ตอนที่ 1559 - สายตาที่ตกตะลึง

ตอนที่ 1559 – สายตาที่ตกตะลึง

ทันใดนั้นแสงแวววับส่องประกายผ่านดวงตาของเจี้ยนเฉิน เขาพูดด้วยน้ำเสียงลึก ๆ ว่า” ไม่ แม้ว่าน้ำนมที่ได้จากไผ่จิตวิญญาณม่วงจะไร้ประโยชน์กับไคยะ แต่นางก็ยังคงดูดซับเอาไว้ อย่างน้อยที่สุดก็ควรทิ้งอะไรไว้บ้างในหัวของนาง แต่ทำไมข้าไม่พบความแตกต่างหลังจากใช้น้ำนม ? น้ำนมหายตัวไปเองหลังจากเข้าไปในหัวของนางหรือ ? ”

เจี้ยนเฉินกัดฟันของเขาหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาทนความปวดร้าวใจขณะดึงไผ่จิตวิญญาณม่วงอันอื่นออกมา เขาสกัดน้ำนมออกมาจากมันและนำน้ำนมหยดลงบนหน้าผากของไคยะ ไผ่มีค่ามากและเขาไม่ได้รับมันมามากจากใน โลกจิ๋วหยานหวงเขาใช้ไปแล้วไม่กี่หยดและหลังจากใช้มันไปสามหยดกับไคยะ เขาก็เหลือเพียงไม่กี่หยด

ในคราวนี้ เจี้ยนเฉินให้ความสำคัญกับการเปลี่ยนแปลงอย่างใกล้ชิด ภายใต้การสังเกตของเขา เขาสามารถรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าน้ำนมไม่ได้ใช้เวลาที่จะซึมซับเข้าไปยังเศษวิญญาณที่เหลืออยู่ของไคยะ หลังจากที่มันเข้าสู่ห้วงจิตสำนึกของนาง ทันใดนั้นมันก็หายไปไหนก็ไม่รู้

เจี้ยนเฉินตกตะลึง ทำไมหยดน้ำนมหายไปในทันใด ? มันไปไหน ? เขาไม่สามารถเข้าใจได้ไม่ว่าเขาจะพยายามมากสักเพียงใด แม้ว่าน้ำนมจะไร้ประโยชน์กับไคยะไม่สามารถรักษาวิญญาณของนางได้ แต่มันก็ไม่น่าจะหายไปอย่างเงียบ ๆ

เขาใช้ไผ่จิตวิญญาณม่วงหลายครั้ง ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่ามันรักษาวิญญาณได้อย่างไร อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยเห็นอะไรแปลก ๆ อย่างนี้

” หยดน้ำนมนี้หายไปไหน ? ” เจี้ยนเฉินคิดถึงคำถามนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก แต่เขาไม่สามารถหาข้อสรุปได้ไม่ว่าเขาจะไตร่ตรองมากแค่ไหนก็ตาม เขาคิดไม่ออกเลยว่าทำไม

เจี้ยนเฉินถอนหายใจขึ้นไปบนท้องฟ้า เขารู้สึกค่อนข้างหมดกำลังใจ เขารู้ว่าเขาไม่มีวิธีอื่นที่จะปลุกให้ไคยะ สิ่งที่เขามีอยู่กับเขาที่มีผลต่อบาดแผลวิญญาณก็คือน้ำนมจากไผ่จิตวิญญาณม่วง

เมื่อเจี้ยนเฉินเหลียวมองดูที่ราบที่ทอดยาวเป็นพันกิโลเมตรโดยไม่ได้ตั้งใจ สีหน้าของเขาก็แข็งทื่อขึ้นทันที วิญญาณของเขาครอบคลุมทั้งทวีปเทียนหยวนหลายครั้งในอดีต แม้ว่าเขาจะไม่สามารถอ้างได้ว่าเขารู้ทุก ๆ ตารางนิ้วของทวีปเทียนหยวนกระจ่างราวลายเส้นบนฝ่ามือของเขา แต่เขาก็ยังคุ้นเคยกับโครงสร้างและภูมิประเทศอย่างคร่าว ๆ เขาจดจำภูมิทัศน์ที่นี่ได้ ในความทรงจำของเขามีเทือกเขามากมายไม่รู้จบ พวกมันเหยียดไกลออกไปไกลและตั้งตระหง่านเหนือสิ่งอื่นใด แต่ส่วนใหญ่ของเทือกเขาได้หายไปอย่างแปลกประหลาดกลายเป็นที่ราบที่ทอดยาวออกไปหนึ่งพันกิโลเมตร มีเพียงไคยะเท่านั้นที่นอนอยู่บนภูเขาเดี่ยวท่ามกลางที่ราบ

“เกิดอะไรขึ้นที่นี่ ? ” เจี้ยนเฉินขมวดคิ้ว เขาเต็มไปด้วยความสงสัย แม้ว่าการต่อสู้ที่ดุเดือดจะเกิดขึ้นที่นี่และทำลายทุกอย่างในรัศมีหนึ่งพันกิโลเมตรอย่างน้อยที่สุดก็จะต้องมีก้อนหิน อย่างไรก็ตาม จากการสังเกตของเขาดูเหมือนว่าจะไม่มีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นี่เลย ที่ราบในบริเวณนี้นั้นราบเกินไป ไม่มีร่องรอยของความขัดแย้งเลย

เจี้ยนเฉินค่อย ๆ บินลงจากภูเขาพร้อมกับไคยะในอ้อมแขนของเขา เขาร่อนลงบนพื้น เมื่อเท้าของเขาแตะพื้นพวกมันก็ทรุดตัวลง พื้นผิวเรียบถูกปกคลุมด้วยชั้นฝุ่นหนา

“ฝุ่นทั้งหมดนี้มาจากภูเขารอบ ๆ หรือ ? ” เจี้ยนเฉินรู้สึกตกใจอย่างยิ่งทันทีที่เขาได้ข้อสรุป จิตใจของเขาปั่นป่วน

เขาสามารถทำลายภูเขาได้อย่างง่ายดายด้วยพลังของเขา แต่เขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงการทิ้งก้อนหินที่แตกกระจายและร่องรอยการต่อสู้ แน่นอนว่าเขาจะไม่สามารถทำลายภูเขาทั้งหมดได้