ตอนที่ 543 - การกลับมาของหัวหน้า

ตอนที่ 543 – การกลับมาของหัวหน้า

กลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์และกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีได้หยุดการเคลื่อนไหวลงอย่างกะทันหัน ลง คนอื่นได้ตายตกในช่วงเวลาเพียงชั่วครู่ ทุกคนมองที่ประตูของครอบครัวไคด้วยความตกตะลึง

ทุกคนสามารถมองเห็นหลุมลึก 2 เมตรซึ่งเกิดจากแรงระเบิดได้ ถนนหินอ่อนกับรอยร้าวคล้ายใยแมงมุมที่ขยายข้ามพื้นดิน

เห็นหลุมลึก 2 เมตร กลุ่มทหารรับจ้างทั้งสองกลุ่มได้แต่หวั่นกลัวและหยุดชะงัก ความแข็งแรงชนิดใดที่สามารถทำให้เกิดความเสียหายได้เท่านี้กัน มันก็ยากที่จะเชื่อหรือให้แน่ใจว่าแม้แต่ทักษะการต่อสู้ของเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษก็ไม่สามารถทำให้เกิดการทำลายขนาดนี้ได้ นี่คือหินอ่อนทั้งหมดซึ่งเป็นวัสดุที่ทนทานมาก

สมาชิกของกลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์และไคเอ้อมองดูถนนที่เสียหายด้วยท่าทีแข็งทื่อ ในหัวใจของพวกเขา พวกเขาก็วิตกทั้งหมด ทุกคนก็ตระหนักดีว่าคนที่ความสามารถในการทำลายดังกล่าว แน่นอนที่สุดจะต้องเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่มีทักษะการต่อสู้หรือบุคคลที่เป็นเซียนสวรรค์ ในกรณีใดกรณีหนึ่ง มันเป็นบุคคลที่ทั้งสองกลุ่มไม่อาจเอาชนะ อันตรายมากยิ่งขึ้นกับความจริงที่ว่าไม่มีใครรู้ว่าผู้มาใหม่นี้เป็นมิตรหรือศัตรู

สีของท้องฟ้าค่อย ๆ มืดครึ้มลงปกคลุมโลก ดังนั้นกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีและทหารรับจ้างดีเฟนท์ได้แต่รออย่างกระวนกระวาย ฟังเสียงกุบกับจากจุดสิ้นสุดของถนน หลังจากนั้นสัตว์อสูรทั้งเจ็ดก็เข้ามาพร้อมกับผู้ที่ขี่มันซึ่งก้าวมาอย่างช้า ๆ ไปทางกลุ่มทหารรับจ้างทั้งสอง ไม่มีการต่อต้านจากกลุ่มทหารรับจ้างทั้งสองเลยแม้แต่น้อย ทำให้ใบหน้าของผู้มาเยือนประจักษ์ชัดในสายตา

มองดูม้าทั้งเจ็ดและผู้ขับขี่เข้ามาหาพวกเขาอย่างช้า ๆ ตัวแทนจากกลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์ลังเลขณะก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยท่าทีเคารพ เขาพูดว่า “ข้าผู้นี้เป็นหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างดีเฟนท์ นักรบแขนเดียว ข้าขอคารวะท่านผู้อาวุโส

ทั้งเจ็ดคนไม่พูดแต่อย่างใดและเคลื่อนไปข้างหน้าในความเงียบ ด้วยการย่างก้าวอย่างช้า ๆ มาจากปลายด้านหนึ่งของถนนอื่น ๆ พวกเขามาเยือนยังประตูของครอบครัวไค มันเป็นช่วงเวลาที่ชายทั้งสี่คนและนักรบแขนเดียวสามารถเห็นใบหน้าของคนเหล่านั้นอย่างชัดเจน ด้วยความตกตะลึง นอกเหนือจากชายวัยกลางคน 2 คน คนกลุ่มนั้นล้วนแต่เป็นผู้เยาว์ทั้งหมด

ข้าเดิมพันว่าคนกลุ่มนี้เป็นกลุ่มของเด็กชนชั้นสูงจากครอบครัวที่ร่ำรวย การโจมตีนั้นจะต้องเป็นชายวัยกลางคน 2 คน หากบุคคลที่แข็งแกร่งเช่นนี้เป็นผู้คุ้มกันของพวกเขาแล้ว ผู้หนุนหลังกลุ่มนี้จะต้องแข็งแกร่งมาก นักรบแขนเดียวกล่าวกับตัวเอง โดยไม่ได้เปลี่ยนท่าที เขายังคงมีท่าทีนอบน้อมและยิ้ม นายท่าน ต้องการเดินข้ามถนนนี้ ข้าไม่ควรปิดกั้นถนนเลย อนุญาตให้ข้าหลีกทางให้กับท่าน พร้อมกับสั่งการให้ทหารรับจ้างของเขาถอยออกไปทันที

