บทที่ 335

เห็นหยางเฟิงเผด็จการเช่นนี้

หลันซินก็ลำพองใจขึ้นมาเล็กน้อย

เธอก็มีท่าทีที่แข็งกร้าวขึ้นมาอีกครั้ง

เห็นเธอมองเย่ซิง และกล่าวหัวเราะด้วยใบหน้าถากถางว่า : "ฮ่าๆ! แกเห็นแล้วหรือยังละ? นี่ก็คือชะตากรรมที่ทำให้ข้าไม่พอใจ วันนี้ ฉันจะทำให้พวกแกทั้งหมด ต้องตายทั้งเป็น! ฉันจะทำให้พวกแกต้องคุกเข่า และเลียน้ำลายของฉัน!"

เพียงนึกถึงชีวิตอันน่าสังเวชในช่วงสองสามวันมานี้ หลันซินก็แทบอยากจะฆ่าเย่ซิงและคนอื่นๆ

นึกถึงจุดนี้แล้ว เธอก็หันหน้าไปกล่าวกับหยางเฟิงว่า : "ลูกเขยแสนดี ยังไม่รีบสั่งให้คนฆ่าพวกเขาอีก!"

เมื่อเห็นในจุดนี้แล้ว มุมปากของหยางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกเล็กน้อย

ตนเองจะต้องมีคุณธรรมและความสามารถขนาดไหน ถึงได้มีแม่ยายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้?

"แม่!"

เย่เมิ่งเหยียนก็พูดไม่ออก

เธอมองหลันซิน ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวด้วยความเขินอาย!

เมื่อครู่นี้ชัดเจนว่ายังร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เลย

ทำไมเพียงแค่กะพริบตา ก็เปลี่ยนสีหน้าท่าทางไปแล้วละ?

"แม่อะไรกันเล่า?"

หลันซินมองหยางเฟิง แล้วกล่าวสั่งว่า : "คุณยังนิ่งอึ้งทำอะไรอยู่? ยังไม่รีบไปจับพวกมันอีก!"

หยางเฟิงโบกมืออย่างจนใจ

เห็นเช่นนี้

องครักษ์มังกรสองสามคนก็เข้ามา เตรียมจะจับคน

เห็นเช่นนี้ หลันซินก็ภาคภูมิใจอย่างมาก

ดูท่าที่ตนเองพูดไปจะใช้ได้ผลอย่างมาก!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองหยางเฟิง

ไม่รู้ทำไม เธอพบว่าความเข้าใจที่ตนเองมีต่อลูกเขยคนนี้ ก็แทบจะว่างเปล่า

แต่แล้วเป็นอย่างไรละ?

เธอพูดกับตัวเองอย่างลำพองใจว่า : "หยางเฟิงนะหยางเฟิง! ไม่ว่าคุณจะเป็นใคร เพียงแต่ฉันเป็นแม่ของเมิ่งเหยียน คุณก็จะต้องฟังคำพูดของฉันไปชั่วชีวิต!"

"ต้องการฆ่าฉันหรือ? ต้องดูพวกแกว่ามีความสามารถหรือไม่?"

ขณะที่เธอกำลังลำพองใจอย่างมาก

จู่ๆ เย่ซิงก็ตะโกนขึ้นด้วยความโมโห

บนใบหน้าปรากฏความดุร้ายที่น่าหวาดกลัว

เห็นเขาเคลื่อนไหวรวดเร็วราวกับฟ้าแลบ

และมุ่งตรงเข้าหาหลันซิน