บทที่ 604

มองเห็นใกล้ที่จะมาถึงด้านหน้าตัวเองแล้ว

บนหน้าของหยางเฟิงไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่นิด

เพียงเห็นเขาคนเดียวเท้าเหยียบออกไป

คนรอบ ๆ ที่มองความคึกคักตะลึง

หรือว่าหยางเฟิงต้องการใช้พลังคนเดียว ต่อต้านปรมาจารย์สามพันคนของกุ่ยเหมินและศูนย์พันธมิตรบู๊เหรอ？

โอ้พระเจ้า！

นี่บ้าคลั่งมากไปแล้วจริง ๆ ！

คิดถึงที่นี่

ทุกคนต่างก็รู้สึกเหลือเชื่อ

พวกเขายอมรับว่าหยางเฟิงเก่ง

แต่คนเดียวต่อต้านสามพันคน

ในนั้นนี่ยังมีผู้คุมกฎสิบอีกทั้งเหลิงฉานผู้แข็งแกร่งของแดนปรมาจารย์ใหญ่สูงสุดชนิดนี้

นี่เดิมทีเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้！

หยางเฟิงประมาทมากไปแล้วจริง ๆ

ทุกคนต่างก็ดีใจบนความทุกข์ของคนอื่น มองฉากที่หยางเฟิงถูกฆ่าอยู่อย่างนิ่งดูดาย！

มองเห็นหยางเฟิงยืนออกมาคนเดียว

สีหน้าของผู้คุมกฎสิบกับเหลิงฉานและคนอื่น ๆ ต่างก็เขียวคล้ำขึ้นในพริบตา！

เห็นชัดว่าเป็นเรื่องที่ไม่สามารถทำสำเร็จได้ กลับต้องการเสแสร้งทำท่าทางสบาย ๆ ออกมาให้คนเพิ่มความเกลียดชัง！

“ฆ่าเขา！”

ผู้คุมกฎสิบคำรามเสียงดังด้วยความโกรธ

เพียงเห็นทุกคนจู่ ๆ เพิ่มระดับความเร็วขึ้น！

คนม้าสามพัน พลังแข็งแกร่งเหมือนสามารถวิ่งผ่านสายรุ้งได้

เหมือนวัวป่าสามพันตัวที่เข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง สามารถชนกระแทกทำลายของทั้งหมดที่ขวางอยู่ด้านหน้าของพวกเขา

มองเห็นที่นี่

จางเทียนซานกับไป๋หลิงหลงมีใบหน้าที่ตื่นเต้น

พวกเขาเดินขึ้นไปพูดต่อเสือขาวว่า“ท่าน พวกเราไม่ต้องการลงมือจริง ๆ เหรอ？”

ถึงแม้พวกเขารู้พลังของหยางเฟิงแข็งแกร่ง

แต่นี่เสี่ยงอันตรายมากแล้วจริง ๆ

ถ้าหยางเฟิงเกิดเรื่องขึ้น

พวกเขาก็ไม่มีชีวิตรอดแน่นอน

มองเห็นสีหน้าที่ตื่นเต้นของจางเทียนซานกับไป๋หลิงหลง

เสือขาวพูดอย่างดูถูกว่า“วางใจดีแล้ว！ พวกขยะจะเป็นคู่ต่อสู้ของท่านแม่ทัพได้ยังไง？ ย้อนกลับไปคิดสามปีก่อน ท่านอยู่ที่ชายแดนภาคเหนือจัดการคนเดียวทำให้ทหารใหญ่เฮงโน้วหนึ่งแสนคนตกใจจนถอยหนีไป！ สามพันคนนี้จิ้บจ๋อย！”

พูดถึงที่นี่

ในใจของเสือขาวอดไม่ได้ที่จะภาคภูมิใจช่วงหนึ่ง

เพราะการรบครั้งนั้นเขาได้พบเจอมาด้วยตัวเอง

หยางเฟิงคนเดียวม้าหนึ่งตัวปืนหนึ่งกระบอก ทำให้ทหารใหญ่เฮงโน้วหนึ่งแสนคนตกใจจนถอยหนีไป

นับตั้งแต่การรบครั้งนี้

หยางเฟิงถูกเจ้ามังกรประทานชื่อให้ว่าแม่ทัพเทพมรณะ！

เทพสงครามพิทักษ์โลก！

จากนี้กลายเป็นตำนานในทหาร！

ได้ยิน

ในดวงตาของจางเทียนซานกับไป๋หลิงหลงเปิดเผยท่าทางที่สงสัยออกมา

！

！