บทที่ 396 อิ่นหนิงหยู่มาแล้ว

ฉินเฟิงเตรียมจะจากไปอีกครั้ง แต่ว่า ในเวลานี้หลัวซินหย่ามาที่ข้างกายเขา

“หนุ่มหล่อ ขอบใจนะ”

หลัวซินหย่าเข้ามาพูดขอบคุณ

“อืม”

ฉินเฟิงตอบอย่างเย็นชา จากนั้นก็เตรียมจะจากไป

แต่ว่า ในเวลานี้หลัวซินหย่าดึงเขาไว้ แล้วก็พูดว่า “ครั้งนี้ขอบใจความมีน้ำใจของนายมาก ฉันเลี้ยงข้าวนายแล้วกัน รถของฉันอยู่ที่นี่”

เธอเอากุญแจรถออกมา กดทีหนึ่ง ที่ไม่ไกลนัก รถเฟอร์รารี่มีเสียงดังขึ้น

ที่จริงแล้วเธอก็แค่มาเสแสร้งเท่านั้น

เธอรู้ ท่าทางเย็นชาอย่างคนผู้นี้ ไม่มีทางตอบตกลงแน่นอน

แต่ที่คาดไม่ถึงก็คือ ฉินเฟิงกลับตอบตกลง

“ได้สิ หิวพอดีเลย”

ฉินเฟิงพยักหน้า

จากนั้นก็ขึ้นรถ

ทิ้งไว้เพียงหลัวซินหย่ายืนว้าวุ่นใจอยู่คนเดียว คนๆนี้นิสัยยังไงกันแน่เนี่ย เธอเริ่มไม่เข้าใจแล้วนะ

แต่ว่า เห็นว่าฉินเฟิงขึ้นรถไปแล้ว เธอเองก็ขึ้นรถ แต่เพิ่งขึ้นรถ ฉินเฟิงก็พูดว่า “ไปที่ที่ลับตาคนหน่อย ใช่สิ อย่าขาดเข็มขัด เดี๋ยวจะไม่สะดวก”

“โอเค”

หลัวซินหย่าพยักหน้า

แต่ในใจความประทับใจที่มีต่อคนๆนี้กลับน้อยลงจนถึงขีดสุด ก็คิดว่าคนๆนี้เป็นผู้ชายดีๆที่ไม่ยุ่งวุ่นวายกับผู้หญิงซะอีก ไม่คิดเลยว่าจะเป็นผู้ชายอนาจารโรคจิตแบบนี้

ไปที่ที่ลับตาคน ทำอะไร?

กินข้าว?

กินข้าวไม่ใช่ว่าควรไปที่ที่มีคนเยอะหน่อยหรือไง

คาดว่า เขาคงไม่ได้เตรียมจะไปกินข้าว

แต่ไปทำเรื่องเลวร้าย

แล้วยังห้ามขาดเข็มขัด ยังพูดอีกว่าเพราะจะไม่สะดวก ทำอะไรไม่สะดวก?

ทำเรื่องเลวร้ายไม่ใช่หรือไง

ทีนี้ ความประทับใจที่มีต่อคนๆนี้ไม่มีความรู้สึกที่ดีเหลืออยู่เลยสักนิด ที่แท้ก็เป็นคนที่อยากได้ตัวเธอเช่นกัน แต่ว่าเธอก็ยังขับไปยังสถานที่ที่ลับตาคน

ขับตรงไปยังเมืองร้าง

ที่นั่น ไม่ค่อยมีคน

หลังจากที่ขับมาครึ่งชั่วโมง ใกล้จะถึงเมืองร้างแล้ว ฉินเฟิงถึงได้เอ่ยปากพูดว่า “ครั้งแรกที่ทำอย่างนี้?”

“……”

เมื่อพูดอย่างนี้ เส้นเอ็นบนใบหน้าของหลัวซินหย่าก็ผุดออกมา

อะไรที่เรียกว่าทำแบบนี้ครั้งแรก?

พูดอย่างกับว่าเธอเป็นไก่อย่างนั้นแหละ

ความอ่อนโยนสง่างามของเธอ แทบจะกลั้นไว้ไม่อยู่แล้ว นี่มันคนอะไรกันเนี่ย

แต่ว่า วินาทีต่อมา คำพูดของฉินเฟิง ทำเอาเธออึ้งไป

“ฉันหมายถึงการเป็นนักฆ่า”

ฉินเฟิงพูดนิ่งๆ หลังจากที่เหลือบมองหลัวซินหย่า ก็พูดอีกว่า “ประสบการณ์ของเธอมันแย่เกินไป แต่ละด้านล้วนไม่ผ่าน ถึงแม้จะใส่เซ็กซี่ แต่มีดเล็กสองเล่มที่เท้าของเธอ เพียงแค่อยู่ในจุดเฉพาะตัว ก็สามารถของเห็นได้ แล้วการแสดงก็ยังไม่ค่อยดีด้วย”

เมื่อพูดอย่างนี้ หลัวซินหย่าทั้งอึ้งแล้วก็ไม่พอใจ

เธอเป็นถึงนักแสดง

แต่กลับพูดว่าการแสดงของเธอไม่ผ่าน

หมายความว่ายังไง

พูดมา เธอแสดงได้แย่ขนาดนี้เลยหรอ

“แต่ยังไง เหมือนว่าเธอจะได้ภารกิจมา แต่ดูไม่ค่อยอยากจะฆ่าฉัน แค่เข้าร่วมสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์มาเล่นเฉยๆงั้นหรอ?” ฉินเฟิงพูด

เขาสามารถรู้สึกได้ ผู้หญิงคนนี้ ไม่มีไอสังหารต่อเขา

ถึงขั้นที่ยังมีความรู้สึกเล่นๆ

“ก็ได้ ฉันยอมรับ หลายปีก่อนฉันเข้าร่วมสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ เป็นนักฆ่ามือทองของสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ ภารกิจก็คือลอบฆ่านาย แต่ว่าคาดไม่ถึง ถูกนายรู้เข้าแล้ว”

หลัวซินหย่าเบะปาก พูดอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

แต่กลับถูกรู้เข้าแล้ว

เธอก็คิดว่าการแสดงของเธอนั้นดีไร้ที่ติซะอีก

“จากนั้น เธอก็ยอมแพ้?” ฉินเฟิงถาม