บทที่ 429 บุญคุณที่เย่เซียวติดค้าง เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย

แน่นอน

บุญคุณที่เย่เซียวติดค้าง เกี่ยวอะไรกับฉันด้วย

หลังจากนั้นสองวัน ฉันก็ไม่ใช่เย่เซียวแล้ว เป็นฉินเฟิง

“ไปเถอะ ตามฉันมา”

ซือหม่าเฉินพาพวกฉินเฟิงออกไปแล้ว ข้างนอก มีรถโรลส์-รอยซ์คันหนึ่งของซือหม่าเฉิน กลุ่มพวกเขา ขับรถไปยังเรือนจำแล้ว แต่ว่าบนรถ ซือหม่าเฉินพูดว่า : “จริงสิ ขอพูดกับคุณสักประโยคก่อนนะ พวกเราได้ทำการทรมานซ่างกวนเจิ้งมู่นั่นแล้ว ภาพฉากอาจจะไม่ค่อยน่าดูสักหน่อย แต่ว่าคุณก็รู้ เขาเกือบจะฆ่าพ่อของฉัน นี่ก็ถือว่าโชคดีมากแล้ว”

ฉินเฟิงพูดว่าอืมออกมา

ไม่นาน ถึงเรือนจำแล้ว

ซือหม่าเฉินยื่นเอกสารฉบับหนึ่งแล้ว หลังจากนั้นพาพวกเขาเข้าไปแล้ว ตระกูลซือหม่าเพื่อแผนการในครั้งนี้ เตรียมตัวอย่างรอบคอบมาก หลังจากที่ควบคุมเมืองฉางซาน เปลี่ยนผู้นำทั้งหมด

ที่เรือนจำแห่งนี่ล้วนแต่เป็นคนของพวกเขา

ตระกูลซือหม่ามีบุคคลที่มีความสามารถ

หรือพูดได้ว่า พวกเขาเก่งเรื่องบ่มเพาะบุคคลมีความสามารถ

แต่สิ่งที่พวกเขาไม่ควรกระทำอย่างมากก็คือ ดึงดูดตระกูลนอกเข้ามารุกราน นี่เป็นเรื่องที่ประชาชนโมโหอย่างมาก

“คุณชายเฉิน”

เจ้าหน้าที่เรือนจำคนหนึ่งเปิดประตูคุก ให้พวกเขาเข้าไป

“สาวน้อยเสี่ยวหยู่ ไม่ต้องเข้าไปแล้ว”

หลังจากที่ฉินเฟิงเข้าไปแล้ว ซือหม่าเฉินขวางอิ่นหนิงหยู่ไว้แล้ว และเผยรอยยิ้มที่เจิดจ้า : “ข้างนั้นใน……ไม่เหมาะที่เด็กผู้หญิงจะเห็น สู้เรามาคุยเรื่องที่คุณสนใจดีกว่านะ？”

เขากำลังดึงดูดความสนใจอิ่นหนิงหยู่

รูปร่างลักษณะของเขาเดิมทีก็ไม่เลวเลย ยิ้มแบบนี้หน่อย ถ้าหากเป็นคนทั่วไป เคลิบเคลิ้มหลงใหลไปนานแล้ว

แต่ว่า อิ่นหนิงหยู่รู้ว่าคนๆนี้เป็นคนยังไง

ในใจอยากอ้วก

ผู้ชายเลวๆจะไม่พูดถึง

ยังเป็นคนทรยศ ทำให้คนขยะแขยง

แต่ภายนอก อิ่นหนิงหยู่ก็ยังคงพูดจาอย่างสนิทสนมหน่อยๆ : “สิ่งที่ฉันสนใจ ก็คือใต้เท้าเซียว ใต้เท้าเซียวชอบอะไร ฉันก็ชอบอันนั้น ชีวิตของเขา ก็เป็นชีวิตของฉันด้วย”

นักดาบคนหนึ่ง สาวรับใช้คนหนึ่ง เดินในวงการนักเลง

นี่ก็เป็นตราสัญลักษณ์‘เซียว’ในตอนนี้

ทำให้คนอิจฉา ทำให้คนระวังคำพูด

เดินในวงการนักเลง พาสาวใช้คนหนึ่งมาได้ แน่นอนว่าไม่ใช่คนธรรมดา

และในเวลานี้ ฉินเฟิงเดินเข้ามาแล้ว ข้างในเป็นผนังที่แข็งแกร่งมาก และระหว่างนี้ มีโครงหนึ่งอัน คนหนึ่งๆใส่เสื้อ บางทีอาจจะไม่ได้เรียกว่าเสื้อ ถูกเฆี่ยนตีจนขาดลุ่ย ไม่เป็นเสื้อผ้าเลย ทำได้เพียงปกคลุมตัวแบบถูๆไถๆ คนทั้งคนเลือดอาบไปทั้งตัว ผมเผ้ายาวรุงรัง อยู่ประบ่า คนทั้งคนถูกมัดกับโครงแล้ว

หน้าคว่ำลง แอ่งเลือดสดๆที่ใต้ดินแอ่งแล้วแอ่งเล่า

แสดงให้เห็นว่าเขาอ้วกออกมา

“มาอีกแล้วเหรอ เหอะ มาอีกร้อยครั้ง ฉันก็ไม่กลัวหรอกนะ ฉันบอกแล้วไง ไอ้เวรซือหม่าเทียนฮุ่ยนั่น ไอ้เวรซือหม่าเฉิน ฉันไม่มีทางเสียใจภายหลัง……ไม่มีทาง……””

อาจจะพูดดังเกินไปแล้ว ก็เลยพ่นเลือดสดออกมาอีกสามสี่ครั้ง

แต่ว่า แต่เขาก็ยังยิ้มอย่างไม่ย่อท้อ

ซ่างกวนเจิ้งมู่ มาอีกร้อยครั้ง เขาก็ยังเลือกที่จะฆ่าซือหม่าเทียนฮุ่ยและซือหม่าเฉิน เพราะว่าสองคนนี้เลือกที่จะทรยศต้าหัว

แต่ว่า ในเวลานี้ ในคุกก็มีเสียงๆหนึ่งแผ่ซ่านขึ้นมาแล้ว

“ฉันเอง”

นี่เป็นเสียงของฉินเฟิง

เสียงติ๊งต๊อง

ผู้ชายคนนั้นที่อยู่ที่โครง เงยหน้าขึ้นมาอย่างดุร้ายทันที จ้องมองไว้แน่น ‘เซียว’หลังจากนั้นก็พูดออกมาอย่างดุร้าย : “เย่เซียว แกยังมีหน้ามาเจอฉันอีกเหรอ เรื่องของแก ล้วนแต่แพร่เข้ามาในคุกหมดแล้ว คิดไม่ถึงว่าแกจะทรยศต่อต้าหัวได้ ไอ้เวรเอ๊ย ตอนแรกเราก็พูดกันไว้แล้ว เป็นนักฆ่า แต่ก็ยังคงต้องมีมโนธรรมไม่ใช่เหรอ”

“แต่แก นี่ต้องการจะทำอะไร ประมูลกระบี่กษัตริย์รัฐเยว่ นี่ก็จะทำให้ต้าหัวจมลงไปในนรกขุมที่18เหรอ！ฉันถามแกนะ แกกำลังทำอะไร ทิ้งกระบี่กษัตริย์รัฐเยว่ไปเดี๋ยวนี้เลยนะ”