ตอนที่ 20
บทที่ 20
September 18, 2026
ฉันไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเพราะมันเจ็บแสบที่ตรงนั้นมาก ๆ มีเพียงพี่เสือที่เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานเขาก็เดินออกมาบนตัวสวมใส่กางเกงแล้วเรียบร้อย
“จะนอนจมกองเลือดอยู่แบบนั้นรึไง” น้ำเสียงปนหงุดหงิดเอ่ยถามฉันที่นอนคลุมโปงร้องไห้
“อึก~ ใจ๋เจ็บ”
“ครั้งแรกมันก็เจ็บแบบนี้ จะร้องไห้ทำไมนักหนา”
ผ้าห่มที่คลุมตัวของฉันอยู่ถูกดึงออก ก่อนที่พี่เสือจะคว้ามือมากระชากแขนฉันให้ลุกขึ้นจากนั้นก็อุ้มในท่าเจ้าสาว
“จะ... จะทำอะไรอีกคะ”
“คิดว่าฉันจะทำอีกรอบ?”
ฉันหลบสายตาไม่พอใจคู่นั้นและไม่ได้พูดโต้ตอบอะไรอีก พี่เสืออุ้มฉันเดินเข้ามาในห้องน้ำจากนั้นก็วางลงในอ่าง ไม่ใช่การวางแบบนุ่มนวล แต่เรียกว่าปล่อยมือที่อุ้ม ทิ้งให้ตัวของฉันตกกระแทกลงในอ่างถึงจะถูก
แรงหล่นกระทบทำให้น้ำกระเซ็นออกจากอ่างเปียกพื้นรอบ ๆ ฉันรีบดีดตัวนั่งยกมือปิดหน้าอกของตัวเองแล้วเงยหน้ามองคนที่ยืนกอดอกจ้องด้วยสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึกผิด
“อึก~”
“เลิกบีบน้ำตา ทั้งที่ลึก ๆ เธอก็รู้สึกดีที่ได้ฉันเป็นคนแรก”
“…”
“ห้ามบอกเรื่องนี้กับใครถ้าไม่อยากให้ฉันใจร้ายไปมากกว่านี้”
“คิดว่าใจ๋จะเอาเรื่องน่าอายแบบนี้ไปบอกคนอื่นเหรอคะ”
“ไม่คิดจะบอกก็ดี”
พี่เสือจ้องหน้าฉันอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไปจากห้องน้ำ จากนั้นฉันก็ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก
ใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำนานนับชั่วโมง กว่าจะประครองตัวเองลุกขึ้นเดินออกมาข้างนอกได้ มันต้องค่อย ๆ ก้าวขาเพราะแค่ขยับก็รู้สึกเจ็บแล้ว
ภายในห้องที่ว่างเปล่าเหมือนไม่มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้น คนใจร้ายไม่อยู่แล้ว หัวใจดวงน้อยมันแตกสลายเมื่อเห็นคราบเลือดที่เปื้อนติดผ้าปูที่นอน
#วันต่อมา
ฉันไม่สามารถไปเรียนได้เพราะป่วย มันปวดระบมไปทั้งตัว
“ใจ๋ลุกขึ้นมากินยาไหวไหม” จ๋ายถือยาและน้ำเปล่ามาให้ ก่อนจะเอามือมาแตะบนหน้าผากของฉัน “ตัวร้อนมากเลย ไปหาหมอดีไหม”
“กินยาเดี๋ยวก็คงหาย” ฉันตอบเสียงแผ่ว
“เมื่อวานก็ยังดี ๆ อยู่เลยนี่ ทำไมจู่ ๆ ถึงป่วยได้”
“…” คำถามนั้นทำเอาฉันไม่รู้จะตอบยังไงเลยจริง ๆ
“แต่ก็นะเมื่อวานคนเยอะ คงจะติดไข้มา”
“จ๋ายก็อย่ามาอยู่ใกล้ใจ๋เยอะนะเดี๋ยวจะติดไข้”
“จ๋ายแข็งแรงมาก ๆ ไม่ต้องห่วง” น้องประคองตัวฉันขึ้นเพื่อจะป้อนยา แล้วปากก็บ่นไปด้วย “พองานหมั้นจบพี่เสือก็หายไปเลย นี่รู้ไหมว่าใจ๋ป่วย”
“อย่าบอกพี่เสือนะจ๋าย”
“ทำไมล่ะ”
“ใจ๋ไม่อยากรบกวน เขาเรียนด้วย”
ความจริงคือฉันยังไม่พร้อมจะเจอหน้าพี่เสือในตอนนี้ เชื่อเลยว่าหากจ๋ายเอ่ยปากยังไงเขาก็ต้องโผล่มาแน่ ๆ ไม่ใช่เพราะเป็นห่วงแต่เพราะจ๋ายเป็นคนขอ
จนถึงตอนนี้พี่เสือยังไม่แม้แต่จะโทรหรือส่งข้อความมาถามอะไรเลย ทั้งที่เราหมั้นกันและฉันก็ตกเป็นของเขาแล้ว ขนาดนี้ก็ยังไม่เคยมีตัวตนในสายตา
“พักผ่อนเถอะ ถ้าไม่ไหวต้องรีบบอกนะอย่าฝืนตัวเอง”
“อื้อ”
หลังจากที่จ๋ายออกไปฉันก็เอาแต่คิดอะไรไปเรื่อย ความคิดมันหวนไปถึงวันวานที่พี่เสือยังเอ็นดูและน่ารักกับฉันอยู่
“พี่เสืออะนี่ใจ๋ป้อน” ฉันตักเค้กป้อนพี่ชายคนสนิทพร้อมยิ้มตาปิด
“พี่ไม่ชอบกินเค้ก”
“แต่ใจ๋ทำเองเลยนะ ชิมให้หน่อยสิ”
“ไม่เอากลัวท้องเสีย”
“ชิ!! ถ้าไม่กินใจ๋เอาทิ้งก็ได้”
“เฮ้ย ๆ แค่นี้ทำเป็นงอนไปได้ มา ๆ กินก็กิน”
“เย้ พี่เสือน่ารักที่สุด ใจ๋ชอบพี่เสือจัง”
“หาแฟนแบบพี่สิ”
“ขอเป็นแฟนเลยได้ไหมคะ ชอบมากเลยคนนี้”
“อีกแล้วนะไอ้เด็กคนนี้ มันจะจีบพี่ทำไมนัก”
“ก็ใจ๋ชอบพี่เสือนี่นาต้องจีบสิ ใจอ่อนหรือยังน้า”