บทที่ 389 รุ่งอรุณหลังวันสิ้นโลก（8）

“องครักษ์มืดทั้งสามสิบสองนายทำภารกิจสำเร็จ แต่ไม่มีใครรอดครับ”

หัวหน้าองครักษ์มืดที่อยู่ข้างๆหมาป่าดำ กล่าวรายงาน

ภารกิจสำเร็จแล้ว

แต่ ก็ตายทั้งหมดเช่นกัน

“ลำบากหน่อยนะ”

หมาป่าดำอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่พูดอะไร และท้ายที่สุด ก็พูดออกสามคำนั้นออกมา

“นี่คือภารกิจของเราครับ”

หัวหน้าองครักษ์มืด หลังจากพูดประโยคนี้จบ ก็เริ่มซ่อนตัวทันที

ใช่แล้ว

ภารกิจ

พวกเขาทำภารกิจสำเร็จแล้ว โดยที่ไม่เคยกล่าวโทษแม้แต่น้อย

“ต่อไปล่ะครับ？”

หมาป่าดำ หันไปถามเฉินชิวสุ่ยอีกครั้ง

ก่อนหน้านี้ เฉินชิวสุ่ยได้ออกคำสั่ง ให้องครักษ์มืดไปลอบสังหารนายทหารที่ถือธงของอีกฝ่าย เห็นได้ชัดว่า ภารกิจสำเร็จแล้ว แต่คนก็ตายไปมากพอสมควร เนื่องจากในกองทัพ คนที่ลอบสังหารฝ่ายศัตรู หลังจากที่สังหารเสร็จ จะไม่สามารถหนีรอดไปได้

แน่นอนว่า ถ้าหากสามารถลอบสังหารผู้บังคับบัญชาการได้จะเป็นเรื่องที่ดีกว่า

แต่ทว่า ผู้บังคับบัญชาไม่เหมือนกับทหารถือธง รอบข้างมีแต่คนปกป้อง ก่อนหน้านี้เหตุผลที่พวกเขาฆ่าผู้บังคับบัญชาคนนั้น พวกเขามีคนเยอะกว่า อีกทั้งคนที่ลงมือก็เป็นหัวหน้าองครักษ์มืด

เป็นผู้แข็งแกร่งคนหนึ่ง

นี่คือการลอบสังหาร

ไม่อย่างนั้น การฆ่าผู้บังคับบัญชาฝ่ายตรงข้ามคนหนึ่ง นั่นเป็นเรื่องที่ยากมากๆ

“ต่อไป ให้กองกำลังทหารม้าหมาป่าทั้งสามบุกไปทางทิศตะวันตก ทหารถือธง ของกองกำลังทั้งสามทางทิศตะวันตกตายไปหมดแล้ว หลังจากนั้น เราจะไปทางทิศตะวันออก”เฉินชิวสุ่ยกล่าว

ในความเป็นจริง ตอนนี้พวกเขาอยู่วงรอบที่สอง

เพราะ ทหารม้าหมาป่าได้ฆ่ากองกำลังตายไปหมดแล้ว จึงบุกเข้ามาในรอบที่สองได้ กองกำลังที่ฆ่าก็คือกองกำลังที่พวกเขากำลังอยู่ แน่นอนว่า ทั้งสองฝ่ายได้เพียงแต่วางท่าเท่านั้น แฝงตัวเข้ามาในรอบที่สอง

“ดี”

หมาป่าดำรับคำสั่งอีกครั้ง

ผ่านไปไม่นาน ทหารม้าหมาป่าก็บุกไปทางทิศตะวันตก

และพวกเขาก็บุกไปทางทิศตะวันออก

และในเวลานี้เอง ภายในเต๊นท์ของหนานเยว่ โจงชิวเอาแต่มองแผนที่จำลองนั้น หลังจากนั้นก็มีทหารนายหนึ่งเข้ามารายงาน“โจงชิว ศัตรู บุกมาทางทิศตะวันตกของเราครับ จะขอกำลังเสริมไหมครับ？”

“ทิศตะวันตก？”

ทุกคนตกตะลึง เมื่อครู่อยากจะบอกให้ส่งกำลังเสริมไปที่ทิศตะวันตก

ทัพใหญ่จะแตกไม่ได้เด็ดขาด

แต่ว่า โจงชิวกลับใช้มือข้างหนึ่งชี้ไปที่ทางทิศตะวันออก“ไปทางทิศตะวันออก เคลื่อนขบวนไปล้อมทางทิศตะวันออก”

“ครับ”

ทหารผู้ส่งสารออกไป

เขาไม่ต้องการฟังคำสั่งจากคนอื่นๆ เขาฟังแค่คำสั่งของจอมพลโจงคนเดียวก็พอแล้ว

“เพราะอะไรหรอครับ？จอมพลโจง？”

คนอื่นไม่เข้าใจ จึงพากันเอ่ยถาม

“ไปยังทิศตะวันตก เป็นการล้อมและปราบปรามทหารม้าหมาป่านั่น แต่ทางทิศตะวันออก ก็จะเผยให้เห็นช่องโหว่ และช่องโหว่นี้ ก็ง่ายต่อการฉีกขาด หลังจากที่ฉีกขาด ทัพใหญ่ก็จะเกิดความวุ่นวาย สุดท้าย ทหารม้าหมาป่านั่น ก็จะอาศัยโอกาสนี้หนีรอดไปได้ ไม่พูดคงจะไม่ได้ ว่าเรากำลังเผชิญหน้ากับยอดฝีมือ แต่ว่า ก็ต้องประพฤติตนให้ถูก”

โจงชิวค่อยๆเอ่ย

ทันใดนั้น กองทัพหนานเยว่ เหมือนจะไล่ตามไปที่ทิศตะวันออก แต่ความเป็นจริงแล้วไปทางทิศตะวันตก

แต่หลังจากที่ไปถึงทิศตะวันตก ก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ ทันใดนั้นก็มีคนกลับมารายงานโจงชิวว่า“จอมพลโจงครับ คนของเรา ไม่พบความผิดปกติอะไรครับ”

“……”

ภายในเต๊นท์กลับมาเงียบอีกครั้ง

แม้แต่โจงชิวยังเงียบลง มองดูแผนที่จำลองนั่น“ทิศตะวันออก？เป็นไปไม่ได้ ไปทางทิศตะวันออก ไม่มีทางรอดแน่”

ทิศตะวันออกเป็นเพียงแค่เหยื่อล่อเท่านั้น

ทุกคนดูออก

“กองกำลังนี้ หายไปแล้ว？”

มีคนถามออกมาอย่างอดไม่ได้

หากองกำลังนี้ไม่พบภายในชั่วพริบตา