ในขณะที่นักรบแขนเดียวมุ่งความสนใจไปยังผู้นำและได้ละเลยผู้ที่อยู่เบื้องหลังเขาทั้งหมด ขณะที่ไคเอ้อและคนอื่น ๆ จ้องมองใบหน้าของเจี้ยนเฉินด้วยความตกตะลึง — บางคนอาจแทบไม่เชื่อสายตาของพวกเขาที่พวกเขาเห็น

หลังจากที่เจี้ยนเฉินออกจากเมืองเวคไปเมื่อ 2 ปีก่อน ทั้งไคเอ้อและคนอื่น ๆ ต่างจดจำเจี้ยนเฉินได้ หลังจากการเข้าร่วมในงานชุมนุมทหารรับจ้าง มันได้นำเจี้ยนเฉินกลับมาในช่วงเวลาที่อันตราย

เปลวไฟแห่งความหวังได้จุดขึ้นภายในแววตาอีกครั้ง มันราวกับว่ารุ่งอรุณแห่งชัยชนะเข้ามาแทนที่ความพ่ายแพ้ในยามสนธยา

เห็นท่าทางของชายแขนเดียว เจี้ยนเฉินไม่อาจช่วยอะไรได้ ได้แต่ยิ้มเย็น หลังจากผินตาของเขาอย่างช้า ๆ เดินไปทางประตูของครอบครัวไค เจตนาฆ่ารุนแรงค่อย ๆ เริ่มที่จะแสดงในดวงตาของเขา ด้วยรอยยิ้มที่ไม่ได้มาถึงตา เจี้ยนเฉินพูดขึ้น นักรบแขนเดียว ข้าจะจดจำชื่อไว้

ไม่มีทางใดเลยที่ชายแขนเดียวจะรู้ว่าเด็กหนุ่มตรงหน้านั้นแท้จริงคือหัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เขาเพียงคิดว่าเขาได้บังเอิญพบกับทายาทของครอบครัวที่มีอิทธิพลและชนชั้นสูง ถ้าข้าอาจสอบถามชื่อของนายท่าน มันจะเป็นเกียรติแก่ข้า

รอยยิ้มเย็นปรากฏอยู่บนใบหน้าของเจี้ยนเฉิน นักรบแขนเดียว ที่บอกว่าข้ากำลังเดินผ่านบนถนนสายนี้ แท้จริงแล้วจุดหมายปลายทางของข้าคือที่นี่

ทุกคนต่างตกตะลึง

ในดวงตาของเจี้ยนเฉินมีจิตสังหารจำนวนมากเริ่มรั่วไหลจากร่างกายของเขา นักรบแขนเดียว เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ? เจี้ยนเฉินกล่าวด้วยดวงตาที่อันตราย

ใบหน้าของนักรบแขนเดียวซีดเผือดลง มันเป็นเพียงเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ มันจึงไม่อาจทานทนต่อจิตสังหารของเซียนสวรรค์ เขารู้สึกประหนึ่งว่าได้ตกลงไปเหวน้ำแข็งลึกและเหงื่อไหลออกมาจากร่างกายของเขาทั้งหมด

นักรบแขนเดียวกลายเป็นตกตะลึงอย่างสมบูรณ์ ด้วยความตกตะลึงตอนนี้ สำหรับชีวิตของเขา เขามีความคิดว่าทำไมนายน้อยซึ่งเป็นชนชั้นสูงจึงกำหนดเป้าหมายที่เขา ด้วยจิตสังหารจำนวนมหาศาล มันยากที่จะที่เชื่อ เขาได้แต่หวาดกลัว เขาทำสิ่งใดที่ทำให้ต่อนายน้อยผู้นี้ขุ่นเคือง

นายท่าน ข้าสร้างความขุ่นเคืองอันใด ข้าพอที่จะสอบถามได้หรือไม่ ? น้ำเสียงรัวเร็ว

จากที่ด้านบนของสัตว์อสูร เจี้ยนเฉินมองผ่านนักรบแขนเดียวพร้อมกับท่าทีดูแคลน “ฟังให้ดี นักรบแขนเดียว ข้าเป็นคนที่เจ้าบอกว่าข้าเป็นคนที่เสียชีวิตในเมืองทหารรับจ้าง ข้า หัวหน้ากลุ่มทหารรับจ้างอัคนี เจี้ยนเฉิน”

ทันใดนั้นใบหน้าของนักรบแขนเดียวเกิดการเปลี่ยนแปลงทันทีกับคำพูดของเจี้ยนเฉิน ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เจี้ยนเฉินทันที

“อะ อะไรนะ เจ้าคือเจี้ยนเฉินคนนั้น ! เขาเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นเครือ

ยามเมื่อคนทั้งสี่ได้ยินคำของเจี้ยนเฉินที่ประตู พวกเขามีท่าทีไม่น่าเชื่อ ทว่าอารมณ์ที่หลงอยู่ในดวงตานั้นกลับเต็มไปด้วยความสุข