บทที่ 361 ถ้าแตะต้องเธอ ผมจะหักมือคุณ

ก๊อกก๊อก

ฉินเฟิงเคาะประตูของจูหลินชิง

“ใครน่ะ?”

จูหลินชิงเปิดออกและพบว่าเป็นฉินเฟิง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าในทันใด “ในที่สุดคุณก็มา ไม่ได้มาที่นี่มาหลายวันแล้ว ฉันคิดถึงคุณจัง เออใช่ คุณย่าของฉันบ่นถึงคุณอยู่ตลอดเวลา”

“ใช่ หลายวันแล้ว”

ฉินเฟิงเดินเข้าไป

เขาไม่มีต้องอาลัยอาวรณ์ในเมืองนี้ คนเดียวที่เขาห่วงใยคือผู้หญิงโง่ๆ คนนี้

เธอเป็นผู้หญิงที่เรียบง่ายและโง่เขลา

เป็นสาวบ้านนอก

ไม่ซับซ้อนและไร้เดียงสา

เธอน่ารักมาก

ค่อนข้างเหมือนกับลูกสาวตัวน้อยของเขา พูดตามตรง ตอนนี้เขาคิดถึงกั่วกั่วมาก อยากให้สาวน้อยโผลเข้าหาอ้อมกอดตน เรียกตนว่าพ่อด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน

แต่ทุกคนก็ต้องมาก่อน

เขาต้องชนะการต่อสู้ครั้งนี้ก่อนถึงจะกลับบ้านได้

หลังจากกลับบ้าน เขายังต้องจัดงานแต่งใหญ่ให้กับเด็กโง่ที่รอคอยตนมาหลายปีคนนี้อีก

นี่คือเหตุผลที่เขาไม่อยู่ในสนามรบตอนนี้ สาเหตุหลักมาจากการที่เขาพาทหารม้าหมาป่ามา และทหารม้าหมาป่าก็ถูกพาออกไปแล้ว กองทหารใหม่ฉินเฟิงได้มอบให้กับซูหยางแล้ว กองมังกรฟ้าย่อมถูกนำโดยมังกรฟ้า ส่วนกิจการภายในของเมืองเทียนหนานได้ส่งต่อให้กับซูมู่

ดังนั้นในแว่บแรก ดูเหมือนเขาจะไม่มีอะไรทำ

นี่คือสิ่งที่ผู้นำที่แท้จริงควรทำ ถ้าเขาทำทุกอย่างด้วยตัวเอง แล้วจะมีลูกน้องไว้ทำไม

ดังนั้นภารกิจของเขาในตอนนี้ก็คือรอ

รอให้คนรับช่วงต่อทั้งสองเกิดปะทะกัน!

จะได้มาดูสาวน้อยซื่อบื้อคนนี้ด้วย

สาวน้อยคนนี้ได้โทรหาเขาหลายครั้ง

“คุณย่า ฉินเฟิงมาแล้ว พี่ชายที่ช่วยชีวิตคุณย่าเอาไว้ไงคะ” จูหลินชิงพาฉินเฟิงไปที่หน้าเตียง ชี้ไปที่ฉินเฟิงและแนะนำให้คุณย่าของเธอรู้จัก

แถมยังเรียกเขาว่าพี่ชายอีก

อันที่จริงการเรียกแบบนี้ก็ไม่ผิด แน่นอน จะเรียกเขาว่าคุณอาก็ได้

เพราะฉินเฟิงก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว

“พ่อหนุ่ม ขอบคุณมาก ขอบคุณมากๆ จริงๆ ฉันเกือบจะถูกฝังแล้ว แถมยังสร้างปัญหาให้กับคุณมากมายอีก โดยเฉพาะเจ้าเด็กโง่คนนี้ โง่เสียจนไม่รู้ว่าถูกคนอื่นหลอกอยู่บ่อยๆ”

คุณย่าถอนหายใจให้จูหลินชิง

เธอก็ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงมีหลานสาวที่ซื่อบื้อแบบนี้

“เฮ้อ คุณย่า ฉันไม่ได้โง่ขนาดนั้นเสียหน่อย”

จูหลินชิงออดอ้อนเอาแต่ใจ

“ทุกคนรู้ดีว่าเธอโง่หรือเปล่า”

คุณย่ากลอกตาใส่จูหลินชิง

อันที่จริงเธอก็รู้ว่าจูหลินชิงไม่ได้โง่ แต่ไร้เดียงสา เธอเติบโตขึ้นมาในชนบท ไม่มีการหลอกลวงกันมากนัก เธอไม่ได้คิดอะไรมาก จึงค่อยๆ หล่อหลอมอุปนิสัยแบบนี้ขึ้นมา

แต่เธอก็รู้ว่าคนที่มีอุปนิสัยแบบนี้เมื่ออยู่ในโลกภายนอกจะต้องเสียเปรียบ

แล้วคุณย่าก็หันมาหาฉินเฟิงและพูดว่า “พ่อหนุ่ม คุณเป็นเพื่อนของหลินชิง ถ้าอย่างนั้นก็รบกวนคุณช่วยสอนเธอหน่อย อันที่จริงชีวิตของสาวน้อยคนนี้ก็ขมขื่นเช่นกัน ตอนนั้นพ่อของเธอยังเป็นชายหนุ่มที่มีความสามารถและหล่อเหลา แต่ต่อมาเมื่อแม่ของเธอเสียชีวิตจากการคลอด ส่วนพ่อก็ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ คุณยายของเธอก็มีสุขภาพไม่ดี แถมยังอยู่ในชนบท สุดท้ายพ่อของเธอก็ต้องกลับไปที่ชนบท”

“เธออยู่ที่นี่มาสิบแปดปีแล้ว ลำบากไม่น้อย ขาดแม่ตั้งแต่เด็ก พ่อก็ยังมาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ในตอนนั้นอีก กลายเป็นคนไม่พูดไม่จา อารมณ์รุนแรง แถมยังต้องคอยดูแลยาย ตอนนี้ยังต้องมาดูแลคนแก่อย่างฉันอีก”

“หลินชิง ลำบากเธอมามากแล้ว”

คุณย่าลูบผมของจูหลินชิงและพูดด้วยความเสียใจ

“ไม่เป็นไรค่ะ”

จูหลินชิงส่ายหน้า “ฉันรักคุณย่าและคุณยาย รักพ่อด้วย แม้ว่าเขาจะใจร้ายกับฉันบ่อยๆ แต่ฉันก็ยังรักเขา”

“เขามักจะใจร้ายกับคุณเหรอ?”