บทที่ 388 รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก（7）

กองทัพทั้งหมดกำลังเคลื่อนไหว

และคำสั่งถูกสั่งต่อไปเรื่อยๆ

ผู้บังคับบัญชาเหล่านี้ ล้วนได้รับคำสั่งเบื้องบนก่อนหน้านี้ เมื่อมีคำสั่งลงมา ควรจะร่วมมืออย่างไร ผู้ที่สามารถเป็นผู้บังคับบัญชาการได้ล้วนไม่ใช่คนโง่ ดังนั้น ตั้งแต่เริ่มต้น เฉินชิวสุ่ยไม่ได้คิดจะจับผู้บังคับบัญชาคนหนึ่งมาเป็นเฉลย

ซึ่งมันมีความเสี่ยงมากเกินไป

โอกาสมีแค่ครั้งเดียวเท่านั้น

“ทิศตะวันออกที่สาม”

ทหารนายหนึ่ง เดินมาหยุดตรงหน้าของหมาป่าดำ และรายงานคำสั่งที่ได้รับก่อนหน้านี้ ทิศตะวันออกที่สาม แต่เขารายงานกับเฉินชิวสุ่ยเป็นหลัก เขารู้ดีว่าตอนนี้เฉินชิวสุ่ยเป็นเจ้านาย

“ว่ายังไง？”

หมาป่าดำถามกับเฉินชิวสุ่ย

“ไปทางทิศตะวันตกสามไมล์”เฉินชิวสุ่ยกล่าว

“ไปทางทิศตะวันตกสามไมล์”

หมาป่าดำรับคำสั่งในทันที

แต่หลังจากที่รับคำสั่งเสร็จสิ้น แล้วถามกับเฉินชิวสุ่ยว่า“ทำไมถึงบอกว่าเป็นตะวันออกที่สาม เราต้องย้ายไปทางทิศตะวันตก？”

“ค่ายกลปากว้าพลังสองขั้ว พลังสองขั้วค่ายกลปากว้า ลมตะวันออกอยู่ทางทิศตะวันตก ดังนั้นจะต้องเดินไปทางทิศตะวันตก”เฉินชิวสุ่ยกล่าว

หมาป่าดำพยักหน้า

เหมือนจะเข้าใจแล้ว

แต่ไม่เข้าใจ เขาที่เป็นคนบ้าระห่ำ จะไปเข้าใจอะไร

อีกทั้งตอนนี้ถึงเขาจะไม่ใช่คนบ้าระห่ำ แต่ก็เป็นนักยุทธศาสตร์คนหนึ่ง ถึงจะเป็นซูหยาง ก็อาจจะไม่เข้าใจก็ได้ ค่ายกลปากว้าพลังสองขั้ว ซับซ้อนเกินไปแล้ว ถ้าไม่ใช่ตระกูลเฉิน

คนรุ่นหลังได้ศึกษาวิชาสงคราม และการก่อตัว

และเขา เฉินชิวสุ่ย ก็เป็นอัจฉริยะของตระกูลเฉินในรุ่นนี้อีกด้วย

ไม่อย่างนั้น ถ้าเปลี่ยนเป็นอีกคน อาจจะไม่เข้าใจก็เป็นได้

แต่ความเป็นจริงแล้ว คำสั่งของฝ่ายศัตรูก็คือ ให้เดินทัพตามค่ายกลปากว้าพลังสองขั้ว ที่เดินอยู่ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ เฉินชิวสุ่ยไม่รู้ว่าฝ่ายศัตรูจะเดินไปในทิศทางไหนกันแน่ จึงทำได้เพียงแค่คาดเดาเท่านั้น

นี่คือการเดิมพัน

เดิมพันว่าพรสวรรค์ของตัวเอง จะสามารถต้านทานกับสิ่งที่คาดเดาไม่ได้ได้หรือไม่

“รายงานครับ ทิศเหนือที่เจ็ดครับ”

ผ่านไปไม่นาน ทหารนายนั้นก็กลับมารายงานอีกครั้ง

“ย้ายไปสองไมล์ทางเหนือ”

เฉินชิวสุ่ยกล่าว

คราวนี้หมาป่าดำไม่ได้ถาม เสียงของเฉินชิวสุ่ย เบาลงเรื่อยๆ ลมหายใจของเขาก็แผ่วลง เขาไม่กล้าถามอะไรอีกแล้ว เขากลัวว่าถ้าเกิดถามอะไรมาก คนผู้นี้จะขาดใจตาย

“ยืนอยู่กับที่ไม่เคลื่อนไหว”

ผ่านไปไม่นาน ทหารนายนั้นก็กลับมารายงานอีกครั้ง

“ยืนอยู่กับที่ไม่เคลื่อนไหว”

เฉินชิวสุ่ยกล่าว

และก็เป็นอย่างนั้นอีกหลายคำสั่งการ เฉินชิวสุ่ยก็ตอบกลับ

และคราวนี้ มันก็ถูกส่งกลับไปที่เต๊นท์ของหนานเยว่ ทัพใหญ่ไม่มีปัญหาอะไร มีหน่วยรับผิดชอบสำรวจธง ไม่มีปัญหาใดๆทั้งสิ้น

“นี่ไม่ถูกต้องสิ ไม่มีปัญหาอะไร งั้นปัญหาอยู่ที่ไหนล่ะ？”

เมื่อข่าวถูกส่งกลับมา ภายในเต๊นท์ก็เริ่มวิตกกังวล

นี่ไม่เหมือนกับที่เขาคิด ก่อนหน้านี้เลย

กำลังครุ่นคิดว่า ขอแค่ขบวนเคลื่อนตัว ก็ต้องพบอย่างแน่นอน

แต่ตอนนี้กลับพบว่า ทัพใหญ่เคลื่อนตัว อีกทั้งยังไม่ได้เคลื่อนตัวธรรมดา เหลืออีกแค่รอบเดียว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้เปิดเผย สิ่งนี้ทำให้นักยุทธศาสตร์รู้สึกสงสัยเป็นอย่างมาก

“เป็นไปได้ไหมว่า ศัตรู ไม่ได้เป็นเหมือนกับที่เราพูดกัน อาศัยจังหวะนี้แทรกซึมเข้ากองทัพของเรา ไม่อย่างนั้น เกิดความผิดพลาดแบบนี้ จะไม่ออกมาได้ยังไง？”

“ใช่ มีความเป็นไปได้”

“หรือพวกเขาอาจจะ ยังอยู่ตรงกลาง กำลังรวบรวมแรง เพื่อเตรียมจะบุก”

“จอมพลโจง ผมขอให้ตีวงล้อมให้แคบลงครับ”

เหล่านายพล ต่างคิดว่า ต้องไม่เป็นอย่างที่พวกเขาคิดไว้แน่ ที่ถูกแทรกซึมเข้ามา

แต่ทว่า โจงชิวไม่ได้สนใจคนเหล่านั้น แต่หันไปมองเปียนเซิงหยง“คุณคิดว่าไง？”

“กระผม คิดว่า อีกฝ่ายอาจจะเป็นยอดฝีมือ”

เปียนเซิงหยงกล่าว