บทที่ 133

หยางเฟิงยิ้มพร้อมลูบหัวของหยางพั่นพั่น หลังจากนั้นพูดกับเย่เมิ่งเหยียน “ที่รัก คุณพาพั่นพั่นไปพักผ่อนเถอะ”

เย่เมิ่งเหยียนพยักหน้า แล้วกุมมือของหยางพั่นพั่นออกไป

ส่วนหยางเฟิง ยังอยู่ต้อนรับแขกที่มาร่วมงานวันเกิดที่ประตูโรงแรม

ครั้งนี้งานวันเกิดของหยางพั่นพั่น หยางเฟิงเชิญบุคคลในสังคมชั้นสูงของกลุ่มสังคมตงไห่ทั้งหมดมาร่วมงาน

ดังนั้นเวลานี้คนมีความรู้ความสามารถเหนือชั้นมากันเต็ม ประตูทางเข้าโรงแรมจอดรถหรูไว้นับไม่ถ้วน

หลันซินที่อยู่ด้านข้างแต่งกายเพริศพริ้งงดงามฉูดฉาดบาดตา

นับตั้งแต่หลังจากตระกูลเย่พัฒนา

ชีวิตของหลันซินก็ใช้จ่ายฟุ่มเฟือยตามขึ้นไปด้วย

ตอนนี้สิ่งที่หลันซินชอบที่สุด ก็คือเชิญภรรยาของตระกูลร่ำรวยเหล่านั้นเล่นไพ่นกกระจอก

ทุกครั้งที่ได้ยินคำพูดเยินยอของคนเหล่านี้ อารมณ์ของเธอก็สบายใจเป็นอย่างมาก

เย่ไห่ที่บนกายสวมชุดสูท พูดอย่างไม่มีความสุข “วันนี้เป็นวันเกิดของพั่นพั่น เธอจะใส่ใหญ่โตขนาดนี้ทำไม？คนอื่นไม่รู้แล้วคิดว่าเป็นวันเกิดของเธอล่ะ？”

หลันซินเชอะแล้วพูด “ต้องให้คุณมาก้าวก่ายเหรอ！อย่าคิดว่าคุณตอนนี้เป็นประธาณคณะกรรมการบริหารของเฟิงเมิ่งกรุ๊ป ก็สามารถก้าวก่ายฉันได้ บอกคุณเลยนะ บ้านนี้ยังเป็นฉันที่พูดแล้วถือว่าได้ ฉันอยากใส่อะไรแบบไหน ก็ใส่อะไรแบบนั้น”

เย่ไห่พูดอย่างอดไม่ได้ “ฉันถึงเบื่อจะสนใจเธอ！”

สำหรับหลันซิน เย่ไห่เป็นสิ่งที่เซ็งจนหมดคำพูดที่สุดแล้ว

หลันซินตอนนี้ทั้งหมดก็คือเศรษฐีใหม่คนหนึ่ง โม้โอ้อวดทุกหนแห่ง ทำให้หน้าของเขาหายไปหมดเกลี้ยงแล้ว

เย่ไห่พูดกับหยางเฟิง “ฉันไปตรวจสอบด้านในสักหน่อย ดูหน่อยว่ามีตรงไหนอะไรยังไม่รอบคอบ”

หยางเฟิงยิ้มพร้อมพยักหน้าแล้วพูด “ครับพ่อ พ่อไปเถอะ ตรงนี้มีผมอยู่ก็โอเค”

เย่ไห่ไม่อยากยืนอยู่ด้วยกันกับหลันซินจริง ๆ รีบเข้าไปด้านในทันที

เวลานี้

หลันเจิ้นและคนอื่น ๆ มาถึงหน้าประตูโรงแรม

“วันนี้เป็นงานวันเกิดของลูกสาวของหลานชายฉัน พวกนายทุกคนอย่าทำให้ฉันขายขี้หน้าล่ะ”

หลันเจิ้นตำหนิด้วยใบหน้าเย็นชา

ตามสถานการณ์ เฟิงเมิ่งกรุ๊ปกลายเป็นเครือข่ายอันดับหนึ่งของตงไห่ ตระกูลหลันก็พลอยดีขึ้นไปด้วย

ตอนนี้ตระกูลหลันเป็นตระกูลอันดับรองของตงไห่แล้ว

หลันเจิ้นรู้ว่าตระกูลหลันมีวันนี้ได้ ล้วนเป็นเพราะหลันซิน

ดังนั้น พวกเขาตอนนี้เดิมทีก็ไม่กล้าผิดใจกับครอบครัวหลันซิน

หลันเฟิงพูดเคารพนบน้อม “พ่อครับ ผมรู้แล้ว”