บทที่ 399 นายหญิงฟางมาอีกแล้ว

จากนั้น คนมากมาย ต่างก็นั่งรถกลับไปกันอีก

แต่ว่า มู่หรงเจียงเสว่ก็ยังอยู่ต่อ

มาไกลมากขนาดนี้ จะกลับไปอย่างนี้ไม่ได้

“คนอื่นกลับไปกันหมดแล้ว เธอไม่กลับหรอ?”

ฉินเฟิงสะบัดอิ่นหนิงหยู่ที่เกาะอยู่ที่ขา

“ไม่กลับ”

อิ่นหนิงหยู่ทำแก้มป่อง กอดขาของฉินเฟิงไว้อย่างแน่นหนา แล้วยังพูดว่า “ผู้กำกับของฉันยังไม่กลับเลย ฉันที่เป็นนักแสดง จะกลับไปได้ยังไงกัน แบบนี้เรียกว่าไม่มืออาชีพ”

“แล้วถ้าฉันจะให้เธอกลับให้ได้ละ?” ฉินเฟิงพูดดุ

“งั้นฉันก็จะบอกกับพี่สาวฉันว่านายมีผู้หญิงคนอื่นที่ด้านนอก หึ พี่สาวฉันเป็นห่วงความปลอดภัยของนาย บอกกับฉันว่านายอยู่ที่เมืองเทียนหนาน ให้ฉันมาดูนายสักหน่อย แต่นายทำแบบนี้กับฉัน ไล่ฉันไปอย่างนี้”

พูดแล้วเธอก็ร้องไห้อีก

อีกอย่าง ครั้งนี้ยังลากเอาอิ่นซินออกมาพูดอีกด้วย

ครั้งนี้ ทำเอาฉินเฟิงไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่ ฉินเฟิงเองก็เป็นคนที่กลัวเมียคนหนึ่ง ไม่ได้กลัวเมียโกรธ แต่กลัวเมียเสียใจ เมื่อพูดอย่างนี้ ฉินเฟิงเองก็ไม่สามารถไล่ใครไปได้แล้ว

“เฮ้อ ช่างเถอะๆ”

ฉินเฟิงถอนหายใจ

สะบัดไม่หลุดแล้ว

ตัวเขาไล่ไปอย่างนั้น ยังไล่ไม่ได้

ไม่มีวิธีแล้ว

นอกจากว่าจะบังคับยัยหนูนี่กลับไปจริงๆ แต่ถ้าบังคับกลับไป จากนิสัยของยัยหนูนี่แล้ว ไม่รู้จะสร้างเรื่องใหญ่ขนาดไหนอีก เก็บเอาไว้ แล้วจับตาดูเองยังดีกว่า

“อิอิ”

วินาทีต่อมา อิ่นหนิงหยู่ที่เดิมทีกำลังร้องไห้อยู่ก็หัวเราะออกมากันทันที

เธอเป็นนักแสดง

จบมาจากโรงเรียนศิลปะ

แล้วหลังจากที่ตอบตกลงแล้ว ยัยหนูนี่ก็ยังไม่ยอมลุกขึ้น บอกว่าตัวเองนั่งจนเหนื่อย ขอกอดสักพัก พักผ่อนสักเดี๋ยว ฉินเฟิงเองก็ไม่รู้ว่าเธอพักผ่อนอะไร สุดท้ายก็ขี้เกียจจะสนใจเธอ

แล้วก็เดินไปอย่างนั้น

ก็แค่อุ้มไว้แค่คนเดียว

ยัยหนูนี่เองก็ไม่ค่อยหนัก น่าจะประมาณสี่สิบกว่ากิโล ฉินเฟิงยังยกไหวอยู่

แต่ว่า ในตอนที่ฉินเฟิงเดินจากไป ท่านหลิวคนนั้นก็เดินมาที่ข้างมู่หรงเจียงเสว่และพูดว่า “คุณหนูครับ พักกับคนๆนี้ ปลอดภัยอย่างมากครับ เขาเก่งมาก เก่งมากจริงๆ เก่งกว่าผมเป็นร้อยเท่าเลยครับ”

“จริงหรอ?”

มู่หรงเจียงเหว่ตกใจ

เก่งขนาดนี้เลยหรอ?

ในความทรงจำของเธอ ท่านหลิวถือว่าเก่งมากๆแล้ว ไม่คิดเลยว่า ฉินเฟิงคนนั้น เก่งกว่าเขาถึงร้อยเท่า นี่มันอะไรกันเนี่ย

“คุณหนูครับ ในเมื่อคุณจะอยู่ที่เมืองเทียนหนาน ถ้าอย่างนั้นข้างกายของผู้ชายคนนั้น ปลอดภัยมากที่สุดแน่นอนครับ” ท่านหลิวพูดอีก

“โอเค”

ครั้งนี้ มู่หรงเจียงเสว่เดินเข้าไป จับไหล่ของฉินเฟิงแล้วพูดว่า “คือ ฉันขอไปพักอาศัยที่บ้านนายได้มั้ย?”

“ได้สิ”

ฉินเฟิงยังไม่ทันได้พูดอะไร อิ่นหนิงหยู่ก็กระโดดลง จับมือของมู่หรงเจียงเสว่ไว้ พูดอย่างสนิทสนมว่า “ได้สิ ได้สิ พี่มู่หรง นอนกับฉันแล้วกันนะ”

มู่หรงเจียงเสว่มองไปทางฉินเฟิง

ถึงแม้อิ่นหนิงหยู่จะตอบตกลงแล้ว แต่ยังไงซะคนที่เป็นผู้ตัดสินใจสุดท้าย ก็เป็นคนท่านนี้

“ยินดีต้อนรับ”