บทที่ 362 งานเลี้ยงเพื่อนนักเรียน?

“ฮ่า”

กัวฉียิ้มเยาะ แต่เมื่อเห็นสายตาของฉินเฟิงเธอก็ยังกลัวเล็กน้อย จึงรีบชักมือกลับแล้วพูดว่า “ได้ๆๆ ฉันจะไม่แตะต้องเธอ แต่ฉันว่าที่เธอกล้าแต่งตัวบ้านนอกมาเดินบนถนนแบบนี้ ที่แท้ก็มาล่าผู้ชาย”

“ไม่น่าแปลกใจเลย ผู้หญิงอย่างเธอเหมาะที่จะอยู่บนภูเขาไปชั่วชีวิต ไม่สมควรที่จะออกมาข้างนอก ไม่มีปัญญาแม้แต่จะสวมเสื้อผ้าแบรนด์เนม” ผู้หญิงอีกคนกล่าว

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับคุณล่ะ?”

ฉินเฟิงยืนขวางอยู่หน้าจูหลินชิง กล่าวอย่างเย็นชา

“ทำไมถึงไม่เกี่ยวล่ะ ฉันเป็นเพื่อนนักเรียนของเธอ เป็นเพื่อนที่ดีของเธอ เป็นเพื่อนร่วมชั้นที่มหาวิทยาลัยมาสี่ปี จะมองข้ามมิตรภาพนี้ได้อย่างไร ใช่ไหมหลินชิง”

กัวฉีประสานมือมองไปทางจูหลินชิง

“เป็นเพื่อนนักเรียนของฉัน แต่ว่า...”

จูหลินชิงพูดไม่จบประโยค

เธอไม่อยากพูดออกมา

เพราะถ้าพูดออกไปจะเป็นการฉีกหน้า

เธอไม่อยากฉีกหน้าใคร

ถึงอย่างไรก็เป็นเพื่อนร่วมชั้น

แต่เธอไม่อยาก ก็ไม่ได้หมายความว่ากัวฉีจะไม่อยากด้วย เพราะถึงอย่างไรพวกเธอก็ชอบรังแกลูกเป็ดขี้เหร่ตัวนี้มากที่สุดในโรงเรียน ต่อมาเมื่อเป็นวันหยุด พวกเธอก็ไม่ได้รังแกผู้หญิงบ้านนอกคนนี้มาระยะหนึ่งแล้ว จึงคิดปรารถนามาโดยตลอด

ครั้งนี้กว่าจะมาพบกันไม่ใช่ง่ายๆ พวกเธอจะยอมรามือง่ายๆ ได้อย่างไร

ในเวลานี้ แววตาของกัวฉีเป็นประกายเหมือนคิดอะไรออกบางอย่าง เธอพูดกับ จูหลินชิงทันที “อ้อ หลินชิง เธอกำลังจะไปซื้อกับข้าวเหรอ? ไม่ต้องซื้อแล้ว เธอจำไม่ได้เหรอว่าคืนนี้มีงานเลี้ยงเพื่อนนักเรียน ทุกคนต้องไปนะ เธออาจจะไม่ได้รับแจ้ง จัดที่โรงแรมหนานปิงนะ ไปกินข้าวกัน ไม่ต้องซื้อกับข้าวอะไรแล้ว”

“งานเลี้ยงเพื่อนนักเรียน?”

จูหลินชิงถึงกับอึ้งไป

มีงานเลี้ยงเพื่อนนักเรียน แต่ทำไมเธอถึงไม่รู้

“ทำไมล่ะ เธอไม่เชื่อเหรอ? หลิวโหรว ไหนเธอบอกหล่อนไปซิว่า คืนนี้มีงานเลี้ยงเพื่อนนักเรียนจริงไหม” กัวฉีตะโกนบอกคนที่อยู่ข้างหลัง

มีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ข้างหลัง แม้ว่าจะลงจากรถมาแล้ว แต่ก็ได้แต่ยืนอยู่ข้างหลัง ไม่ได้พูดหรือทำอะไรเลย เอามือกอดอก ยืนอยู่ข้างหลังเงียบๆ

แต่เมื่อกัวฉีเรียก เธอก็ยังคงนิ่งเงียบอยู่

“เป็นอะไรไป หลิวโหรว ฉันเรียกเธอก็ยังนิ่ง?”

ประกายความเย็นชาปรากฏขึ้นบนดวงตาของกัวฉี

“เปล่า”

หญิงสาวที่ชื่อหลิวโหรวส่ายหน้าซ้ำๆ แล้วเดินไปหาจูหลินชิงพร้อมกับฝืนยิ้มออกมา “หลินชิง กัวฉีไม่ได้โกหกเธอ เดี๋ยวจะมีงานเลี้ยงเพื่อนนักเรียนจริงๆ ฉันจำได้ว่าพวกเราส่งข้อความถึงเธอ เธอไม่ได้รับหรือว่ามีคนเล่นมือถือของเธอแล้วเผลอลบไปล่ะ”

แม้ว่ารอยยิ้มจะดูปลอม แต่เธอก็พูดความจริง

ทำหน้าเหมือนมีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริงๆ

“จริงเหรอ?”

จูหลินชิงมองไปที่หลิวโหรว เพื่อนที่ดีที่สุดของตนเอง

ตอนที่อยู่ในมหาวิทยาลัย เธอยังมีเพื่อนอยู่จำนวนหนึ่ง เพื่อนที่ดีที่สุดหนึ่งในนั้นก็คือหลิวโหรวคนนี้ ฐานะทางบ้านของหลิวโหรวไม่ค่อยดี กระท่อนกระแท่นมาโดยตลอด พวกเธอต้องทำงานนอกเวลาเพื่อหาเงินเรียน

“ฉันเชื่อเธอ”

สุดท้ายจูหลินชิงก็ยิ้มออกมา

“ถ้าเชื่อก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ขึ้นรถเถอะ พวกเราจะพาเธอไปที่นั่น”

เมื่อได้ยินคำพูดของจูหลินชิงแววตาของกัวฉีก็เปล่งประกายด้วยความยินดี จากนั้นเธอก็พาจูหลินชิงขึ้นรถ ฉินเฟิงยิ้มมุมปากและขึ้นรถเช่นกัน

“คุณขึ้นมาทำไม?”

แต่มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นลูกน้องของกัวฉี ดุใส่ฉินเฟิง

“ให้เขามาเถอะ เขาเป็นคนของจูหลินชิง เธอน่าจะรู้ว่างานเลี้ยงเพื่อนนักเรียนในวันนี้ จะมีเพื่อนนักเรียนมากมายมาร่วมงาน ถึงตอนนั้นก็ให้ทุกคนเห็นว่าจูหลินชิงที่เป็นนักเรียนที่ดี รักการเรียน ไม่ยุ่งเรื่องความรักมาตลอดได้แฟนที่ไส้แห้ง ไม่ใช่ๆๆ แฟนที่ดีขนาดไหน ดูปากฉันสิ เผลอไม่ได้ต้องพูดเรื่องจริงออกมา”

กัวฉีขับรถ น้ำเสียงมีความประชดประชันและตื่นเต้น