บทที่ 781

เขารีบพุ่งออกไป

เมื่อเดินออกมายังประตูใหญ่ด้านนอกคฤหาสน์

เขาก็ต้องตกตะลึง

เห็นเพียงด้านในคฤหาสน์ เต็มไปด้วยศพนอนอยู่แน่นขนัด

ศพเหล่านี้ ล้วนเป็นบอดี้การ์ดของเขา

กลิ่นเลือดลอยขึ้นมาคละคลุ้ง

ตึง!

เฉินเฉิงตกใจจนนั่งแน่นิ่งอยู่กับพื้น

น่ากลัว!

น่ากลัวมากจริงๆ!

ตกลงหยางเฟิงเป็นใครกัน?

ทำไมถึงมีศักยภาพที่น่ากลัวเช่นนี้?

ต้องเข้าใจว่าบอดี้การ์ดนับพันคนนี้ ทำให้ตระกูลเฉินกลายเป็นตัวพ่อใต้ดินในเมืองก่าง

บัดนี้ไม่มีเหลือแล้ว!

"ปีศาจ! แกมันเป็นปีศาจ!"

"กูจะฆ่ามึง!"

เฉินเฉิงหันหน้ากลับมา ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำทันที

เขากำกริชในมือแน่น แล้วพุ่งเข้าไปยังหยางเฟิง

ตุบ!

ไม่รอให้เฉินเฉิงมาถึงตรงหน้าของหยางเฟิง

เสือขาวก็ถีบเขาจนลอยออกไป

"ต้องการจะฆ่าท่านแม่ทัพเหรอ? ไม่เจียมตัว! ไอ้สวะ!"

เสือขาวแสดงสีหน้ายิ้มเยาะ

คนอย่างเฉินเฉิงเช่นนี้ ยังคิดจะฆ่าหยางเฟิงอีกเหรอ?

น่าตลกเสียจริง!

เฉินเฉิงนอนอยู่บนพื้น ด้วยสีหน้าหวาดผวา

เขาพบว่ากระดูกซี่โครงของตนเอง ถูกเสือขาวถีบจนหัก

เวลานี้

ฟ่านเจี้ยนถูกองครักษ์มังกรช่วยออกมา

"คุณหยาง ในที่สุดคุณก็มาแล้ว! ฉันยังคิดว่าตนเองจะไม่ได้พบคุณอีกแล้ว!"

"ฮือๆๆ ......"

ฟ่านเจี้ยนมาถึงตรงหน้าหยางเฟิง และร้องไห้โฮขึ้นมา

ฟ่านเจี้ยนใช้ชีวิตอยู่ดีกินดีเสมอมา

เข้ามาจงโจวในครั้งนี้

ไม่เพียงแต่จะต้องประสบความทุกข์ทรมาน

แต่ยังเกือบจะไม่มีชีวิตรอดอีกด้วย

เมื่อเห็นชายร่างใหญ่อย่างฟ่านเจี้ยนร้องไห้สะอึกสะอื้น

หยางเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะพูดไม่ออก

"เอาล่ะ ไม่ต้องร้องไห้แล้ว"

ได้ยินเช่นนี้

ฟ่านเจี้ยนก็หยุดสะอื้นไห้ทันที