บทที่ 965

"คุณเป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง! และฉัน... ไม่ใช่ลูกผู้ชาย!"

เมื่อเทียบกับหยางเฟิงหยางติ่งเทียนรู้สึกละอายใจอย่างที่สุด

อย่างน้อยในเรื่องการรักผู้หญิง เขาก็ด้อยกว่าหยางเฟิง!

“ติ่งเทียนอย่าพูดแบบนั้น ในสายตาของฉันคุณคือผู้ชายที่ดีที่สุด!”

หลงโยวหลิงมองหยางติ่งเทียนด้วยความรักอย่างสุดซึ้ง

หยางติ่งเทียนหัวเราะทันที

เขาจับมือหลงโยวหลิง: "โยวหลิงเมื่อกี้คุณได้ยินไหม? เฟิงเอ๋อร์ ให้ฉันดีกับคุณให้มากๆ!"

“ฉันขอโทษ! ฉันขอโทษจริงๆ!”

"ที่ผ่านมาในใจผมไม่สามารถลืมหรูเยียนในใจได้ ดังนั้นผมจึงไม่กล้ายอมรับคุณ!"

“ผมปล่อยให้คุณรอเพียงลำพังนานเกินไป! ตั้งแต่วันนี้ผมจะไม่ทำให้เสียใจ!”

"ผมต้องการเรียนรู้จากเฟิงเอ๋อร์และเป็นผู้ชายคนดี!"

หลงโยวหลิงพยักหน้าอย่างแรง

น้ำตาไหลลงแก้มของเธอ

เธอขอบคุณหรูเยียน

ขอบคุณลูกชายที่ดีของหรูเยียน!

สักพัก ในขณะที่กำลังร้องไห้

ใบหน้าของหลงโยวหลิงมีความเขินอายเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ...

ขณะเดียวกัน บ้านตระกูลหลง!

"หยุนตงหยางกำลังจะตาย แกมีอะไรจะพูดอีกไหม"

ตัวของหลงกูเฉิงเต็มไปด้วยเลือด เขาจับคอของหยุนตงหยางด้วยมือข้างหนึ่งและพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หยุนตงหยางหัวเราะอย่างขมขื่น: "ผู้ชนะเป็นเจ้าผู้แพ้เป็นโจร วันนี้ตระกูล หยุนของฉันพ่ายแพ้ ฉันไม่มีอะไรจะพูด!"

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าไปตายซะ!”

ฉึก

ทันทีที่หลงกูเฉิงออกแรงคอของหยุนตงหยางก็หักทันที

ขณะนี้ลานบ้านของตระกูลหลงเต็มไปด้วยซากศพที่แน่นขนัด

ปรมาจารย์ตระกูลหยุนหลายพันคนถูกตัดหัว

เลือดรวมกันเป็นลำธารและกลายเป็นแม่น้ำเลือด

ทั้งตระกูลหลงศพกองเป็นภูเขาเลือดไหลเหมือนทะเล!

แต่หลงกูเฉิงก็หอบอย่างหนัก ใบหน้าของเขาซีดมาก

แม้ว่าเขาจะฆ่าหยุนตงหยางแล้ว แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน

หลงกูเฉิงหันมาและมองไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่สวมเสื้อคลุมสงครามสีแดงซึ่งอยู่ไม่ไกล และพูดด้วยสีหน้าซับซ้อน: "ขอบคุณ ผู้บัญชาการหงส์แดง!"

ผู้บัญชาการไม่คิดมาก่อนว่าตระกูลหยุนจะแข็งแกร่งขนาดนี้

หากไม่ใช่เพราะหงส์แดงนำคนมากะทันหัน