บทที่ 964

ทั้งสองกอดกันร้องไห้

โดยเฉพาะหยางติ่งเทียน

น้ำตาของเขาไหลออกมาด้วยความสำนึกผิด!

เขาทำผิดต่อผู้หญิงคนหนึ่งแล้ว

จะทำผิดต่อผู้หญิงอีกคนไม่ได้

ตอนนั้นหากถ้าไม่ใช่เพราะเขาแม่ของหยางเฟิงคงไม่ตาย

ตอนนี้เขาจะมองดูผู้หญิงอีกคนหนึ่งมาตายเพราะเขาต่อหน้าต่อหน้าได้อย่างไร!

ขณะหยางเฟิงไม่รู้จะพูดอะไร

เขามีความรู้สึกที่มากมาย

ผ่านไปสักครู่หนึ่ง

"เฮ้อ……"

หยางเฟิงถอนหายใจ

"ตอนแม่กำลังจะตาย แม่ขอให้ยกโทษให้คุณ!"

“ถ้าฉันฆ่าคุณแม่คงไม่มีความสุข!”

“ผู้หญิงซื่อบื่อคนนั้นขณะที่กำลังจะตาย ยังคิดถึงแต่คุณและพูดถึงแต่คุณ!”

หยางเฟิงมองไปที่หยางติ่งเทียน

ความคิดถึงที่มีต่อแม่ทำให้น้ำตาเขาไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

เขาอยากจะฆ่าหยางติ่งเทียนจริงๆ

ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ปกป้องเขาและแม่

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา

แม่ของเขาคงจะไม่ตายเช่นกัน!

แต่……

เขาไม่สามารถฆ่าหยางติ่งเทียนได้

เพราะหยางติ่งเทียนเป็นพ่อของเขา

เพราะแม่ไม่อยากให้เขาฆ่าพ่อตัวเอง!

"อ๊าาา!"

"หรูเยียน! หรูเยียน!"

"ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษ! ฉัน หยางติ่งเทียนมันไม่ใช่คน!"

"อ๊าอ๊าอ๊าอ๊าอ๊า..."

ได้ยินเช่นนี้

หยางติ่งเทียนชายผู้เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ อดไม่ได้ที่จะตะโกนร้องไห้ออกมาทันที!

ผู้หญิงที่ฉันรักมากที่สุด

แม้แต่ขณะที่เธอกำลังจะตาย เธอยังคงคิดเผื่อเขา ยังคิดที่จะปกป้องเขา!

ไร้ค่า!

ฉันมันไร้ค่า!

เขาไม่สามารถปกป้องผู้หญิงที่รัก

จึงทำให้ผู้หญิงที่เขารักตายท่ามกลางความหิวโหยและหนาวเหน็บ