงๆ

เขาวางโน้ตบุ๊กลง หยิบโทรศัพท์ออกมา

“ตุ๊ดๆๆ” จิ้มรูปโปรไฟล์ของราชันในวีแชทสองสามครั้ง

(คิดหาวิธียืนยันว่าคนๆนั้นใช่พ่อฉันหรือเปล่า ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ มีข่าวแล้วแจ้งให้ฉันทราบทันที!)

หลังส่งเสร็จแล้ว ความโกรธในใจยังคงไม่หายไป

เขาก็เข้าไปในกลุ่มที่มีสมาชิกสี่คน

กด@ชื่อฮ่องเต้： (เรื่องในมือที่ไม่เร่งด่วนก็จะปล่อยวางหน่อย ช่วยเหลือวีระรีบสืบความสัมพันธ์การทะเลาะเบาะแว้งของรฐากับรุ่นพ่อตระกูลภูวศักดิ์และตระกูลจรัสพิบูรณ์ให้ชัดเจนโดยเร็วที่สุด！)

กด@ชื่อกวินทร์： (ถ้ายังไม่ไสหัวมาที่เมืองโตตู หลังจากนี้ก็อย่ามาอีก)

ฮ่องเต้： “……”

กวินทร์： “……”

กลางดึกแบบนี้ คุณชายท่านนี้ไม่นอนเองก็ไม่ให้คนอื่นนอนเหรอ?

วันวิวาห์หดตัวอยู่ในผ้าห่ม แต่ทว่าไม่ได้นอนหลับ

ในห้องผู้ป่วยคืนสู่สภาพมืดสลัวอีกครั้ง เสียงทุกอย่างบริเวณรอบๆเหมือนว่าถูกขยายดังขึ้นหลายเท่า

เสียงที่จอมพลหยิบโน้ตบุ๊กขึ้นมา เสียงที่เขาวางโน้ตบุ๊กกลับไป จนกระทั่งเสียงที่เขากดโทรศัพท์ เสียงทั้งหมดไหลพรั่งพรูเข้าหูของเธอโดยไม่ขาดหลุดบกพร่องเลยแม้แต่นิด

แต่ร่างกายของเธอตอนนี้ปวดร้าวจริงๆ คนก็เหนื่อยล้า ไม่มีพละกำลังมากพอจะไปขับไล่คนแล้ว งั้นก็คิดซะว่าไม่มีคนอยู่เถอะ

แต่มันยากมากจริงๆ

ทรวงอกเหมือนถูกก้อนหินกดทับ ทั้งเจ็บปวด ทั้งอึดอัด

เธอกดทรวงอกเงียบๆ หลับตาลง หยดน้ำตาไหลรินจากหางตาออกมาอย่างไร้เสียง

ไม่รักอยู่แล้วแท้ๆ เหลือแค่ความแค้นเคือง แต่ทำไมยังเจ็บปวดขนาดนี้ล่ะ?!

คำพูดของรฐาในห้องส่วนตัวเหมือนตะปูเจาะเข้ามาในสมองเธอ ถึงแม้ว่าเธอเวลานั้นจะเมามาก แต่คำพูดเหล่านั้นยังคงไม่ลืมแม้แต่คำเดียว

พวกมันทำลายการเสแสร้งตัวของเธอได้อย่างง่ายดาย ฉีกความเชื่อใจของเธอที่ซุกซ่อนอยู่ในความเกลียดชัง ทำให้เธอไม่สามารถใช้ข้ออ้างเกลียดชังมาพัวพันกับจอมพลอีกต่อไป

เธอสามารถเข้าใจการกระทำที่เขาปกป้องคนในบ้าน แต่ทว่าจะไม่มีความเชื่อใจใดๆอีก

ที่แท้การสูญเสียการเชื่อใจ เจ็บปวดยิ่งกว่าการสูญเสียความรัก

สิ้นหวังยิ่งกว่าการเกลียดชัง

เธออยากให้เขาพูดว่าไม่รู้เพียงไหน….ขอเพียงแต่ความเชื่อใจยังอยู่ ถึงแม้ว่าพ่อของเขาจะฆ่าพ่อของเธอและทำร้ายแม่ของเธอ ถึงเธอจะแก้แค้นก็จะไปหาพ่อของเขา!

แต่ว่าตอนนี้….

วันวิวาห์กำเสื้อที่ทรวงอกแน่น หลับตาแน่นไม่กล้าลืมตาขึ้นแม้แต่น้อย

เธอกลัวว่าตัวเองลืมตาขึ้นมาแล้ว น้ำตาก็จะยิ่งควบคุมไว้ไม่อยู่

ก็เป็นแบบนี้เถอะ!

อย่าให้ตัวเองกลายเป็นเครื่องมือของความแค้น การไม่ใช้ความรู้สึกของทั้งหมดของชีวิตไปเกลียดชังคนหนึ่งคน คือขีดจำกัดที่เธอสามารถทำกับเขาได้ แล้ว

……

ณ ที่โรงแรม