บทที่ 324 แพ้จนยับเยิน

วาเลนไทน์ฮื้มอย่างไม่พอใจ พร้อมกระทืบเท้าหันหลังกลับไปห้องตัวที่อยู่ติดกัน

แล้วเรามาคอยดูกัน！

ครั้งนี้ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้นอนกับเขา แต่เป้าหมายก็สำเร็จแล้ว

ดูซิหลังจากเห็นรูปถ่ายเหล่านั้นแล้ว วันวิวาห์จะยังกล้ามายั่วพี่ชายของเธออีกไหม！

ภายในห้อง

หลังจากแสงใต้ได้ระบายอารมณ์แล้ว ก็สงบสติทันที นำข้อดีข้อเสียทั้งหมดในเรื่องนี้มาทบทวนอีกครั้งตั้งแต่ต้นจนจบ

ถึงแม้ว่าจะย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้ แต่เขาก็ต้องทำให้ได้รับความเสียหายน้อยที่สุด！

เมื่อคิดได้ก็ลงมือทำ รีบหาโทรศัพท์มือถือ เพื่อโทรหาวันวิวาห์

ก็ยังปิดเครื่องอยู่！

ภายในใจแสงใต้ทั้งสุขทั้งเศร้า

สุขก็คือวันวิวาห์ปิดเครื่อง ก็หมายความว่าเธออาจจะยังไม่เห็นรูปถ่ายเหล่านั้น

แต่ที่เศร้าก็คือ ณ ตอนนี้ เขากลับอยากจะหนีไป

ความเด็ดเดี่ยว เลือดร้อนและเจตจำนงแรงกล้าที่บ่มเพาะในค่ายทหารหลายปีกลับพังทลายลงในวินาทีนี้

เขาวางสายโทรศัพท์ และเปลี่ยนไปโทรหาโมโมะแทนทันที

โมโมะกลับรับสายอย่างรวดเร็ว “พี่แสงใต้ ในที่สุดพี่ก็โทรกลับมาหาฉันแล้ว เมื่อคืนตอนที่ฉันโทรหาพี่ พี่ก็ไม่รับ ซ้ำยังปิดเครื่องอีก หาวิวาห์เจอแล้วนะ ได้รับความลำบากนิดหน่อย แต่เจ้าตัวไม่เป็นอะไร ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล หมอให้เฝ้าดูอาการสักสองวัน ถ้าไม่มีปัญหาก็กลับบ้านได้”

เธอรู้ว่าแสงใต้เป็นห่วง จึงพูดทุกอย่างออกมาทีเดียว

แสงใต้ถอนหายใจโล่งอก พูดพึมพำว่า “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และเปิดปากพูดด้วยเสียงแหบ “โม มีเรื่องอยากให้เธอช่วยหน่อย”

โมโมะอึ้งทันทีที่ได้ยินเขาเรียกเธอว่าโม

แสงใต้ เป็นคนที่เข้มงวด เหมือนจะเป็นกันเอง แต่บ่อยครั้งกลับดูเหินห่าง

ส่วนใหญ่ เขาจะเรียกแต่เธอว่าคุณโมโมะ แต่มาวันนี้

โมโมะสุขจนล้นใจดั่งน้ำผึ้งที่ล้นหลาม “พี่แสงใต้ พี่พูดมาเลย ขอเพียงแค่ฉันสามารถทำได้ ก็จะไม่ปฏิเสธแน่นอน”

แสงใต้เงียบไป2วินาที ถึงจะพูดออกมาอย่างกดดัน “เมื่อคืนฉันเข้าไปอยู่ในแผนร้ายของวาเลนไทน์ เธอส่งรูปภาพที่ไม่ค่อยโอเคไปที่มือถือของวิวาห์ แต่มือถือปิดอยู่ตลอด เธอช่วยหาวิธีเอามือถือวิวาห์มา แล้วลบรูปภาพเหล่านั้นก่อนที่เธอจะเห็นได้ไหม”

เสียงของเขาหนักแน่นมาก พอโมโมะได้ฟังก็ตกใจอยู่ภายในใจ

เธอถามอย่างรีบร้อน “พี่แสงใต้ นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?วาเลนไทน์เธอวางแผนกับพี่ได้ยังไง?รูปเหล่านั้นมันกระทบกันไหม?”

เรื่องเมื่อคืน ทุกคำพูดล้วนเป็นการเหยียดหยามสำหรับแสงใต้

เขาตาแดง และกัดฟันอธิบายสั้นๆเกี่ยวกับเรื่องนี้

“......รูปเหล่านั้นเป็นภาพที่จัดฉากทั้งหมด หากพูดถึงผลกระทบ ฉันเป็นผู้ชาย อย่างมากก็แค่เสียภาพลักษณ์นิดหน่อย เหลือไว้เพียงสิ่งสกปรกเหล่านี้ มันจะทำให้วิวาห์เสียลูกตาเปล่าๆ......เธอก็ลบออกไปเลย ไม่ต้องดูนะ”

โมโมะทั้งโกรธทั้งเกลียด เกลียดวาเลนไทน์จะตายอยู่แล้ว

เธอกำหมัดแน่น และพูดอย่างแน่วแน่ “พี่แสงใต้ ไม่ต้องห่วง ฉันจะไปหาวิวาห์เดี๋ยวนี้เลย จะไม่ให้ใครเห็นรูปเหล่านั้นเด็ดขาด วิวาห์ก็ไม่ได้！”

แต่ในเวลานั้น ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการทำลายสิ่งเหล่านั้นที่มาทำลายภาพลักษณ์ของคนในดวงใจเธออีกแล้ว

หลังจากวางสายกับโมโมะ แสงใต้ก็เหม่อลอย จนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอีกครั้ง พาเขากลับมายังโลกแห่งความจริง

“อาหญิง” แสงใต้รับสาย

“แสงใต้ นายรีบมาโรงพยาบาลสุขสม เลยนะ”

แสงใต้จู่ๆก็หรี่ตาลง “เกิดเรื่องอะไรขึ้นครับ?”

“มาแล้วนายก็จะรู้เอง”

รฐาพูดจบ ก็ตัดสายทิ้งไปเลย

แสงใต้นึกถึงเรื่องที่โมโมะบอกว่าวันวิวาห์ดื่มหนักจนต้องเข้าโรงพยาบาล ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาถึงโยงเอาทั้งสองเรื่องนี้มารวมเข้าด้วยกันโดยจิตใต้สำนึก

อีกด้านหนึ่ง

ห้องพักผู้ป่วยของวันวิวาห์

โมโมะสงบสติอารมณ์ เดินออกจากห้องติดตามดูแลผู้ป่วย

เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตูห้องผู้ป่วยของวันวิวาห์ ประตูห้องก็เปิดออกมาจากด้านใน

จอมพลเดินออกมา

โมโมะหัวใจหยุดเต้นกะทันหัน มีความรู้สึกเหมือนกำลังจะทำสิ่งไม่ดี แต่ยังไม่ได้ลงมือก็ถูกจับได้เสียก่อน

เธอยิ้มอย่างแข็งกร้าว พร้อมถามเสียงเบา “วิวาห์นอนหรือยัง?”

“นอนแล้ว”

จอมพลมองกลับไปยังคนที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง แล้วจึงเดินออกจากห้อง พร้อมพูดเสียงเบา “คุณโมโมะมาพอดีเลย ผมต้องออกไปจัดการธุระด่วนเล็กน้อย วิวาห์ก็รบกวนให้คุณโมโมะช่วยดูแลหน่อยนะ”

“ไม่มีปัญหาค่ะ”

โมโมะรีบตบหน้าอกให้สัญญา