บทที่ 398 ไม่กลับไปหรือ

“มาแล้วจริงๆหรอ?”

อิ่นหนิงหยู่มึนงง ตอนนี้เธอร้องไห้ออกมาแล้ว เพียงแค่ตะโกนในตอนที่มีอันตรายก็เท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าจะมาแล้วจริงๆ จึงหันไปมองทิศทางนั้นทันที

แล้วน้ำตาก็ไหลรินออกมาด้วยความดีใจทันที

เพราะว่า เขามาแล้วจริงๆ

“มาแล้วจริงๆสินะ?”

ทุกคนเองก็หันหน้าไปมอง

ในทิศทางนั้น มีคนๆหนึ่งเดินออกมา ใส่เสื้อผ้าธรรมดา แต่ใบหน้าสง่างามเหมือนกับรูปปั้น หน้าตาเฉียบคม คิ้วดกสวยงาม ออร่าโดดเด่น ทำให้ผู้คนมองดูอยู่นาน

“คนนี้คือ?”

ท่านหลิวอึ้งไป

ไอ้หนุ่มจากไหนกัน

แล้วตะโกนออกไปทันทีว่า “ไอ้หนุ่ม รีบไปซะ ไปเรียกคนมา นายขวางคนมากมายขนาดนี้ไม่ไหวหรอก”

เรื่องเมื่อกี้ คนคิดว่าเป็นแค่ความบังเอิญเท่านั้น

ยังหนุ่มเกินไป

ไอ้หนุ่มแบบนี้ สู้กับคนมากมายขนาดนี้ไม่ไหวหรอก

แต่ว่า เขาเพิ่งพูดจบ ไอ้พวกที่ต่อสู้กับเขาเมื่อกี้ ต่างก็รีบหันหลังหนีกันทันที สีหน้าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก จะไม่หนีได้ยังไงกัน พวกมู่หรงเจียงเสว่ไม่รู้ว่าคนท่านนี้คือใคร

แต่ว่า พวกเขารู้

คนท่านนี้ ทำไมถึงได้มาเร็วขนาดนี้

พวกเขาไม่รู้ ภารกิจของหลัวซินหย่าล้มเหลว ไม่เพียงแค่ล้มเหลว แต่หลัวซินหย่ายังหักหลังด้วย บอกข้อมูลให้กับฉินเฟิง นี่จึงทำให้ฉินเฟิงมารวดเร็วขนาดนี้

“อยากหนี? ฉันให้พวกนายไปแล้วหรอ?”

ในเวลานี้ สายตาของฉินเฟิงกวาดมอง

ทันใดนั้น นักฆ่าพวกนั้น ขาที่เดิมทีคิดอยากจะก้าวขยับก็หยุดนิ่งในทันที

เพราะว่า พวกเขารู้สึกได้ว่าถ้าหากก้าวออกไป พวกเขาก็จะต้องตาย

นี่คือไอสังหาร

ไอสังหารที่แพร่กระจายออกมาของฉินเฟิงที่ได้มาจากการฆ่าคนมากมาย รุนแรงน่ากลัวมากกว่าทุกคน

พวกเขาไม่สามารถอดทนไหว

ทุกคนล้วนขาอ่อนล้มลงกับพื้น สีหน้าหวาดกลัว ไม่กล้าขยับ

ส่วนท่านหลิวที่อยู่ด้านข้าง ถึงแม้ว่าจะสัมผัสไม่ถึงไอสังหารนี้ แต่จากการที่ฝึกฝนการต่อสู้มานานหลายปี เขาก็รู้ได้ว่านี่เป็นเพราะไอสังหาร สีหน้าตกใจขึ้นมาทันที ไอ้หนุ่มนี่เป็นใคร

ถึงได้แข็งแกร่งมากขนาดนี้

แค่เพียงความน่าเกรงขาม ก็ทำเอาทุกคนตกใจกันหมด

“พี่เขย”

อิ่นหนิงหยู่พุ่งเข้าที่อ้อมกอดของฉินเฟิงแล้วก็ร้องไห้ออกมา

เรื่องเมื่อกี้ ทำเอาเธอตกใจมากจริงๆ

แม้จะซนยังไง แต่สุดท้ายก็ยังเป็นแค่เด็กผู้หญิงอายุสิบเก้าเท่านั้น

“เฮ้อ”

ฉินเฟิงที่เดิมทีอยากจะด่า เมื่อเห็นว่าอิ่นหนิงหยู่ร้องไห้หนักมากขนาดนี้ สุดท้ายจึงไม่ได้ด่าออกไป

ยัยหนูนี่

น่ารำคาญจริงๆเลย

“เธอมาเมืองเทียนหนานทำไม? ที่นี่เป็นถึงที่ทำสงคราม เธอคิดว่า นี่แค่การเล่นสนุกหรือไง”

แต่ว่า เมื่อฉินเฟิงรออิ่นหนิงหยู่ร้องไห้เสร็จ ก็ยังดีดนิ้วใส่หน้าผากของอิ่นหนิงหยู่ ดีดจนเป็นรอยแดง ถือเป็นการลงโทษ

“โอ๊ย เจ็บ คนแซ่ฉิน เบาหน่อยไม่ได้หรอ เชื่อมั้ยว่าเดี๋ยวฉันจะฟ้องพี่สาวฉัน”

อิ่นหนิงหยู่จับหน้าผากไว้ เบะปากแล้วพูดอย่างไม่พอใจ

ดี

ตอนนี้ร้องไห้เสร็จแล้ว ไม่ต้องการตัวเองแล้ว

แล้วก็เปลี่ยนเป็นเรียกคนแซ่ฉินแล้ว

ยัยน้องสะใภ้คนนี้ เนรคุณ

แต่ว่า ฉินเฟิงเองก็รู้ว่ายัยหนูนี่นิสัยแบบนี้ จึงไม่สนใจอะไรมาก แต่ก็ยังถามว่า “ฉันไม่สนว่าเธอมาทำอะไร ฉันจะซื้อตั๋วให้เธอ กลับบ้านซะ”

สีหน้าจริงจัง

เกือบจะทำให้อิ่นหนิงหยู่ตกใจ

แต่ว่า สุดท้ายก็แค่เกือบ อิ่นหนิงหยู่เป็นคนที่จะถูกทำให้ตกใจได้งั้นหรอ เธอจึงส่ายหน้า “ไม่ ฉันมาถ่ายละคร จะกลับไปอย่างนี้ได้ยังไงกัน ฉันนั่งรถมานานมากเลยนะ ขาก็เมื่อยไปหมด นายรีบพาฉันบ้านไปพักผ่อนเร็ว”

เธอโวยวาย บวกกับออดอ้อน