บทที่ 325 จอมพลออกมือ

สายตาที่เล่ห์เหลี่ยมของรฐาประกายไปด้วยความไม่พอใจ

โดยปกติแล้วคนทั่วไปได้ยินเธอพูดแบบนี้ ทุกคนคงคิดและถามว่าเธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม แต่หลานชายคนนี้ของเธอดัน……

รฐามองสำรวจไปที่แสงใต้ ในหัวจู่ ๆก็นึกถึงเรื่องเมื่อก่อนที่วาเลนไทน์บอกว่าวันวิวาห์ยั่วยวนแสงใต้ และคำพูดที่บอกว่าแสงใต้ก็ชอบของวันวิวาห์

เป็นไปตามที่คิดไว้……ทุกเรื่องที่เกิดต้องมีเหตุผล

รฐาดึงสายตาหรี่ลง และไม่หาเรื่อง “วิวาห์อยากเจอฉัน แต่ช่วงนี้ฉันยุ่งตลอดเลย จึงไม่มีเวลามาสนใจ พอดีวันนี้มีเวลาว่าง ก็เลยชวนเธอไปกินหม้อไฟด้วยกัน เธอดื่มมากเกินไปเลยตีฉัน……ต่อมาจอมพลก็พาเธอกลับไป。”

ถึงแม้ว่าจะไม่มีเหตุการณ์ที่ระบุชัดเจน แต่คำพูดนี้เพียงพอที่จะสามารถทำให้คนจินตนาการได้

แสงใต้และวันวิวาห์โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ น้องสาวของตัวเองเป็นคนยังไง อุปนิสัยเป็นยังไง เขารู้อยู่

เขาสงสัยในตัวของรฐา แต่คำพูดนี้สอดคล้องกับคำพูดของโมโมะ

แม้ว่าในใจของแสงใต้จะเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ แต่ฉลาดที่ไม่ถามออกมา เพียงแต่พูดว่า “อาหญิงรักษาตัวเองดีๆ งานที่บริษัทฝากไว้ที่ผม ไม่มีต้องเป็นห่วง”

รฐามองไปที่เขาแล้วคิดอย่างหนัก พยักหน้า

หลังจากที่แสงใต้เดินออกไปแล้ว

รฐาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ปัดทุกอย่างที่อยู่บนหัวเตียงและโต๊ะตกลงพื้น

“ได้！สุดยอดไปเลย！ฉันรฐาทั้งชีวิตไม่เคยโดนใครจ้องมองแบบนี้มาก่อน ยิ่งกว่านั้นฉันไม่เคยโดนใครละเลยแบบนั้น！”

คนหนึ่งเป็น “หลานสาว” อีกคนเป็นหลายชายของเธอ

แต่ละคน ดีๆทั้งนั้นเลย！

อย่างไรก็ตามหลานชายก็คือเมล็ดพันธุ์ที่พ่อของเธอทิ้งไว้ ดังนั้นเธอเลยทน

แต่วันวิวาห์ถือว่าเป็นอะไรล่ะ

แววตาของเธอมีแสงชั่วร้ายแวบเข้ามา “ไอ่เด็กคนนี้กล้ารังแกคนแก่แบบฉัน ฉันรฐาจะต้องแก้แค้นให้ได้!”

……

วันถัดมา

วันวิวาห์ตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นวันที่สองแล้ว

“ฉันหลับไปนานเท่าไหร่แล้ว？”

เสียงยังคงแหบแห้ง แต่ดีขึ้นกว่าเมื่อคืนเยอะแล้ว

“1คืน”

สีหน้าของวันวิวาห์เปลี่ยนไปมาก “แย่แล้ว แม่ฉัน……”

เธอจับเตียงและลุกขึ้นนั่ง

โมโมะรีบวิ่งมาจับเธอนอนลงไป “ทางคุณน้าฉันไปแทนเธอแล้ว สบายใจเถอะ อารมร์ของท่านมั่นคงมาก ไม่เสียงดังหรือโวยวายเลย”

เธอดึงสีหน้า “รีบนอนกลับไป ไม่เวียนหัวแล้วเหรอ？”

วันวิวาห์จนปัญญา “ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว ฉันสร่างเมาแล้ว ก็ไม่ได้เวียนหัวอะไรแล้ว”

โมโมะจ้องเธอ “เธอใจเย็นๆหน่อยสิ อย่าทำให้ร่างกายตัวเองรับไม่ไหว จะพูดก็พูดเถอะ เรื่องแอดมิทฉันก็จัดการให้เธอแล้ว เธอจะนอนหรือไม่นอน บุญคุณนอนในโรงพยาบาลวันนี้เธอติดค้างแล้ว คิดซะว่าที่นี้คือโรงพยาบาลทั่วไปหรือไม่ก็โรงแรมเพื่อพักผ่อน หากมีใครที่ไม่อยากเจอจริงๆ ไม่เจอก็ไม่ได้”

วันวิวาห์เม้มปากและไม่ได้พูดอะไร

โมโมะหยิบแอปเปิลขึ้นมากปอก “ถึงแม้ฉันจะไม่รู้ว่าระหว่างเธอกับรฐามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ทำให้เธอทำตัวเองได้ขนาดนี้ ต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมากแน่ รู้ว่าเธอจึงไม่อยากบอกเพราะกลัวว่าพวกเราจะเป็นห่วง แต่ว่าวิวาห์ เธอจะแบกรับอยู่คนเดียว พวกเราก็จะยิ่งเป็นห่วงเธอนะ……”

ดวงตาวันวิวาห์ร้อนระอุ ทรุดลงอย่างกะทันหัน

จู่ๆเธอก็ลุกขึ้นมานั่ง และโอบกอดโมโมะน้ำตาก็ไหลออกมา

โมโมะเกือบจะทำเธอตกใจแล้ว

สาวน้อย เธอกำลังปอกผลไม้อยู่นะ！

เธอกระโจนเข้าใส่แบบนี้ ถ้าเกิดมาโดนมีดบาทหรือแทงล่ะ

น่ากลัวแค่ไหนเนี่ย！

รับรู้ได้ถึงความร้อนของน้ำตาหยดมาที่ต้นคอ โมโมะไม่ได้สนที่จะโกรธแล้ว รีบเอามีดและแอปเปิลไปวางไว้ที่หัวเตียง ตบที่หลังของวันวิวาห์เบาๆและปลอบเธอ “โอเค โอเค เธอไม่ได้ทำฉันตกใจ ฉันไม่ได้โกรธเธอแล้ว ทำไมเธอยังจะร้องไห้ทำไมอีก”

วันวิวาห์ระบายออกไปอย่างรุนแรง เขินอายที่ที่จะปล่อยเพื่อนรักไป