บทที่ 185

ตอนนี้เย่โหรวแทบรอไม่ไหว

ดูเหมือนว่าเธอจะได้เห็นภาพของตระกูลเย่แห่งตงไห่ถูกทำลายล้าง ภาพที่หยางเฟิงคุกเข่าบนพื้นและก้มหน้าขอโทษเขา

หลังจากนั้น

เย่โหรวนำยอดฝีมือตระกูลเย่หลายร้อยคนมุ่งหน้าไปยังตงไห่

ขณะเดียวกัน

หยางเฟิงและเย่เมิ่งเหยียนก็บินจากเมืองหู้ไห่กลับไปเมืองเอก

สนามบินเมืองเอก

เย่เมิ่งเหยียนพูดด้วยสีหน้ากังวล: "ที่รัก ฉันได้ยินมาว่าตระกูลเย่แห่งจงโจวมาแล้ว คุณคิดว่าจะเกิดเรื่องกับพ่อแม่ของฉันหรือไม่"

เย่เมิ่งเหยียนก็ได้ข่าว หลังจากที่เฟิงเมิ่งกรุ๊ปสาขาเมืองเอกถูกทำลาย

สักพักเธอก็ร้อนรุ่มด้วยความกังวล

เช้าตรู่เธอจองตั๋วเครื่องบินกลับเมืองเอก

หยางเฟิงปลอบโยน: “ที่รักไม่ต้องกังวล ผมเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว ไม่มีอะไรแน่นอน”

เย่เมิ่งเหยียนพยักหน้า แต่ความกังวลบนใบหน้าของเธอไม่ได้ลดลงเลย

ทั้งสองมพูดเหลวไหลขับรถไปยังบริษัทสาขาเมืองเอก

เมื่อเขามาถึงประตูบริษัทหยางเฟิงเห็นเย่ซานที่ถูกแขวนอยู่หน้าประตู

ขณะนี้ขาทั้งสองข้างของเย่ซานมีเลือดไหลออกมามาก

เขาหลับตา หน้าซีดเผือด หายใจแผ่วเบา

และไม่มีพนักงานสาขาเมืองเอกคนไหนกล้าเข้าไปเพื่อช่วยเขา

เพราะคำพูดของเย่โหรว ใครก็ตามที่กล้าช่วยเย่ซานเท่ากับเป็นศัตรูกับตระกูลเย่แห่งจงโจว ถึงตอนนั้นตายสถานเดียว!

“เย่ซาน!”

เย่เมิ่งเหยียนตะโกนและรีบวิ่งเข้าไป

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ใบหน้าของหยางเฟิงแสดงออกความโกรธออกมาเล็กน้อย

เขาไม่คิดว่าเย่โหรวจะเลวทรามขนาดนี้

ถ้าเขามาช้ากว่านี้ เกรงว่าป่านี้เย่ซานคงตายไปแล้ว!

หยางรีบไปนำตัวเย่ซานลงมาโดยไม่ลังเล

เย่เมิ่งเหยียนถามอย่างเร่งรีบ “เย่ซาน เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม?”