บทที่ 111

เผชิญหน้าคนหลายร้อยปิดล้อม

สีหน้าหยางเฟิงไม่เปลี่ยน

เย่ห้าวยืนขึ้น จ้องไปที่ หยางเฟิงและพูดว่า: "หยางเฟิง มีทางไปสวรรค์แกไม่เดิน ไม่มีประตูสู่นรกแกจะเข้า！แกฆ่าหลานชายฉัน วันนี้ฉันก็จะฆ่าแก แก้แค้นให้หลานชายฉัน!"

“ฆ่า！”

ไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ

คนนับร้อยพุ่งเข้าไปหาหยางเฟิง

ฟิ้ว！

ไม่ต้องมีคำสั่งใดๆ

องครักษ์มังกรสามสิบนายพุ่งออกไป

บูม!

บูม!

บูม!

……

องครักษ์มังกรสามสิบนาย ราวกับหมาป่าเข้าฝูงแกะ สังหารไปทุกหนทุกแห่ง

คนของตระกูลเย่แต่ละคนถูกตีออกไป

เห็นถึงตรงนี้

ใบหน้าของเย่ห้าวและเย่หมิงทั้งสองคนไม่ดีอย่างที่สุด

เดิมทีคิดว่าด้วยปรมาจารย์นับร้อยคนของตระกูลเย่สามารถฆ่าหยางเฟิงได้

แต่ตอนนี้พบว่า คนของตัวเองแรงต้านทานได้แม้แต่น้อย

องครักษ์มังกร แต่ละคนล้วนเป็นราชาของทหาร

ใช่ว่าเพียงแค่สมุนของตระกูลเย่พวกนี้จะสามารถตีเสมอได้

ในเวลาไม่ถึงสิบนาที

สมุนตระกูลเย่นับร้อยคน ล้มไปในกองเลือด

อากาศตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นเลือด

หยางเฟิงจุดบุหรี่หนึ่งม้วน หลอดไฟติดๆดับๆ พ่นควันบุหรี่ออกมา

ควันแผ่กระจายไป

กลับเป็นคำว่า "ตาย" ตัวใหญ่!

"นี้……"

เห็นถึงตรงนี้

เย่ห้าวและเย่หมิงทั้งสองคนตกตะลึงไปหมดแล้ว

คนของตระกูลเย่นับร้อยคนไม่ใช่คู่ต่อสู้กับคนเพียงสามสิบคน

ตอนนี้ ทั้งตระกูลเย่เหลือเพียงพวกเขาสองคนแล้ว

ความหวาดหวั่นในความตาย ปกคลุมอยู่บนตัวพวกเขา

เย่ห่าวพูดอย่างสั่นเทาไปทั้งตัว: “หยางเฟิง แกอยากได้อะไรกันแน่?”

หยางเฟิงเล่นบุหรี่ ใบหน้าที่ยิ้มแย้ม ราวกับมองมด

“ตระกูลเย่พวกแกมาหาเรื่องฉันสามครั้งสี่ครา ถ้าฉันยังทนพวกแกได้ งั้นฉันก็ไม่ใช่ว่ารังแกง่ายเหรอ？”